వరంగల్ వెలుగు..!

వరంగల్ వెలుగు..!
****************
వరంగల్ జిల్లా
వాసికెక్కిన గడ్డా
లెంకపెళ్లి గ్రామం
రేయి లేని ఖ్యాతి
వరంగల్ వెలుగు
మణి హారపు కీర్తనం!
చ:_మూడు రంగుల నేల
మణులు దొర్లే దరహాసం
కాకతీయుల ముందు చూపు
నిండు కుండ తటాకములు
ఎడమ కొంగు గోదావరి
సిరులు చిందే చైతన్యం!
చ:_వేయి స్థంబాల వెలుగు
రాతి కోట రాజసం
తోరణాల సోయగం
రాళ్ళలో రమణీయం
శృంగారాల రామప్ప
భద్రకాళి భద్రత!
చ:_అడవి బిడ్డ సమ్మక్క
బంగారపు తూకాలు
శివసత్తుల పూనకాలు
జంపన్న యేటి ఘోష
కోర మీసాల కొమురన్న
ఐనవోలు ఆచారం!
చ:_ఆది మానవుల సమాధులు
పాండవుల గుట్ట చిత్రాలు
పెంబర్తి కాంశ్యాలు
చేర్యాల కలంకారి
చేతి వృత్తుల ఘన కీర్తి
వరంగల్ వైభవం!
చ:_పోతన పాళి లోన
భాగవతం లీల లెన్నో
పాలకుర్తి సోమన
ద్విపద వెలుగు లెన్నో
బూద రాజు పరిశోదన
జానపద వాంగ్మయం!
చ:_దాశరధీ అగ్ని ధార
కాళోజీ గొడవ గొడవ
గడీల ఆలయాల్లో
చిల్లర దేవుళ్ళఆట కట్టు
రంగాచార్య దీశాలి
వేదాల తెలుగు కర్త!
చ:_అడుగడుగున కవిత్వం
వెళ్ళి విరిసే సాహిత్యం
కుల వృత్తు గళాల్లో
ఉద్యమాల పాటల్లో
జాలువారే తెలుగు పాట
తెలంగాణ పద సంపద!
చ:_వైద్యులను తీర్చి దిద్దే
కాక తీయ కాలేజీ
రోగులకు ఇలవెలుపు
గాంధీ దవాఖాన
విజ్ఞానపు నిధులున్న
కాకతీయ విద్యాలయం!
చ:_రజాకార్ల రక్త దాహం
పిండారీల పైచాచికం
సాయుధ పోరాటంతో
తెగనరికిన ధీరత్వం
వరంగల్ తెగువ అది
జయశంకర్ ఓ సాక్ష్యం!
చ:_ఏనుమావుల మార్కెట్టు
పేరెన్నిక రైతులకు
రాష్ట్రాలను కలుపు బాట
ఖాజీపేట రైలు మార్గం
నిత్య అంగల్లతోటి
తిరణాల్లా వర్ధిల్లు!
చ:_పచ్చ నైన అడవులు
దట్ట మైన కొండలు
వన్య మృగాల పరుగులు
ప్రాణి కోటి నడయాడే
జిల్లాకే సౌభాగ్యం!
చ:_మలి ఉద్యమ తరంగం
అహింసకే పరమార్థం
ఎగసి పడిన జన జాతర
ఉలికి పడిన కేంద్రము
సిద్ధించిన తెలంగాణ
వరంగల్ కీలకం!
జైహింద్.
ఆకుల.రాఘవ.

ఇడుపు కాయితం..!

"గుఱ్ఱం జాషువ కథల పోటీ లో బహుమతి పొందిన కథ"
_____________________________________________

"అంబటాల్లైంది.గట్ల బిగుసుకొని,వాకిట్లో
కూసుంటే,ఎలా...?బావ!అక్కా నువ్వు గూడా గట్ల కూసుంటే,ఎట్లా..?మీతో పాటు
నా అల్లుడు,అచ్చిన పెద్దమనుషులు
ఎంత సేపని మోకాళ్ళ మీద కూసుంటరు?
కాళ్ళు తిమ్మిరిఎక్కుతై! జరలెండ్లి. కాళ్ళు సేతులు మొఖాలు కడుకొండ్లి.కల్లో సల్లో
కడుపుల సల్ల బడ్డంక,మాట్లాడు కుందాం.
లెండ్లి, లెండ్లీ."తన వియ్యంకుడిని,వియ్యపు
రాలు రెక్కలు పట్టుకొని, బతిమి లాడు
తున్నాడు మల్లయ్య.
"మేము కడుపులు కడుక్కోడానికి నీ ఇంటికిరాలేదు?నీ బిడ్డ చేసిన పని కి ఏ మొఖం పెట్టుకొని,నీ గడప దాటాలే?నీ బిడ్డ దొంగనాత్రి లేసి,సెంబడక పోతననీ గుడుజెంబునిండా నీళ్లు పట్టుకొని, బయిటి కొచ్చింది.
ఇగ రాదు? అగరాదు?ఎడబోయిందొనని,
ఏబాయిలోపడిందొనని, తెల్లందాకఎతకరాని
సోటు లేదు?నువ్వు మనిషిని తోలి మా పిల్ల
మా ఇంటి కొచ్చిందని, తెలిపి నావు కాబట్టి
సరిపోయింది!లేకపోతే...?నీ బిడ్డ కోసం మేమంతా గాయి,గాయి తిరిగిఆగమయ్యే
టోల్లం!నీ బిడ్డ చేసిన పని కి మా ఇజ్జత్
బోయింది?నీ బిడ్డనే మైనా...?కొట్టినమా?
తిట్టినమా?కడుపు నిండా బువ్వ పెడ్త లేమా?నాలుగేండ్ల పిల్లని నా కొడుకుకు
చేసుకొని,కంట్లో పెట్టుకొని,గోగు రెప్పోలే
పెంచిన!పిల్ల తోట కూర లెక్క ఎదిగింది.
సమర్త అయింది గప్పుడు ఏమన్నా..? తక్కువ జేసిన్నా .?ఫలహారాలు జేసి పెట్టిన
మంచిగ ఓడినింపిన!ఏదో... నాత్రి మంచి
రోజువుందని,పంతులుసేపితే,పిల్లను,పిలగాన్ని ఒకటి సేసిన!గా నాత్రి నా కొడుక్కు చెయ్యి ఇయ్యకుండా, వాడి మీద పడి కోతి లెక్క బర, బర గీకి పెట్టింది ఇదిగో...!సూడుండ్లి. గోర్ల గీతలు.ఎట్ల పడ్డయ్యో!"తన కొడుకు ఒంటిపై అంగి ఇడిపించి,అక్కడున్న వాళ్లకు చూపించింది.చంద్రమ్మ.
అక్కడ వున్న వాళ్ళందరూ చూశారు.
తిరిగి చంద్రమ్మ చెప్పటం మొదలు పెట్టింది.
"మగ పిలగాడు.కాయ కష్టం చేసేటోడు!కాబట్టి,పిలగాడు దాని లెక్క లావుగా,ఎత్తుగా ఎదగలేదు!కొద్దిగా నలక
పడిపోయాడు.అంత మాత్రాన మొగుడు
గాకుండా పోతాడా? అది వాడికి పెండ్లాం
గాకుండా పోతుందా?ఏం..?పిలగాడు కన్ను
గొట్టి నట్లులేడా?ఎంతపని జేసింది?కాపుదనపు పుట్టుక పుట్టలేదా?ఇలా...
దెంక్కొచ్చి మా పరువు మంట గలిపింది!
ఏదో...పిల్ల ఎర్రగా, బర్రగా వున్నదని,పని
బాగా చేస్తదని,సంబారపడ్డం!ఇంత పని
చేస్తదని,కలలో కూడా ఊహించలేదు!ఇదిగో"
ప్రక్కనున్న చెట్టు ఆకులు తెంపి,నెత్తి మీద
పెట్టుకొని,"ఈ పచ్చనాకుల సాక్షిగా పమానం
చేసి సెపుతాన. నీ పిల్లకు,మాకు సరిపోయింది!ఇగ తాడో,పేడో తెలిపోవాలి!
ఎందయ్య?గట్ల గూసున్నవు? అవుతల వరి
కోసి, మెదల మీద వున్నది గా పెద్దమనుషుల తోటి ఇడుపు కాయితం
చెయ్యమని చెప్పు?"మొగుడిని తొందర
పెట్టింది. చంద్రమ్మ.
ఆ పుక్కిటి పురాణమంతా వాకిళ్ళలో నిల
బడి వింటున్న చుట్టు పక్కల ఇండ్లల్లో వాళ్ళు మల్లయ్య వాకిట్లోనికి వచ్చి గుమి
గూడి పోయారు.
"అక్కా..!గట్ల తొందర పడితే,ఎట్లనే?ఏదో..
చిన్న పిల్ల!అజ్ఞానంలో వుంది. నేను సముదాయించి,మంచిగ బుదుగరించి,నీ ఇంటికి తోలు తానులే!వాకిట్లో లొల్లి సెయ్య
కుండా ఇంటిలోనికి రాండ్లీ.గిప్పటికే అందరూ
వచ్చి,వాకిట్లో చేరి ఈ బాగోతం ఇంటున్నారు!"తిరిగి బతుమి లాడుతున్నాడు.మల్లయ్య.
"ఏందమ్మ..?మీ అన్న గంతగనం బతిమిలడుతుంటె,ససేమిరా అంటున్నవు?
ఏదో...పిల్ల ఎడ్డితనంలో, అట్ల జేసింది. గంత
మాత్రాన తొందర పడితే ఎలా?అత్త గల్ల ఇల్లు జర సంజాయించు కోవాలే?బుద్ధి జ్ఞానం జెప్పు కోవాలి?పిల్ల సమర్తయి పది
హేను రోజులు కాలేదు?గప్పుడే ఏం... తొందర అచ్చింది? పిలగాడే మన్న గోడలు
దూకు తాండా?గుడ్లకొచ్చిన కోడి పెట్ట కాళ్ళకు నులక దారం కట్టి,పుంజు ముందర
ఇసిరినట్లు ఇసిరితే,ఎట్లా?చిన్న పిల్ల జడుసు
కోదా?నాలుగు రోజులు ఓపిక పడితే ఏమై
తాంది?తాడో...?పేడో..?ఆటో, ఇటో తేలి పో
వాలి. ఇడుపు కాయితం కావాలి, అని లొల్లి
లొల్లి జెత్తానవు?తెంపి ముడి వేస్తే కుర్చ కాదా? గీ బుద్ధి జ్ఞానం నాలుగేండ్ల పిల్లని
జేసుకున్నప్పుడు ఏమైంది? లెండ్లి,లేండ్లి.మీ
అన్న మాట ఇని ,ఇంట్లకు పోండ్లి.కడుపుల
సల్ల బడ్డంక మీ పిల్లను మీరు తీసుకు పొండ్లి."అక్కడికి వచ్చిన ఓ పండు ముసలావిడ అన్నది.
"ఏం దమ్మ నువు సెప్పొచ్చేది?కాపురం అంటే ఒక్క రోజుతో పోయ్యేదా?వందెండ్ల
బంధం! మాటి,మాటికి గిట్లైతే, బాగనే?"మూతి మూడు వంకర్లు తిప్పుతూ
దబాయించింది చంద్రమ్మ.
వచ్చిన వాళ్లంతా తల ఒకరకంగా,సమాధానం చెబుతున్నారు.కొందరు"ఏంది గీ పిల్ల గిట్ల జేసింది? కన్నొడి పేరు, కొన్నొడి పేరు
వాకిట్లో అమ్ముతాంది? ఓ...మల్లయ్య!నీ
బిడ్డను జర బయిటికి పిల్వరాదు.అసలు
సంగతేందో....తెలుసుకుందాం."అన్నారు
కొందరు పెద్ద మనుషులు.
వాళ్ళ మాటలకు మల్లయ్య ఇంటిలోనికి
వెళ్ళాడు."ఓ...రమక్క!వాకిట్లో గా లొల్లి ఏం
దే?నువ్వు గిట్ల, నిట్యాడుకు కాలు నిర్ర దన్ను
కొని,నిల్చుంటే...ఎట్లా?జర వాకిట్లో నికి వచ్చి
ఏం జరిగిందో...సెప్పు?"అడిగాడు మల్లయ్య.
"ఏం సెప్పుడో...సెప్పుడు."తన మనసులో
అనుకుంటూ... వెక్కి,వెక్కి ఏడుస్తుంది.ఏడ్చి,
ఏడ్చి కళ్ళు ఎర్రబడ్డాయి.కళ్ళల్లో నీళ్ళు ధారలా
కారుతూనే వున్నాయి.మనసు అదోలా ...అయిపోయి,గత జ్ఞాపకాలను గుర్తు చేసుకుంటుంది.
*****
"మూడేండ్ల పిల్ల ముంత కాసరన్నట్లు!సెప్పిన పని సిటికిలో సేసిన.పోసిన గంజి తాగిన. నా పని సురుకు దననం సూసిన నా
మేనత్త నన్ను కోడలుగా అడగటం.కాదంటే,
ఆస్తి ఎక్కడ పోతుందో...నని,మా నాయిన
ఆస్తులకు ఆశపడి,నాలుగేండ్ల పిల్లని సూడకుం
డా,నన్ను కట్ట బెట్టి ,ఒంటరి పక్షి లెక్క అత్త
గల్ల అడివిలో ఇడిసి పెట్టిండు!ఆడుకునే, వయసు!పాడుకునే మనసు! ఓ ఆట లేదు?
ఓ పాట లేదు?కాకి గూట్లో కోయిల పిల్లనైన!
నన్ను కాకిలాగ పొడుస్తూ...రాచి రంపాన పెట్టింది.ఎన్నో పనులు చేయించింది.చెయ్య
కుంటే,అవ్వగారింటికి చెడ్డ పేరు అత్తదని అన్ని పనులు చేసిన అన్ని కష్టాలు భరించిన.ఒక్కనాడు చెంబెడు నీళ్ళు పెయ్యి
మీద పొయ్య లేదు?తల సిక్కులు దీసి నూనె రాసి జడ ఏసింది లేదు?నాలుగేండ్లు
ముడ్డికింద బెట్టుకొని నాకు సెప్పుతావే?అని
గదిరించేది.గిప్పుడు పచ్చనాకులు పట్టి ఎట్ల
సెప్పుతాందో... సూడు!పుట్టి నేర్చిందో..లేక,
పుట్టక నేర్చిందో...? ఆటగోలు పిలగాండ్లం!
అప్పుడప్పుడు పిలగాడు నేను కలిసి ఆడు
కుంటు...పాడుకుంటూ...పనులు చేసేది.
మంచిగ ముచ్చట్లు పెట్టుకునేది!కథలు సెప్పుకుంట మురిసేది!గవ్వి జూసి చిన్న పిల
గాండ్లు ఆడుకుంట, పాడుకుంటపని జేస్తున్నరని మెచ్చుకోవాలి. గానీ, ఏమే..?
గప్పుడేపిలగాడు వయసొడై పోయినట్లు!
వాడితో సయ్యట్లు ఆడుతానవు?నలుగురు
సూత్తే ఏమనుకుంటారు?సమర్త అయ్యే
దాక ఆగలేవా?మొన్న పిలగాడు కాడెట్ల కట్టు కొని,చేను కాడికి పోతాంటే,సద్ది గంప
నెత్తిన ఎత్తుకొని,వాడి ఎనకాల వాడి కొంకులు దొక్కుకుంట పోయినవట? మీద,
మీద పడి ఇగిలిచ్చుకుంట నవ్విన వట?గదంతా మీ ఎన్కాల అత్తున్న పక్కింటి
మల్లమ్మ సూసిందట. ఏం...పిల్ల !ఏం...
కాలమో!అని,నాతోపాటు ఊరంతా... గీ...
ఇషయం ఊదింది!అందరూ...గిదేం ఇచ్చిత్రం!ముక్కుల మీద ఏలు ఏసుకొని,
నన్ను వైనం బెట్టిండ్లు!నాలుగు ముద్దలు
తినంగనే,కావుర మొచ్చిందా? గింత లేవు.
పిలాగాని కొంక్కులు తొక్కుతవా? ఇగిలిచ్చు
కుంట సయ్యట్లు ఆడుతవా?"బెదిరించి, ఇద్దర్ని ఆమడ దూరం వుంచింది. అమ్మ మాటకు భయపడిన పిలగాడు,నేను ఇంట్లో
వుంటే,అతను బయట. నేను బయట వుంటే,అతను ఇంట్లో!పిల్లదాన్ని తోడు లేక,
మాట్లాడే వాళ్ళు లేక,ఎంతలా...బెంగ పడి
పోయిన!
ఒక్కదాన్నే, పెండ తట్ట ఎత్తుకొలేక కింద పడి పోయిన. చేద బాయి నీళ్ళు తోడ లేక,
కడువతో మోయలేక, చేతులన్ని పొక్కులచ్చి,పుండ్లై ఎడువ లేక సచ్చిన.గీక ష్టం పడలేక,నాయిన ఎప్పుడు అత్తడని ఎదురు సూసి,ఎదురు సూసి కండ్లు కాయలు
కాసినై!రోజు గోడ మీద కర్రబొగ్గుతో గీతలు గీసి, నేను అచ్చి ఎన్ని రోజులైంది అని లెక్క
పెట్టుకునేది!నెలలు గడుస్తున్నా...నాయిన
రాకపోయేది.ఏదో...పదక్కో,పబ్బానికో నాయిన తీసుకు పోవడానికి అత్తే, "ఏం దన్నా!గిట్లొచ్చినవు? నేను పరాయిదాన్నా?
నా ఇంట్లో నలుగురున్నరా?ఇక్కడ చాన పని
వున్నది.నీ బిడ్డను మంచిగానే అరుసుకుంటున్న! దసరా పండుక్కి, సంక్రాంతి పండుక్కి మాత్రమే తోలుతాను.
మధ్యలో అత్తే తోలను."అని బుద్గరించి నాయినను తిప్పి పంపించేది. గిప్పుడుసూడు సిల్కపలుకులు ఎలా పలుకుతాందో...!
గా నాత్రీ పిలాగాన్ని పిలిచి బిడ్డా!నీ పెండ్లాం
సమర్తయింది!గిప్పుడు నువ్వు ఒంటరిగా,
పండుకో కూడదు.నీ పెండ్లాంతో కలిసి పండుకోవాలి! లేండ్లి... లేండ్లి.గా అర్రల పండు కోండ్లి. ఇద్దరిని లేపి అర్రలకు పొమ్మన్నది.
పిలగాడు నేను కలిసి మాట్లాడితేనే తప్పంటివి?ఊరంతా...నిన్ను వైనం బెట్టిండ్లని తిట్టి దూరంగా వుంచితివి.గిపుడు
కలిసి పండు కొండ్లి అంటే,ఊరంతా వైనం
బెట్టరా? అని అడగగానే...
ఏందే సమర్తగాంగానే, పెద్దదానివి అయినట్లు నామాటలు నాకే అజెప్పుతు...
నన్నే దెప్పి పొడుత్తానవు?రాజన్నా! సూ త్తాన వెంది బిడ్డా?దాన్ని రెక్క పట్టి అర్రలకు
లాక్క పో... బిడ్డా! అనగానే...పిలగాడు "ఏం
దే...?మా అమ్మ నే దెప్పి పోడు త్తానవు?"
రెక్క పట్టి అర్రలకు లాగిండు! నేను నా రెక్క
విదిలించుకొని,దూరంగా... తోసిన. నేను
సిన్నప్పుడు నీకొంకులు తొక్కిన్నట!మీద,మీద
పడి ఇగిలిచ్చుకుంటా సయ్యట్లు ఆడిన్నట!
ఊరంతా మీ అమ్మను వైనం బెట్టిండ్లట! గిప్పుడు నీతో అర్రల బంటే వైనం బెట్టరా?
అనగానే...
"ఈ డొచ్చిన కోడి ఇల్లేక్కి కూసినట్లు! సమర్త
గాంగానే దెప్పి పోడుత్తాంది? ఏంది బిడ్డా దానికి భయపడుతానవు? గది నీ పెండ్లాం
గదా?దాని మెడలో నువ్వు తాళి కట్ట లేదా?
పట్టు అని ఇద్దరు కలిసి నన్ను అర్ర లోనికి
గొడ్డును లాక్క పోయినట్లు, లాక్కుని పోయిండ్లు!అత్త జెప్పున బయిటికి ఎల్లి గెడేసింది.
పిలగాడు"రావే"అని మంచం మీదకి లా గిండు. నేను రానని మొరాయించిన.కోపంతో నన్ను కొట్టిండు.
నేను తిరగబడి కొట్టిన గంతే!"అమ్మా, అమ్మా!తలుపు తియ్యివే "పిలిచాడు."ఏంది
బిడ్డా!"అని అమ్మ వచ్చి తలుపు తియ్యంగానే,"దాని పాడుగాను.అది ఎంతకు
చెయ్యి ఇయ్యటం లేదు!ససేమిరా దగ్గరికి రానివ్వడం లేదు.సిన్నప్పుడు నువ్వు అన్న
మాటలు మనసులో పెట్టు కుంది."బుర్ర,బుర్ర
ఎల్లి గడంచేవాల్చుకొని పన్నడు!
"బిడ్డా...రాజన్నా!నువ్వు గిప్పుడుదాన్ని లొంగ దీసుకోక పోతే,అది రేపు నిన్ను కోతిని
ఆడించినట్లు ఆడిస్తది!దాన్ని చూసి భయప డ్తవా బిడ్డా?ఉడుత తాటి చెట్టు బాకటం లేదు!గిది గంతే... బిడ్డా!లే...లే."అంది.
"ఏందమ్నా!మనసు లేనిదానితో ఎట్లా ఏడ్చేది?"అన్నాడు.
"నువ్వు గిట్లనే అనుకుంట సూసి న వానుకో?రేపు నీకు మగతనం లేదని ఊరంతా చెప్పి ఉడాయిస్తది!లే బిడ్డా!లే,లే
వెళ్ళి దాన్ని మంచానికి కట్టేసి ఆకార్యమేదో..
కానియ్యి!"పెద్ద తాడు తెచ్చి ఇచ్చింది.పిలగాడు తాడుతో అర్రలకు రాంగనే,నాకు ఎక్కడ లేని భయం ఏసింది.
నేను సేంబడక పొయ్యి అత్తనని,బయిటికి
అచ్చిన.గుడుజెంబు నిండా నీళ్లు ముంచుకుని,చీకట్లో పెరట్లోనికి ఎల్లిన.
"ఏంది బిడ్డా! గదిగట్ల చెంబు పట్టుకొని పోతాంది"అడిగింది.
"గాదా..!గది గీతాడు సూడంగనే, సెంబడక
అచ్చింది! సెంబడక పొయ్యత్తదట!పొయ్యి రానియ్యి దాని సంగతి చెప్తా"అన్నాడు.
ఇక నేను ఏమాత్రం ఆలస్యం చెయ్యకుండా
గా నాత్రే మా ఇంటికి అచ్ఛిన.మనసునర్తతం
చేసుకొని దాని ఇంట్లో ఉండడం దండగని,మాటలతో చంపే దాని ఇంట్లో క్షణం కూడా ఉండ కూడా దని నిర్ణయించుకున్న.చిన్న పిల్లను చేసుకొని, ఆ
పిల్ల మనసు అర్థం చేసుకొనే దానింట్లో ఎట్లా
నెగ్గేది?అవసరమైతే,నాలుగు తన్నినా పడ్తా!
మాటలతో చంపితే ఎట్లా?పైగా నన్ను తాడు
తో మంచానికి కట్టేసి ఆ కార్యం చెయ్యమంటదా?ఇప్పుడు చూడు వాకిట్లో
కోసోని,ఎలా...?సెప్పుతుందో సూడు." వెక్కి,
వెక్కి ఏడ్వసాగింది.
*****
"అరె...ఏందే..?ఎంత సేపని మొత్తు కోవాలి?జర బయిటికి అచ్చి నోరిప్పే"రమ రెక్క పట్టి గట్టిగా లాగాడు మల్లయ్య.
రమ కుడికాలు నిట్యాడుకు నిర్ర దన్ని రెండు చేతులు వెనక్కి గట్టిగా పట్టుకుని వున్నందున,ఎంత లాగినా రావడం లేదు.
"దీని మీద మన్ను పొయ్య!ఎంత లాగినా
రావటం లేదు.నోరు విప్పి పల్లెత్తు మాట
మాట్లాడక పాయే?అచ్చినోళ్లకు ఏమని సమాధానం చెప్పాలి?వాకిట్లో ఇజ్జతికి ఎట్ల
సచ్చేది?"రెండు చేతులతో నొసలు మీద
కొట్టుకో సాగాడు.
"ఎందయ్యా..!దాన్నేమో, మెల్లగ బుడ్గరిత్తానవు?అది నీ లాగం దొబ్బింది!గిపుడు నీ మాట ఎట్ల ఇంటది?నలుగుర్ని
పిలిచి,దాన్ని లాక్కుని పోయి కాళ్ళు,రెక్కలు
కట్టి కావడికి తగిలించుకొని,మోసుకొని వెళ్ళ
మని చెప్పు!గప్పుడు గాని ఊరంతా...తూ అని ఉమ్మి ఎత్తే,దానికి సిగ్గత్తది!మల్లెప్పుడు
దెంకరాదు!"సలహా ఇచ్చింది.భార్య లచ్చమ్మ.
"ఇప్పటికే...రెండు సార్లు దెంకొస్తే,ఒక్కసారి
రెక్కలు పట్టి లాక్క పోయిరి.మరోసారి బండ్లో
కట్టుకు పోయిరి. గిప్పుడు కావడికి ఏసుకు
పోతే... సిగ్గత్తదా?అది నలుగురి ముందు
నోరు ఇప్పితే,ఏదైనా..?మాట్లాడ వచ్చు.దాని
పీనుగెళ్ల!నోరు విప్పి పల్లెత్తు మాట మాట్లాడక పాయె. నేను ఎట్ల సచ్చేది?"
కళ్ళ నీళ్ళు పెట్టుకున్నాడు మల్లయ్య.
"అరె...అది వేరు ఇదివేరు! నేను చెప్పినట్లు
చెయ్యరాదు.దెబ్బకు దాని తిక్క కుదురు తుంది."తిరిగి అదే మాట గుర్తు చేసి సింది.
లచ్ఛమ్మ.
"సరే...గట్లనే చేద్దాం."బిన, బిన వాకిట్లో నికి
వచ్చి ," అక్కా,బావ! నాది తప్పిపోయింది. ఇ డుపు కాయితం అద్దు.ఏమద్దు.దాన్ని లాక్కుని వచ్చి కాళ్ళు ,రెక్కలు కట్టి కావడికి
ఎత్తు కొని పోండ్లి! గప్పుడుగాని,దాని ఇజ్జత్
బోయి జన్మలో ఇగ దెంక రాదు!"అక్క,బావ
అల్లుడి ,వచ్చిన పెద్ద మనుషుల కాళ్ళు మొక్కి,దోషిగా నిలబడిపోయాడు మల్లయ్య.
మల్లయ్య అలా చెప్పగానే,వచ్చిన పెద్ద మనుషులు,"చంద్రక్క!మీ అన్న చెప్పింది
బాగానే వున్నది.గీసారికి,మాట ఇను.మళ్లీ
ఇంకోసారి ఏదైనా జరిగితే... గప్పుడు,నువ్వు
అన్నట్లు ఇడుపు కాయితం చేద్దాం."నలుగురు పెద్దమనుషులు నచ్చ చెప్పారు.
"సరే...మీరంతా గట్ల సెప్పినంక నేనేమీ చేసేది? గట్లనె కానియ్యిండ్లి."అంది చంద్రమ్మ.
"ఓ...రాజన్న!దా...నువ్వెళ్ళి నీ పెండ్లాం రెక్క పట్టి లాగు .తరువాత మేము లాక్కొని
వత్తం.ముందు నువ్వు రెక్క పట్టక పోతే,మా
మీద తప్పు అత్తది.రా...రా...తొందరగా"
అన్నాడు ఓ పెద్ద మనిషి.
రాజన్న లేచి ముందుగా ఇంటిలోనికి వెళ్తుంటే,అతని వెనకాల నలుగురు యువకులు వెళ్లారు.
రాజన్న రమ రెక్క పట్టి"రావే మన ఇంటికి
పోదాం."అని లాగగానే, అతని వెనకాల వెళ్ళిన నలుగురు యువకులు రమ రెక్కలు
కాళ్ళు పట్టుకొని,బయటికి ఎత్తుకొని వచ్చారు.చేతులు, కాళ్లకు తాడుతో,గట్టిగా
కట్టి,పెద్ద కర్రకు తగిలించుకొని,అటు వైపు ఒక ఇద్దరు,ఇటు వైపు ఒక ఇద్దరు ఎత్తుకొని
బయలు దేరారు.
రమ "వామ్మో..!వాయ్యే..!"అని గట్టిగా అరుస్తూ...ఎడవసాగింది.రమ ఏడుపులు
ఎవరు పట్టించుకునే వారే లేరు.
ఊరంతా... ఈ వార్త పాకింది.చిన్న పిల్లాడి
నుండి పండు ముసలి వరకు రమను చూ
డ డానికి వచ్చారు.
"దీని పాడుగాను!బుద్ధిగా వచ్చిన మొగడి
తో వెళ్తే బాగుండేది కదా? గిప్పుడుసూడు
సచ్చిన గొడ్డును కర్రకు కట్టి తగిలించు కొని
వెళ్లినట్లు ఉన్నది!"నవ్వుతూ...ఎగతాళి చేస్తూ..వున్నారు.
మరి కొందరు "గిప్పుడు దీని ఇజ్జత్ బోయింది!ఇగ సచ్ఛిన అవ్వాగారింటికి, దెంక
రాదు!మంచి గైంది,మంచి గైంది. నవ్వుతున్నారు.
మరి కొందరు "కన్నోడి పేరు, కొన్నోడి పేరు,
మన ఊరు పేరు మంట గలిపె గదరా!దొంగ
ముండ సిగ్గులేకుండా,ఎలా...? ఏడు తాందో...సూడు!"అని కోప గించు కొంటున్నారు.
రమను కావడితో మోసుకొని వెళ్తుంటే,వెనకాల ఆమె తల్లిదండ్రులు,అత్త
మామలు,మొగుడు,ఊరిలో కొందరు జనం
వెళ్లుతున్నారు.
వాళ్ళు ఊరి పొలిమేర దాటారు.ఏడుస్తున్న
రమ ఏడుపు ఆపి,"నాకు సెంబడక,ఒంటెలుగు అత్తాంది.కావడి దించి,
కట్లు ఇప్పుండ్లి."అని చెప్పింది.
గా మాటలు విన్న అత్త చంద్రమ్మ "దాని మాటలు నమ్మ కండి.దాన్ని దించి కట్లు ఇప్పారో...జింక పిల్ల లెక్క తుర్రున ఎగిరి గంతేసి,ఉరుకు తుంది!"అని అన్నది.
"గట్లైతే... నేను గీచీరలోనే పోత."అని అన్నది రమ.
"చీ...చీ..!దీని పాడుగాను! గిది అన్నంత
పనె చేసే తట్టుంది. గట్ల జెత్తే,మన మానం
పొద్ది!రేపు లోకమంతా మన మొఖాల మీద
ఉమ్మి ఎత్తరు.దించుండ్లి... దించుండ్లి."అని
ఒకడు అనగానే,మిగితా వాళ్ళు వెంటనే కావడి దించి,"చంద్రక్కా..!దీని కట్లు ఇపుతానం.జర దీని రెక్క పట్టుకొని,గా చెట్టు
చాటుకు తీసుకొనిపో."అని,కట్లు విప్పదీసారు. చంద్రమ్మ రమ రెక్క పట్టి ఒక
పొదచాటుకు తీసుకు పోతుంది.
రమ వెళ్తూ...వెళ్తూ... ఒక్క సారే అదను చూసి,చంద్రమ్మను తోసి,పరుగు అందుకుంది.
"అయ్యే... అయ్యో..!ఎంత పని జేసింది. నేను అక్కడికి చెపుతూనే వున్నాను. నా
మాట ఇన్నరు గదు?అది ఎట్ల ఉరుకుతాందో
సీడుండ్లి.అది ఆడదా..?అడివిలో బుట్టిన
సింహమా!ఉరుకుండ్లి...ఊరుకుండ్లి."అని చెప్పుతూ...క్రింది నుండి లేచి,"అమ్మా..!దీని
కడుపు కాల!నడుం ఇరిగినట్లుంది."ఆయాసంతో రొప్పుతూ నిల్చుంది.
నలుగురు యువకులు రమ వెనక పడి
పరుగు అందుకున్నారు.
రమ జింకలా పరుగు దీస్తుంటే,ఆమె వెనకాల యువకులు సింహల్లా పరుగు దీస్తున్నారు!
తన వెనకాల వాయు వేగంతో,వస్తున్న యువకులను చూసిన రమ,"అమ్మో..!వీళ్ళు
నన్ను వదిలేలా లేరు"అని అనుకున్న రమ
వెంటనే,కనిపించిన గడ్డివాం చాటుకు దూరి
తన చీర,జాకెట్ విప్పి బయిటికి విసిరి వేసింది!
ఊహించని హఠాత్ పరిణామానికి, యువకుల మతి పోయినంత పనైంది.వెంటనే,ఆగి పొయి వంగి మోకాళ్లు
పట్టుకొని,ఊపిరి తీస్తూ... వుండి పోయారు.
రమ ఊహించని రీతిలో అలా... ప్రవర్తించిన నందులకు,అందరూ..నిర్ఘాంత
పోయి శిలా విగ్రహాల లాగా నిలబడి పోయారు.
"గిట్ల భరితెగించిన దాంతో ఎవ్వడు ఎగుతాడు? నేను ఇడుపు కాయితం చెయ్యంటే, ఇనక పోతిరి. గిప్పుడు మానం
పోయింది. గీమచ్చఊరికనే పొద్దా?"
లబో...దిబో అని ఆరవ సాగింది.చంద్రమ్మ.
ఎవవ్వరు ఏం మాట్లాడకుండా మౌనంగా నిలబడి,ఏం చేయాలో అర్థం కాక దిక్కులు
చూస్తూ... వుండి పోయారు.
ఇంతలో చేను కాడి నుండి ఇంటికి వస్తున్న
పెద్దమనిషి రామస్వామి విషయం తెలుసు
కొని,"ఎంత పని చేశారు?లోకం పుట్ట నున్నది. పెరుగనున్నది. సచ్చిన గొడ్డుని
కావడి కి కట్టు కొని వెళ్తున్నట్లు, వయసులో
వున్న ఆడ దాన్ని కావడికి కట్టు కొని వెళ్తే ఎట్ల?అందుకే,అది ఇలాంటి నిర్ణయం తీసుకుంది.అసలు దాని మనసులో మాట
తెలుసుకొని,అందుకు అనుగుణంగా ప్రవర్తిస్తే బాగుండేది? సచ్చిన గొడ్డుకు వేసినట్లు శిక్ష వేశారు.బాల్యంలో పెళ్లి చేస్తే పరిస్తితి ఇలాగే
వుంటుంది.దాని మనసు ఎప్పుడో విరిగి పోయింది.ఇప్పుడు నగ్నంగా,గడ్డి వాము చాటుకు కూర్చోని సభ్య సమాజాన్ని తల
దించుకునెలా చేసింది.ఇప్పుడు ఆమె తల్లిదండ్రులు,అత్త మామలు ఆమె వద్దకు వెళ్లగలరా?మొగుడే వెళ్ళి తీసుకు రాగలడు.
కాని, ఆ అర్వత మొగుడు ఎప్పుడో...కోల్పోయాడు!మనసు విరిగిన చోట మనిషి మనలేడు!దీన్ని ఇంకా పొడిగించ కుండా ఇడుపు కాయితం చేసుకోవటమే ఇద్దరికి మంచిది."అని తన
అభిప్రాయం చెప్పాడు.
"మీరు చెప్పింది నిజమే.మీ సూచనలు మేము శిరసా వహిస్తాము."ఇరువురు ఒప్పు
కున్నారు.
వెంటనే వచ్చిన పెద్ద మనుషుల తోటి ఆ పెళ్లి రద్దు అయినట్లు ఇడుపు కాయితం రాయించి,ఇరువురి సంతకాలు చేయించాడు.
ఇంతలో ఓ ముసలావిడ రమకు చీర జాకెట్ కట్టించుకొని తీసుకోని వచ్చింది. రమ
చేత కూడా ఆ ఇడుపు కాయితం మీద సంత
కం చేయించారు.ఎవరి కాగితాలు వాళ్లకు
ఇచ్చారు.
ఇప్పుడు రమ మనసు పంజరం లోనుండి
బయిటికి ఎగిరిన పక్షిలా వున్నది.
భర్త రాజన్నకు, అతని తల్లదండ్రులకు తల
తీసినట్లు వున్నది.
పెద్ద మనిషి రామస్వామి"గ్రామస్తులారా!
బాల్య వివాహాల వలన ఎలాంటి పరిస్థితులు తలెత్తు తాయే చూశారు కదా?
ఇకనైనా..?బాల్యవివాహాలు చెయ్యమని,
ప్రమాణం చెయ్యండి"అని చెప్పగానే, అందరూ "ఇక మీదట మేమెవ్వరం బాల్య
వివాహాలు చేయ్యం.మేము మా ప్రమాణ
పూర్వకంగా చెప్పు తానం!"అని ప్రమాణం
చేశారు.
జైహింద్.
ఆకుల.రాఘవ.
ఇది నలభై సంవత్సరాల క్రితం మా గ్రామంలో జరిగిన
యధార్థ సంఘటనకు అక్షర రూపం ఈ కథానిక.

అన్ని వెల్డిగ్ కథలే..!

అన్నీ వెల్డింగ్ కథలే!

-ఆకుల రాఘవ07/01/2016

నేడు తెలుగు చిత్రసీమలో వెల్డింగ్ సినిమా కథల హోరు జోరుగా కొనసాగుతుంది. కారణం తెలుగు చిత్ర పరిశ్రమకు వచ్చే యువతరం అందరూ ఆంగ్లంలో ఇంజనీర్లు, డాక్టర్లు చదివిన వారైనందున వారికి పూర్తిగా తెలుగు భాష తెలియక, తెలుగు సాహిత్యంతో పరిచయంలేక, తెలుగు సంస్కృతి సంప్రదాయాలు ఏమాత్రం అర్థంగాక, అనుభవంలేని వారైనందున వెల్డింగ్ కథల హోరు కొనసాగుతుంది!

అలాంటి యువత ఏదోవిధంగా రచయితలుగా, దర్శకులుగా తెలుగు చిత్రపరిశ్రమలో నిలదొక్కుకునే సంకల్పంతో పరిశ్రమకు వస్తున్నారు. ముమ్మర ప్రయత్నాలు చేస్తున్నారు. ఇంజనీర్లు తమ వృత్తిలో ప్లాన్లుగీసి ఆ ప్లాన్లలో ఎక్కడ అతకాలో, ఎక్కడ తెగ్గొట్టాలో సంపూర్ణ అవగాహన కలిగివుంటారు. అదే విధానాన్ని ఇక్కడ అవలంభిస్తున్నారు. డాక్టర్లు కూడా తమ వృత్తిలో ఒక రోగికి ఎలా శస్తచ్రికిత్సలు చేసి కొయ్యాలో, అతకాలో అదే విధానాన్ని ఇక్కడ అవలంభిస్తున్నారు.

నేడు వీరికి అనుభవంతో పనిలేదు. ఒక ఇంటర్‌నెట్‌తో ఉన్న కంప్యూటర్‌కాని, స్మార్ట్ఫోన్‌కాని ఉంటే చాలు. ప్రపంచ భాషలోవున్న చిత్రాలను యూ ట్యూబ్ ద్వారా డౌన్‌లోడు చేసుకొని చూస్తూ.. వారికి నచ్చిన సినిమాలోని సన్నివేశాలను ఏరుకొని, ఒకదానితో ఒకటి పేర్చి వెల్డింగ్ చేస్తున్నారు. సన్నివేశాలే కాదు, మాటలు, ఫ్రేమ్స్, గ్రాఫిక్స్, షాట్స్ అన్నీ మక్కికిమక్కి కాపీచేస్తూ ఒక సినిమాలా అతుకుతున్నారు. అలా అతికినది ఒక సినిమా కథలా, బౌండ్‌స్క్రిప్టులా తయారవుతుంది. అంతే!

నిర్మాతలు, హీరోలు కూడా కథ ఎలా తయారైతే ఏమిటి? అలా కాపీకొట్టి వెల్డింగ్‌లాగ అతికినవాడే మొనగాడు! అదే క్రియేటివిటి! అదే నేటితరం విజువల్ వండర్ అంటూ చంకలు గుద్దుకొని, వాటిని సినిమాలుగా మలుస్తున్నారు. అవి హిట్టయితే ఢంకా బజాయించి కేరింతలు కొడుతున్నారు. ఫట్‌మంటే దర్శకుల మీద, రచయితలమీద ఆ నెపంతోసి కుళ్లికుళ్లి ఏడుస్తున్నారు.

విమర్శలు ఎక్కువైతే వే

మే వెల్డింగ్ కథలు అందిస్తున్నామా? దర్శకత్వం చేస్తున్నామా? పూర్వపురోజుల్లో కూడా నాటి రచయితలు, దర్శకులు కాపీలు కొట్టలేదా? అని తిరిగి ప్రశ్నిస్తున్నారు.

నాడు దర్శకులైనా రచయితలైనా ఏదేని భాషలో వచ్చిన సినిమా నచ్చితే, ఆ మూల రచయిత పర్మిషన్‌తో ఆ కథను కొని, తెలుగు నేటివిటీకి సరిపోయేలా మార్పులుచేర్పులు చేసి, తెలుగుభాష ఉట్టిపడేలా తెలుగు సంస్కృతి సంప్రదాయాలు ప్రతిబింబించేలా తీర్చిదిద్దారు. నటీనటులు కూడా చక్కగా ఒదిగిపోయి నటించి తమ సత్తాచాటుకున్నారు. ప్రతి సన్నివేశం ఎంతో భావోద్వేగాలతో రసవత్తరంగా నవరసాలు ఉట్టిపడేలా వుండేవి. సంగీతం కూడా వీనులకు విందుగా అద్భుతంగా అమరేది. అది నాటి దర్శకులకున్న మర్యాద, జిజ్ఞాస!

ఆమాత్రం అవగాహన లేని రచయితలు, దర్శకులు వెల్డింగ్ కథలతో సినిమాలు నిర్మించటం, ఆంగ్ల చిత్రాల్లోని యుద్ధ సన్నివేశాలను, అదేవిధంగా షాట్స్‌గాతీస్తు ప్రతిభమాదే! కంప్యూటర్ టెక్నాలజీ మాదేనని విర్రవీగితే ఎలా?!

నాడు ట్రిక్ ఫొటోగ్రఫీ ద్వారానే ఎన్నో అద్భుతాలు మనవాళ్ళు సృష్టించారు. ఎన్నో ప్రయోగాలుచేసి విజయాలందుకున్నారు. అది వారి గొప్పతనం! అలాంటివారి పాత సినిమాల్లోని సన్నివేశాలు, మాటలు, పాటలు, షాట్స్ కలిపి తెగగొట్టి వెల్డింగ్ చేస్తూ.. మేమో నవీన సాంకేతిక పరులమని విర్రవీగితే ఎలా? ప్రేక్షకులకు ఎవరు ఏమిటో తెలియదా? అందుకే స్టార్ హీరోల, స్టార్ డైరెక్టర్స్ చిత్రాలు కోట్లు కుమ్మరించి చిల్లర డబ్బులు ఏరుకున్న చందంగా ఉంది. ఇకనైనా తెలుగు కథ తెలుగులో పునర్నిర్మితమైతే మేలు!

Log in or register to post comments

సాంకేతిక విప్లవం..!

సాంకేతిక విప్లవం..!
*****************
సాంకేతిక విప్లవమిది
ఆపలేవు సోదరా?
ప్రపంచం గుప్పిట్లో
కదలాడు తున్నది
బతుకులన్ని వలసలై
తిరుగుతూనే వున్నవి!

నేటి మార్పు బంధాలను
తుంచి వేసే సోదరా?
డబ్బుకొరకు ఎంతకైన
తెగించి సాగు తుండే
కన్నవాళ్ళ వీధిలోన
వదిలేసి పోతుండే!

మీకేమీ తెలియదంటు
విర్ర వీగుతుండేరా?
అనుభవ ముంటే చాలదు?
కోట్లు కూడా బెట్టారా?
గంజి నీళ్లతో గడిపే
మీ కాలం మాది కాదు?

డబ్బు మయం నేటి తరం
విచ్చల విడి చేష్టలు
పెడ ధోరణి పద్ధతులు
విష సంస్కృతి పోకడలు
కాలుష్యపు అలవాట్లు
ఈ తరం సిద్ధాంతం!
జైహింద్.
ఆకుల.రాఘవ.

వింత కాపురం..!

వింత కాపురం..!
**************
  ప్రపంచంలో ఈయన లాంటి మనిషి ఎక్కడైనా...ఉంటాడా? ఏమో..? నాకైతే ఎక్కడ తారసపడలేదు. ఇప్పుడు మాత్రం
నేను ఈయనతో అనుభవిస్తున్నాను.
  అతనితో నా పెళ్లి జరిగే వరకు ఆయనేంటో
నా కెలాతెలుస్తుంది? అతని చిన్న నాటి జీవితం ఎలావుందో...కాని,పెళ్లి అయిన తరువాత తెలిసి వచ్చింది!ఎప్పుడు ఎలా
ఉంటారో?ఎప్పుడు ఎలా మారుతారో?ఆయనను సృష్టించిన ఆ బ్రహ్మ దేవుడుకి కూడాతెలియదు కాబోలు! నేను మాత్రం
ప్రత్యక్షంగా చూడటం ఆయనకు భార్యగా
అయిన నాటి నుండి.
  ఆయన అంత కటినాత్ముడా?ప్రతి రోజు
కొట్టి చంపుతున్నాడా? లేదే? మరి ఎందుకు
ఆయన గురించి ఇలా వాపోతున్నాను.
ఆయన మౌ నాన్నీ భరించ లేక పోతున్నాను. ఆ నిశబ్దం మహా విస్పోటనం
లా తోస్తుంది! అది భరుంచటం నావల్ల కావట్లేదు?కాపురం అన్నప్పుడు,ఏవో...చిన్న,
చిన్న గొడవలు.మాటకు మాట అనుకోవటం
జరుగుతుంది. అంత మాత్రాన అలిగి కూర్చుండి పోతాడా?ఎంత బతిమి లాడినా?
తినడా? పచ్చి మంచి నీళ్ళు కూడా ముట్టుకోకుండా ఉంటాడా? ఓ మూడు రోజులు పస్తు లుండి,నాలుగు రోజుల తరువాత తనకు తాను వండుకొని తినడం.
తన పనులు తాను చేసుకోవటం,చివరికి
తన బట్టలు కూడా తానే ఉతుక్కొనిఆరేసుకుంటాడు.ఇక పల్లెత్తు మాట కూడా మాట్లాడకుండా మౌనంగా
 ఉండి పోతాడు.ఒక పొయ్యి రెండు వంటలు.పోని, నా తరుపు వాళ్లకు, ఆయన తరుపు వాళ్లకు చెప్పుకుంటాడా, అంటే అది
వుండదు.అది నాలుగు గోడల మధ్య నే ఉండి పోవాలి!ఇరుగు,పొరుగు వాళ్లకు కూడా తెలియదు.ఆయన,నేను లోకానికి
చూడ ముచ్చటగా ఉండి పోతాం!కాని, నా
అంతరంగంలో రగిలే జ్వాల ఎవరికి తెలుసు? ఇది అప్పుడే అయి పోయే
బాగోతం కాదులే!ముడి వేసుకున్నాక తప్పుతుందా? అనుకొని అలవాటు పడి
పోయాను! మౌనం సరే..!పక్క విషయానికి
వస్తే ...అది మాత్రం జరిగి పోవలసిందే!పోని
ఆప్పుడన్నా పెదవి విప్పి నాలుగు మాటలు
మాట్లాడు తాడా అంటే... అది లేదు? నిశబ్ద
రతి సమరమే! ఆ అనుభవాల్లో కూడా ఆనంద మయ అనుభూతే! ఆ ఒక్క దానికే
నేను బానిస నయ్యను కాబోలు!లేక పోతే
ముడి విప్పి ముఖాన కొట్టి వెళ్ళే దాన్ని.అయినా. ?తెంపి ముడి వేస్తే కురుచే 
కదా?ఇతనే ఇలా ఉన్నాడు అనుకొంటే...మరొకడు ఎలా ఉంటాడో?
ఒకర్ని విడిచి ఒకర్ని కట్టు కోవటం అంటే...
వేశ్యకు నాకు ఉన్న తేడా ఏమిటి? ఆ శీలమే
నన్ను అతనితో...కాపురం చేసేలా చేస్తుంది!
ఇక తను మౌనం వీడితే మహా రాజే!కాని,అతని గుణం ఎందుకిలా మారుతుందో
అర్థం కావటం లేదు.
  అతను కూడా తన మానసిక పరిస్థితి గురించి ఆలోచించడు. నేను అడిగినా...
చెప్పడు.పిల్లలు లేరు కాబట్టి సరిపోయింది.
ఇప్పుడు పిల్లలు పుట్టారు. ఐనా..?ఆయన
పద్ధతి మారలేదు.
  పిల్లలు పెరిగి పెద్ద వాళ్ళు అయిపోయారు.
కాని,ఆయనలో ఎలాంటి మార్పు రాలేదు.
పిల్లలు కూడా నాలాగే అలవాటు పడి పోయారు."ఆయన అంతేలే!మనలను బాగానే చూసుకుంటున్నారు కదా? మనతో
ఆయనేప్పడు గొడవ పడింది లేదు.అడగ
కుండానే అన్ని సమకూర్చి పెడుతున్నాడు.
ఎంతోప్రేమగాచూసుకుంటున్నాడు.చాలాచక్కగా చదివిస్తున్నాడు".అనుకుంటున్నారు.
తప్ప అమ్మకు, మీకు ఈ గొడవ ఎందుకు?
నీ మౌన సంగ్రహమెంటి?మా ముందేమీరు
ఇలా ప్రవర్తించటం బావుందా?ఎందుకు
అలుగి పోతారు.మా ముందే వేరుగా ఉండి,
అలా ఎందుకు వండుకు తింటారు?మీ పనులు మీరెందుకు చేసుకుంటారు?అని,
ఒక్కనాడు అడిగింది లేదు.ఆయన అలిగితే
బతిమిలాడి ఇంత తినిపించింది లేదు.
  పిల్లలు ఆలిగితే, తట్టుకునేవాడు కాదు!
దానికి కారణం తెలుసుకొని,క్షణంలో తీర్చేవాడు.ఇప్పుడు పిల్లలకు పెళ్ళిలు అయి
పోయాయి.వాళ్లకు పిల్లలు కలిగారు.వాళ్ళ 
బతుకు వాళ్ళు బతుకు తున్నారు.ఐనా..?
మా ఆయనలో ఎలాంటి మార్పు రాలేదు.
అదే పద్ధతి అదే దోరణి!
  కాలంలో ఎన్నో రకాల మార్పులు!ఈ తరంలో ఎన్నో రకాల మార్పులు!ప్రపంచం
గుప్పిట్లో ఒదిగి పోయింది!సాంకేతిక విప్లవం
తో... పరుగులిడుతుంది!కాని,ఆయన గుణంలో మార్పు రాలేదు.
  పిల్లల కాపురాలు వెరయ్యాయి.ఆస్తులు
పంపకాలు జరిగాయి.ఇప్పుడు మేమిద్దరం.
మాలో మాకు వేరు కుంపటి తప్పటం లేదు!
ఇన్నాళ్లు కొట్టుకున్నామో? తిట్టు కున్నామో?
ఎప్పుడు వీధికి ఎక్కింది లేదు మాలో మేమే
సర్దుకు పోయాము.ఎవ్వరూ ఓదార్చింది
లేదు.దగ్గరకు చేర్చింది లేదు.కాని,ఈ వయసులో... నేను ఆయన మౌనాన్ని భరించలేక పోతున్నాను.పిల్లలతో సహా
వాళ్లకు పుట్టిన పిల్లలు ఆయన్నే కలవరిస్తారు. తాత...తాత!అని,ప్రేమ కురిపిస్తారు!
  పోనీ... ఇతన్ని వదిలేసి పిల్లలతో ఉండి
పోదాం అనుకుంటే,ఈయనే ఇప్పుడు
పిల్లవాడై పోయే?!ఇన్నాళ్లు ఆయన మౌ న
విస్పోటనాన్ని భరించిన దాన్ని ఇప్పుడు 
భరించ లేనా..?భూదేవికి వున్నంత ఓపిక
స్త్రీకి ఉందంటారు!అది ఇదే కాబోలు!
జైహింద్.
ఆకుల.రాఘవ.

మనిషి

మనిషి
------
చక్కర పరిశ్రమగా
మారిపోతున్నాడు !
పక్షవాతంతో
వంకర్లు తిరుగుతున్నాడు !
మూత్ర పిండాల్లో
రాళ్లు ఏరుకోలేక చస్తున్నాడు !
నరాలకాలువలు పూడుకుపోయి
గుండెతడి ఆరి పోతున్నాడు !
మోకాళ్ళ నొప్పులతో
కీలు గుఱ్ఱంలా నడుస్తున్నాడు !
తనువు రోగాల పుట్టగా
మారిపోతున్నది !
అన్నింటికి కారణం
ఆహారపు అలవాట్లే !
కల్తీల కాలుష్యమే !
మందుపదార్థాల
మాయాజాలమే !
మనిషి త్వరగా మేలుకుంటే
ఆరోగ్యం
మహా భాగ్యాంగా వెలుగుతుంది !
        జైహింద్ 

అత్తగారు కొత్త కోడలు..!

అత్తగారు... కొత్త కోడలు..!

**********************

               రచన:_ఆకుల.శరనిధి.

అంకం:_1.

ఇందులో వచ్చు పాత్రలు.

1.సత్యవతి .4.లక్ష్మీ.

2.సనత్. 5.రాఘవయ్య.

3.సంధ్యా.

అంకం:_1.

*********

(సనత్,సంధ్యా ఫోన్స్ తో చాటింగ్ చేస్తూ వుండటం.సత్యవతి రావటం .వాళ్ళను చూసి)

సత్యవతి:_అబ్బబ్బా..!ఇందాక,టీవీ సీరియల్స్ తో,ఏడుపులు,పెడబొబ్బలు!ఇప్పుడు, ఫోన్లతో చాటుంగులు!రాత్రి ఒంటి గంట అవుతుంది. ఎప్పుడు భోంచేస్తారు?ఎప్పుడు నిద్ర పోతారు?లేచి భోంచేసి నిద్ర పోండిరా?

సనత్:_ఆకలిగా లేదమ్మా?నిద్రకూడా రావటం లేదు. నువ్వెళ్లి పడుకో అమ్మా?

సత్యవతి:_మనుషులఅలవాట్లు,మారిపోయి,దయ్యాలఅలవాట్లు,అలవర్చుకు

న్నారు.ఏం తరమో?ఏం సాంకేతిక విప్లవ మో?అర్థం

కావటం లేదు?ఎప్పుడు మనుషులుగా మారుతారో...ఏమో?!

సంధ్యా:_అత్తగారికి,ఎప్పుడు, ఏదో...ఒక దెప్పి పొడుపు లేందే...నిద్ర రాదు కాబోలు!

సత్యవతి:_నేను నిజాలు మాట్లాడితే...నీకు

నిష్టూరంగా వుందామ్మా?!

సనత్:_ఎందుకమ్మా... అయినదానికి,కాని దానికి పెడర్తాలు తీసి మాట్లాడుతావూ?

నీకు నిద్ర వస్తే వెళ్ళి పడుకో రాదు?

సత్యవతి:_నేను ఏం పెడర్తాలు తీసి మాట్లాడుతున్నాను!సమయానికి భోంచేసి,

నిద్ర పొండి అంటున్నాను. అది తప్పా?మీరు నిద్ర పోరు. నన్ను నిద్ర పోనివ్వురు.ఎలా...ఏడ్చేది?!

సంధ్యా:_మేము...దయ్యాలుగా మారిపోయి

నిన్ను పీక్కు తింటున్నాముగా..!

సత్యవతి:_అయ్యో...కోడలా! నేను చెప్పేది

ఒకటి?నువ్వుఅర్థం చేసుకుంది మరొక్కటి?

సనత్:_ఇందాక...నువ్వే కదమ్మా,దయ్యాల

అలవాట్లు వచ్చాయని?

సత్యవతి:_ఓ... అదా! మనుషు లైతే...ఎంత పనిలో వున్నా...సమయానికి భోంచేసి,నిద్ర పోతారు.పన్నెండు గంటలుదాటితే...ఎవ్వరు భోంచేయరు?పన్నెండు గంటలు దాటితే...అది దయ్యాలు, భూతాలు తినే సమయం !అది మీకు తెలిసి చస్తే కదా?

సంధ్యా:_ఓయమ్మో..!అత్తగారు...భలే నీతి

సూత్రము కని పెట్టిందండి!

సత్యవతి:_ఇది నేను కని పెట్టినది కాదమ్మా?మన పూర్వీకులు చెప్పిందే?!

మనుషులు పొద్దంతా...పని పాటు చేసి,సమయానికి,భోంచేసి నిద్ర పోతారు.దయ్యాలు,పొద్దంతా...నిదురపోయి

రాత్రంతా...తిరుగుతూ ... వాటికి దొరికింది

తింటాయి.మనుషులకు, దయ్యాలకు వున్న

తేడా అదే...నమ్మా?!మనుషుల అలవాట్లు

మారి పోయాయి కాబట్టే...తనువులు రోగాల పుట్టలుగా మారి పోతున్నాయి!

సంధ్యా:_గుడ్డి దీపం...కాలంలో గడిపిన మీకు,వైజ్ఞానిక క్రాంతిలో కాలం గడిపే మమ్ముల్ని చూస్తే...కడుపు మంట!అందుకే...ఏదో...ఒకవంకతో..దెప్పిపొడస్తూకథలు చెపుతుంటావు?ఇది మీ కాలం కాదు?కంప్యూటరుకాలం!భూమ్మీదనే...కాదు?

గ్రహాల మీద కాపురాలు వుండే కాలం!

ఎప్పుడు,ఎలా... మారాలో.. మాకు తెలుసు

లేండి.

సత్యవతి:_గుడ్డి దీపం కాలంలో వేసిన పునాదులపైన నేకదమ్మా?మీకాలం వెలుగులో తిరుగాడుతుంది!మూలాలను మరిచి మిడిసి పడే వాళ్లకు నేనేం చెప్పినా..?

తప్పుగానే తోస్తుంది! నా సొమ్మేం పోతుంది?

రెండు గంటలకే తిని!పొద్దున పద కొండు గంటల వరకు పడుకోండి!(కోపంగా లోపలికి వెళ్ళి పోవటం)

సంధ్యా:_చూశారా ..!మీ అమ్మగారు,ఎలా..?

మాట్లాడి వెళ్ళి పోతున్నారో..?

సనత్:_చూడు...సంధ్యా!మా అమ్మ కష్టాల

కాయల్ని తిని కాపురాన్ని నెట్టు కొచ్చింది!

ఈ జనరేషన్ గురించి ఆవిడకేం తెలుసు?ఆవిడ చెప్పేది,ఈ చెవిన విని, ఆచెవిన వదిలి పెట్టాలి! అంతే..?

సంధ్యా:_అరె...ఆవిడ కాలంలో...కష్ట పడి నట్లు మన మెందుకు కష్ట పడాలి?ప్రతి పనికి

యంత్రాలు వున్నాయి కదా?ఆమాత్రం ఆవిడకు తెలియదా?ఎప్పుడు,ఏదో...నస పెడుతూ...విసిగిస్తుంది?మనం హాయిగా,జాలిగా, గడుపుతుంటే...ఓర్వలేక

పోతున్నది.ఇలా... అయితే... నావళ్ళకాదు

బాబు?

సనత్:_అబ్బా...ప్రతి విషయంలో జోక్యం చేసుకుంటే...హ్యాపీగా ఉండలేం సంధ్యా!

అవిషయంవదిలెయ్ ?

సంధ్యా:_అరె...లక్షలకు లక్షలు ఖర్చు పెట్టి,

ఎన్నో చదువులు చదివి,ఉద్యోగం చేసే మనల్నే...అలా...అంటే,కోపం రాదా?

సనత్:_కష్ట పడి పకి వచ్చిన వాళ్లకు అదే...ధ్యాస వుంటది?తమ లాగే...కష్ట పడి బతకాలి.అన్న తపన వుంటది.సరే...టైం రెండు గంటలు అవుతుంది.వెళ్ళి భోంచెద్దాం

పదా?(ఇద్దరు లేచి వెళ్ళటం)

                    అంకం:_2.

(లక్ష్మీ సత్యవతి వద్దకు రావటం)

లక్ష్మీ:_సత్యవతి గారు!సత్యవతి గారు!

సత్యవతి:_రా... లక్ష్మీ!రా... నేను వంటింట్లో

వున్నాను.రా...రా!

లక్ష్మీ:_అలాగే... నండి వస్తున్నాను.(లోపలికి

వెళ్ళటం)

లక్ష్మీ:_ఇంకా ...వంటల పని కాలేదాండి?

సత్యవతి:_ఇదో...ఇప్పుడిప్పుడే,అవుతున్నాయి! నేను మిక్సిలు, గ్రైండర్లు వాడను లక్ష్మీ!

రొట్లోనే,దంచుతూ...నూరుతూ వండుతాను.దాని వలనే...కాస్త ఆలస్యం

అవుతుంది.

లక్ష్మీ:_మిషన్స్ వుండగా ,కష్ట పడటం ఎందుకండీ?

సత్యవతి:_మిషిన్స్ లో ఏది నూరినా రుచి రాదు.రోలు అయితేనే....ఘుమ,ఘుమ లాడుతూ... ఎంతో రుచి వస్తుంది!రుచిగా

వుంటేనే కదా?కడుపు నిండా తిండి తినేది!

లక్ష్మీ:_మీరు చెప్పింది నిజమే!కాని,మా కోడలు ఎప్పుడు రోలులో నూర నివ్వదు.దంచ నివ్వదు.నలుగురు చూస్తే...

నవ్వుతారు!మా పరువు తియ్యకు?అని చెప్పగానే...ఆవిడకు భయపడి మిషన్స్ మీదనే నూరుతున్నాను.

సత్యవతి:_నలుగురు నవ్వుతారని,మన ఆరోగ్యం పాడుచేసు కుంటామా?ఇదిగో...

కాఫీ తీసుకో లక్ష్మీ!(కాఫీ ఇవ్వటం.లక్ష్మీ అందుకోవటం.)

లక్ష్మీ:_టైం పదకొండు గంటల వుతుంది.కోడలు నిద్ర లేచి నట్లు లేదు?

సత్యవతి:_ఆవిడకేం...మహారాణి!దాసి దానిలా నేను చెయ్యటానికి వున్నాను కదా?

లక్ష్మీ:_కొత్త కోడలు!కొత్త కాపురం!అచ్చట్లు,ముచ్చట్లు,సరసాలు!రాత్రంతా...నిద్ర ఉండదు కదా?ఈ వయసులో...కాక పోతే,పిల్లలు కలిగిన తరువాత ఆసుఖం అనుభవిస్తారా? అనుభవించ నివ్వండి!

సత్యవతి:_అయ్యో...లక్ష్మీ! ఆ సంబరం కూడానా?

లక్ష్మీ:_భార్య,భర్త లిద్దరూ గొడవేమైనా... పడిపోయారా?

సత్యవతి:_అదేం...లేదు.ఇద్దరు ఉద్యోగాలు

చేస్తున్నారు కదా?ఒకరు రాత్రి పూట డ్యూటీ చేస్తే...మరొకరు పగటి పూట డ్యూటీ చేస్తున్నారు.ఇంటికి వచ్చారా... టీవీల

ముందు.ఆతరువాత,ఫోన్లు పట్టు కొని చాటింగులు.సమయానికి తిండి లేక,నిద్ర లేక,దాంపత్య సుఖం అమావాస్యకు ఒకసారి, పున్నానికి ఒకసారి అనట్లు వుంది.

నేను ఏమైనా...చెబితే,నన్నే చివాట్లు పెడుతున్నారు.

లక్ష్మీ:_నాకొడుకు, కొడలుది అదే... పరిస్థితి!

ఏదేవుడు కరుణించాడో...?కాని,ఇద్దరు పిల్లలు కలిగినారు.ఐనా...? ఏం లాభం?చిన్న పిల్లల నిద్దర్ని హాస్టల్లో వేశారు.ఒక్కదాన్ని బిక్కు,బిక్కు మంటూ...

ఏకాల క్షేపం లేక ఒంటరిగా...చస్తున్నాను.

ఏదో...మీరు ఉన్నారు కాబట్టి కాస్త మన శాంతి దొరుకు తుంది!మన కాలంలో ఇలా...

చేశామా సత్యవతి గారు!

సత్యవతి:_మూడేండ్ల పిల్ల ముంత కాసరానట్లు,మన తల్లి దండ్రులు చిన్నప్పుడే

పెళ్ళి చేసి అత్త వారింటికి పంపిస్తే... ఆ ఉమ్మడి కుటుంబం లో,అందరి నోళ్ళల్లో

నాలుకలా...మెదులుతూ... ఇంటేడు చాకిరి

చేస్తూ...పొలం పనులు చేస్తూ... తూమెడు

వడ్లు దంచి, తూమెడు జొన్నలు విసిరి వండి

వార్చే వాళ్ళం! ముందునోల్లకు తిండి దొరికితే... వెనకవాళ్ళకు తిండే దొరికేది కాదు?ఉన్న నాడు తిని,లేని నాడు నీళ్ళు తాగి బతికాం! పది మంది నుండి ఇరవై మంది దాకా పిల్లలను కనిపెంచి, పెద్ద చేసేవాళ్ళం!ఆనాడు ఆపరేషన్స్ ఉన్నాయా?

అన్ని నార్మల్ డెలివరీలే కదా?మన లాగా

మన పిల్లలు మొద్దు కష్టం పడకూడదని,

చక్కగా చదివించి ఉద్యోగం వచ్చేలా చేస్తే,

ఏసి గదుల్లో కంప్యూటర్ ముందు కూర్చొని,

పని చేయలేక పోతున్నారు.మన అలవాట్లు

ఎప్పుడో...మార్చి పోయారు.అన్ని దయ్యాల

అలవాట్లకు మారి పోయారు!ఏం తరమో?

ఏం బతుకులో?అర్థం కావటం లేదు లక్ష్మి?

లక్ష్మి:_చదివిస్తే,వున్న మతి పోతుంది అంటారు!అది ఇదే...కాబోలు!మనం ఏం

చేయగలం లేండి?

సత్యవతి:_కొడుకులు చేతి కందారు.హాయిగా...సుఖ పడి పోవచ్చు అని

తలిస్తే...వాళ్ళ పద్ధతులు ఇలా...ఏడ్చి చచ్చే!

ఇంకా ఎన్నాళ్ళు రెక్కలు ముక్కలు చేసుకోవాలో...?

లక్ష్మీ:_మన తనువు వున్నంత వరకు ఈ కష్టం తప్పదు లేండి?

సంధ్యా:_(లేచి అక్కడికి రావటం) ఆంటీ!

ఇంకా...వంటల పని కాలేదా?

సత్యవతి:_ఇదో...అయిపోతున్నాయి.మీరు

వెళ్ళి తయారై రండి.

సంధ్యా:_పనులు పక్కన పెట్టి,లక్ష్మితో...

సోది పెడితే...ఎలా?పనులు అవుతాయి!

సత్యవతి:_మీరు తయారు అయి రండి. నా

పని ఎంత సేపు?

సంధ్యా:_మన ఇంట్లో...మిక్సీలు, గ్రైండరులు వున్నాయి కదా?రోట్లో...దంచుడు నూరుల్లేంది?పైగా...పక్కింటి ఆంటీ ముందు నీ పాత కాలపు అలవాట్లతో...మా పరువు తీస్తున్నావు?

సత్యవతి:_దంచుడు, నూరుడు నాకేం కష్టం

కాదమ్మా? నా పుట్టుకతో...అలవాటైన పనులే!

సంధ్యా:_వేలు వేలు పెట్టి కొన్న ఆ మిషన్స్ ఏం చేయాలి?అవి వాడకుండా వుంటే పాడై

పోవా? నీ లేకి బుద్దులతో చస్తున్నాను.ఏమండీ!ఇలా...రండి.మీ అమ్మగారు మన పరువు పెంట పాలు చేసేలా...వుంది!

సనత్:_ఆ...వస్తున్నా!(రావటం)ఏం సంధ్యా!

సంధ్యా:_త్వరగా ఓ పని మనిషిని చూడండి. మీ అమ్మగారి పద్ధతులతో...వేగ లేక చస్తున్నాను.పని మనిషి అయితే...అన్ని

పనులు మిషన్స్ మీదనే చిటికెలో...చేసి వెళ్తుంది!

సనత్:_అమ్మ వుంది కదా?పని మనిషి ఎందుకు?జీతం దండగా!

సంధ్యా:_ఆవిడకు పెట్టే ఖర్చుతో...పని మనిషి వస్తుంది!మీరు చూస్తారా?నన్ను చూసుకో మంటారా?

సనత్:_అమ్మా!మిషన్స్ వాడితే... నీ సొమ్మేం పోతుంది?నీకు కష్టంగా వుండదు కదా?పనులు కూడా చిటికెలో అయిపోతవి.

సత్యవతి:_రోట్లో అయితే...చాలా రుచిగా ఉంటాయి!కడుపు నిండా తిండి తింటారని

నా ఆశ బాబు!కాని, నా అలవాట్లు, లేకి బుద్ధులు మీకు నచ్చ నప్పుడు మీ వద్ద నాకేం

పని? నాకు పెట్టే ఖర్చు పని మనిషి కి పెట్టి మీ ఇష్టం వచ్చినట్టు చేయించుకోండి. నేను

ఊరు వెళ్ళి పోతాను.

లక్ష్మీ:_నేనేదో...కాలక్షేపానికి వచ్చి మీకు గొడవ పెట్టినట్లు అయ్యింది.నన్ను క్షమించండి? నేను వెళ్ళి వస్తాను.(వెళ్ళి పోవటం)

సనత్:_అమ్మా!నిన్ను ఊరు వెళ్ళి పొమ్మన్నానా?అలా...మాట్లాడుతున్నావు?

పాత అలవాట్లు మరిచి పోయి,కొత్త అలవాట్లు నేర్చుకో మంటున్నాం!

సంధ్యా:_పోతే... పోనివ్వండి.మన మొక్కరమే ఉన్నామా!నలుగురు కొడుకులు

వున్నారు.ఆవిడ పద్ధతులు నచ్చిన వాళ్ళు ఉంచుకుంటారు.

సత్యవతి:_నేనేం గతిలేక,మీ దగ్గరికి రాలేదమ్మ?కొత్తగా పెళ్లి అయిన వాళ్ళు!కొ త్తకాపురం! నేను సహాయంగా,వుంటే బావుంటుందని వచ్చాను అంతే?ఇక..మీ

వద్ద క్షణం కూడా వుండను.వెళ్తున్నాను (వెళ్ళిపోవటం)

సనత్:_ఏమిటి?సంధ్యా!ఊరికే నోరు జారి

తివి? అమ్మ అలిగి ఊరు వెళ్తుంది.నలుగురు ఏమనుకుంటారు?

సంధ్యా:_అబ్బా...ఆవిడ నస భరించలేక పోయాను.ఎప్పుడు ఏదో... సోది.మనకు.

ప్రైవసీ లేకుండా చేసింది.ఎవ్వరు ఏమి అనుకోరు.పదండి టైం అవుతుంది.

                  అంకం:_3.

(సత్యవతి ఊరిలోకి వస్తూ ఉండటం.ఆమెను,రాఘవయ్య చూడటం.)

రాఘవయ్య:_సత్యవతి!ఇదేనా...రావటం?

సత్యవతి:_అవును...రాఘవయ్య!

రాఘవయ్య:_మీరు...చివరి జీవితం చిన్న కొడుకు దగ్గరే గడుపు తానని వెళ్లారు. పది

రోజులకే తిరిగి వస్తున్నారు.అక్కడ ఏమి

జరిగిందేమిటి?

సత్యవతి:_మీరు చెప్పింది నిజం!కాని, ఆ పట్నంలో నేను వుండలేక పోయాను!ఎప్పుడు...ఇంట్లో కట్టి పడేసి నట్లు ఒంటరిగా

ఉండాలి.ఎవరు మాట్లాడే వారు ఉండరు.దాంతో...మహా చెడ్డ చిరాకు!పైగా

పెళ్ళైన కొత్త జంట!పానకంలో పుడక లాగా

వాళ్ళ మధ్య లో నేను వుండే సరికి మోహ

మాట పడిపోతున్నారు!వాళ్ళ ఏకాంతానికి

నేను ఎందుకు భంగం కలిగించాలి,అన్న ఆలోచనతో...తిరిగి వచ్చాను!

రాఘవయ్య:_నీ ముఖం చూస్తే...అలా..అనిపించటం లేదు. నీ మనో స్థితి నీ ముఖంలోనే కనిపిస్తుంది!ఏం జరిగిందో... చెప్ప కూడదా?

సత్యవతి:_అయ్యో...రామ!అలాంటిది ఏమీ లేదు.రాఘవయ్య!

రాఘవయ్య:_మీరు దాచిపెట్టినంతమాత్రాన

దాగిపోతుందా...ఏమి?

సత్యవతి:_మీరు ఎలా...ఊహించుకుంటే...అలానే ఊహించు

కోండి?

రాఘవయ్య:_నలుగురు కొడుకులను కన్నావు.నలుగురు నాలుగు రాజ్యాలయ్యారు!వాళ్ళ చుట్టు మీరు తిరగ

లేక చస్తున్నారు.మీ ఆయన బతికి వుంటే

ఈ బాధలు వుండేవి కావు?

సత్యవతి:_ఉద్యోగాలు చేస్తున్న వాళ్ళు.ఎక్కడ డ్యూటీ వుంటే అక్కడే వుండాలి కదా? వ్యవసాయదారు లైతే,అందరూ... నా చుట్టే వుండేవారు.మా

ఆయన చాలా అదృష్టవంతలు!ముందే

వెళ్లిపోయారు.(కళ్ళ నీళ్ళు పెట్టుకోవటం)

రాఘవయ్య:_మిమ్మల్ని పలకరించి బాధ పెట్టాను.ఎప్పుడు బయలు దేరారో...వెళ్ళి

విశ్రాంతి తీసుకోండి.

                  అంకం:_4.

(సనత్,సంధ్యా చాటింగ్ చేస్తూ వుండటం.)

సంధ్యా:_చూశావా...సనత్!ఫేస్ బుక్ లో

నాకున్న ఫాలోయింగ్!లక్షల్లో లైక్ లు,కామెంట్స్!(చూపించటం.సనత్ చూసి)

సనత్:_ఎంతైనా...నువ్వు అందమైన అమ్మాయి వి కదా!నీకున్న ఫాలోహింగ్ నాకెక్కడ వుంటుంది?హెని వే కంగ్రాజులేషన్స్!

సంధ్యా:_థాంక్స్!ఇప్పటికైనా...ఒప్పుకుంటారా?ఆడవాళ్ళు

ఆరాధ్య దేవత లని!

సనత్:_సరె... సరే...గాని,అమ్మ ఊరు వెళ్ళిన వెంటనే...ఫోన్ కూడా చెయ్య లేదు.

ఆమె కోపం చల్లారి నట్లు లేదు.ఒకసారి

ఫోన్ చేసి పాలక రిస్తాను.

సంధ్యా:_ఎందుకు...బాబు! ఆ నస మళ్లీ నాకు తగిలిస్తావా? ఆవిడేం,చిన్న పిల్ల కాదు

భయ పడి పోవడానికి?

సనత్:_ఎంతైనా... నా కన్న తల్లి కదా?

ఫోన్ చేసి పలకరిస్తే... నీ సొమ్మేం పోతుంది?

సంధ్యా:_నువ్వీ ప్పుడు,అమ్మ పక్కలో..పడుకునే,వయసు వాడివి కాదు?

ఆలి పక్కలో పడుకునే,వయసు వాడివి!

అమ్మ కావాలో...ఆలి కావాలో తేల్చుకో..?

సనత్:_అమ్మ నా పెళ్ళామా?గురి చూసి,మగసిరి మీద భలే దెబ్బ కొట్టావే! సరే

పదా...వయసుల సయ్యాట లాడుకుందాం!

సంధ్యా:_ఓయమ్మో...అంటే ఆగడు.పడుకుంటే లేగడన్నట్లు వుంది అయ్యగారి యవ్వారం!

సనత్:_పడుకున్న వాడిని నిద్ర లేపి, బజ్జో అని జోకొడుతే... నిద్రపోతాడా?పద..పదా!

సంధ్యా:_కోరికలు బుస కొడుతున్నాయని,

కోలాటం వేస్తే... కేర్..కేర్ మని ఇల్లంతా అరుపులు!ఈ వయసులో పిల్లలు వద్దు బాబు? ఇంకొన్నాళ్లు లైఫ్ ఎంజాయ్ చెయ్యాలి.

సనత్:_ఓసినా...మొద్దు!వయసులో వున్నప్పుడే పిల్లల కన్నామనుకో...త్వరగా

చేతికి అందివస్తారు!వయసు అయిపోయిన

తర్వాత కన్నామానుకో...నువు నేను పుట్టిన

వాళ్లకు తాత అమ్మలుగా మిగిలి పోతాం!

సంధ్యా:_ఇప్పుడు మీరు చేతికి అందివచ్చి ఏం చేస్తున్నారు?ఎప్పుడు ఎవరి జీవితం

ఎలా మలుపు తిరుగుతుందో...ఎవరు చెప్పలేరు?బుద్ధిగా బజ్జో?

సనత్:_నీ భయమంతా...పిల్లలు పుడతారనే కదా?పిల్లలు పుట్ట కుండా మార్గాలు ఉన్నాయి కదా?పద..పదా.

సంధ్యా:_అనవసరంగా...గుర్తు చేశాను.తప్పుతుందా...ఏమి?(బెడ్ రూమ్ లోనికి వెళ్ళటం)

                    అంకం:_5.

(రాఘవయ్య,సత్యవతి ఇంటికి రావడం.)

రాఘవయ్య:_సత్యవతి! ఏం చేస్తున్నావు?

సత్యవతి:_ఏముంది రాఘవయ్య!తిని కూర్చోవట మే కదా మన పని!

రాఘవయ్య:_అది సరె...గాని,పిల్లలు ఫోన్ చేశారా?

సత్యవతి:_వాళ్ళ పనుల్లో వాళ్ళు.తీరిక ఎక్కడ దొరుకు తుంది?

రాఘవయ్య:_ఈ తరం ధ్యాస అంతా డబ్బు చుట్టూ తిరుగు తుంది.మనం ఎక్కడ గుర్తుంటాము?

సత్యవతి:_పోనీలే...వాళ్ళు చల్లగా వుంటే

అంతే చాలు.మన కిక్కడ వుండడానికి ఇల్లు

బతక డా నికి భూమి వున్నది కదా?మట్టిలో

గుప్పెడు గింజలు చల్లితే...ఇంట్లోకి పుట్టెడు

ధాన్యం వస్తుంది.హాయిగా...కాలుమీద కాలు వేసుకొని బతక వచ్చు!

రాఘవయ్య:_నీ అంత గుండె దైర్యం వుంటే

ఏ ఆశ్రమాలు ఎందుకు?నువ్వు బతుకుతూ..నలుగుర్ని బరుకించ గలవు. నీ

ద్యైర్యానికి జోహార్!

సత్యవతి:_కడుపున పుట్టిన వాళ్ళు కాదు?

ఎప్పుడు మన చుట్టు పక్కల వాళ్ళతో...చక్కగా కలసి మెలసి వుంటే...అదే...స్వర్గం రాఘవయ్య!

రాఘవయ్య:_మహా బాగా చెప్పారు. నేను

అలా...పొలానికి వెళ్లి వస్తాను.

సత్యవతి:_అలాగే...రాఘవయ్య!

         జైహింద్.