Showing posts with label కథానిక. Show all posts
Showing posts with label కథానిక. Show all posts

Friday, 1 October 2021

తప్పెవరిది..?



తప్పెవరిది..?
************
సిటీ బస్సు క్రిక్కిరిసిన ప్రయాణికులతో, "రయ్యి... రయ్యి"మంటూ...వెళ్తుంది.
  బస్సులోపల ప్రయాణికులు ఒంటి కాలు మీద నిలబడివున్నారు.అడుగు తీసి అడుగు ముందుకు వేసే స్థలం లేక,ఉక్కిరి
బిక్కిరి అవుతూ...చెమటలు కక్కుతూ..
ఉన్నారు.
  ఫుట్ బోర్డులో కుర్రాళ్ళు కమ్మీలు పట్టుకొని
వెళాడుతున్నారు.
  డ్రైవర్,కండక్టర్ కు ఇది రోజు మామూలే!
  కండక్టర్ సొరంగంలో దూరి...దూరి సాగి నట్లు సాగుతూ..."టికెట్...టికెట్"అరుస్తూ...
టిక్కెట్లు ఇస్తున్నాడు.
  రోడ్ గుంతలతో...స్పీడు బ్రేక్ లతో ఉండడంవలన డ్రైవర్ కు చాలా కష్టంగా వుంది.బస్సు పురిటి నొప్పులు తీసే తల్లిలా
ఆయాసపడుతూ...వెళ్తుంది. గుంతలకు,
స్పీడు బ్రేక్ లకు బస్సు కుది పేసుస్తూ...
వుంది.
  బస్సులో ప్రయాణికులు కూడా బస్సు తోపులకు ఒకరి మీద ఒకరు పడిపోతూ...
చాలా ఇబ్బంది పడుతున్నారు."ఎప్పుడు
గమ్య స్థానం చేరుకుంటామురా బాబు?" అనిబాధ పడుతున్నారు.
  వెళుతున్న బస్సు ఒక గుంతలో దిగగానే,
బస్సు ఒక కుదుపు కుదిపేసి ,పైకి కిందకి ఎగిరింది.ఆ కుదుపుకు ఫుట్ బోర్డ్ లో కమ్మీ
లు పట్టుకొని వేలాడుతున్న కుర్రవాడు, పట్టు
తప్పి పడిపోయాడు.బస్సు వెనక చక్రాలు 
కుర్రవాడి పైనుండి వెళ్ళగానే,కుర్రవాడు
"అమ్మా"అని గట్టిగా అరిశాడు.డ్రైవర్ వెంటనే,సడెన్ బ్రేక్ వేసి,క్రిందికి దిగిపోయాడు
  కుర్రవాడి ప్రాణాలు ఎప్పుడో... గాలిలో కలి
సి పోయాయి.
  "ఏదో...కొంపలు ముంచుకు పోయినట్లు
అందరూ...ఒకే బస్సులో క్రిక్కిరిసినట్లు ఎక్కు
తారు.లోపలికి జరగమన్నా, ఎవరు వినిపించు కోరు.వీడి చావు నా చావుకు వచ్చి నట్లుంది?"తల పట్టుకొని విసుక్కున్నాడు.
  బస్సులో ఉన్నవాళ్లు కూడా క్రిందికి దిగి పోయారు."అయ్యో...ఎంత ఘోరం జరిగిపోయింది."అని కొందరు బాధపడుతున్నారు.
  మరికొందరు"కుర్రవాళ్ళకు కమ్మీలు పట్టుకొని వేలాడడం ఒసోకైపోయింది.బస్సు చక్రాల కింద పడి ప్రాణాలుపోగొట్టు కొనే?డ్రైవర్ మాత్రం ఏం చేయగలడు?ఆయన తప్పేముంది?డ్రైవర్ కండక్టర్ చెబితే వినే తరమా? ఏ కన్న తల్లిబిడ్డో..!ఆ తల్లి కడుపు కాల్చే!"అని కొందరు బాధపడుతున్నారు.
  ఇంకొందరు"అప్పుడే...క్రొత్త రోడ్లు వేస్తారు.
ఆవెంటనే...కరెంట్ వాళ్ళు,డ్రైనేజ్ వాళ్ళు
తవ్వి పడేసి వాళ్ళ పని వాళ్ళు చూసుకొని,
తవ్విన గుంతలు పూడచ్చ కుండానే వెళ్తారు. ఇలా...ఎవరికి వారు తమ పని తాము చేసుకొనివెళ్తే అడిగే వారుండరు?
ప్రభుత్వంలో ఒక శాఖకు ఒక శాఖ సమన్వయంతో ఎప్పుడు పనిచేయవు?
ఈ దేశానికి పట్టిన దరిద్రం ఇదే!"అని కొందరు
తిట్టుకుంటవున్నారు.
 "పోయేప్రాణంఎలాగూ...పోయింది.బాధపడుతూ...తిట్టుకుంటూ... ఉంటే పోయిన వాడి ప్రాణం తిరిగి వస్తుందా?జరగ వలసిన
పని పోలీసులు వచ్చి చూసుకుంటారు. పద
పదండి."అని కొందరు అనగానే,అందరూ...
కండక్టర్ తో టికెట్ మీద రాయించుకోని,
వేరే బస్సు కోసం వెళుతున్నారు.
  అదే... బస్సులో కొత్తగా ఉద్యోగానికి వెళుతున్న రవి చని పోయిన కుర్రవాడిని
చూస్తూ...కంట తడి పెట్టుకున్నాడు."మాన
వుడు తన అవసరానికి బస్సును తయారు
చేసుకున్నాడు.అదే...బస్సు కొరత వల్ల ఒక
నిండుప్రాణం బలి!"తన మనసులో అనుకుంటూ..వుండగా,"ఓ...బాబు!టికెట్
ఇలాఇవ్వు రాసిస్తాను."అనగానే,రవి ఈ
లోకంలోనికి వచ్చి ,టికెట్ తీసి కండక్టర్ కు
ఇచ్చాడు.కండక్టర్ టికెట్ మీద రాసి రవికి
ఇవ్వగానే, రవికి తను వెళ్ళ వలసిన పని
గుర్తుకు రాగానే ,మరో బస్సు కోసం బయలు
దేరాడు.
*****
  రవి బస్సుకోసం ఎదురు చూస్తున్నాడు.ఒక
ప్రక్క టైం దాటి పోయేలా వుంది.
"సమయానికిచేరుకో గలనా?"అన్న సందేహంతో అటు,ఇటు తిరుగుతూ... ఆందోళన పడుతున్నాడు.
  "శుభమాంటూ...క్రొత్తగా ఉద్యోగానికి వెళుతుండగా...చావు ఎదురైంది?ఈ ఉద్యో
గం రాక పోతే,బతకడం చాలా కష్టం.ఎలాగైనా...చేరుకోవాలి"ఇంట్లో పరిస్థితులు తలచుకున్నాడు.
  ఎట్ట కేలకు ఒక బస్సు వచ్చింది.రవి వెంటనే ఆ బస్సు ఎక్కాడు.ఆ బస్సు కూడా
ఏ మాత్రం కాలి లేదు.ఎలాగో... లాగ తోసుకొని లోపలికి వెళ్ళినిల్చున్నాడు.బస్సు
బయలు దేరింది.
*****
  అదే...రోడ్ లో కొందరు అల్లరి మూకలు షాపులు మూయిస్తూ... కని పించిన వస్తువుల విరగకొడుతూ...వస్తున్నారు.వారి
దౌర్జన్యానికి,భయపడిన వాళ్ళు తప్పించు కొని పారిపోతున్నారు.
  రవి ఎక్కి వస్తున్న బస్సు వారి కంట పడింది.వెంటనే బస్సును ఆపివేసి, అందర్ని
క్రిందికి దింపారు.కొందరు బస్సుపై దాడి చేస్తుండగా... ఇంకొందురు బస్సుపై పెట్రోలు
పోసి నిప్పు అంటించారు.ఒక్కసారే మంటలు భగ్గు మని ఎగిసిపోయాయి.
 అది చూసిన ప్రయాణికులు భయంతో ఎవరికి దొరికినదిక్కు వారే పరిగెత్తు కొని పారిపోతున్నారు.
  క్షణంలో బస్సు కాలి బూడిదై పోయింది.
  "ఇందాక...బస్సు ఒక మనిషి ప్రాణం బలి
తీసుకుంది.అని,అనుకున్నాను.కాని,ఇప్పుడు ఆ మనుషులే,బస్సునుబలితీసు కున్నారు.  
  అనాగరీకుడిగా,వున్న మానవుడు,నాగరీకుడిగా మారిపోయి,ప్రగతి పథంలో పయనిస్తూ... తిరిగి,అనాగారీకుడిగా మారి పోతున్నాడు.ఇది... ఏ సంకేతానికి నాంది?
అనుకుంటూ...వుండగా,అల్లరి మూకల్లో
ఒకడు ఒరేయ్?అందరూ...భయంతో పారి పోతుంటే, నువ్వు వేడుక చూస్తున్నావా?"వాడి చేతిలో వున్న కర్రతో
పిర్రలపై గాట్టిగా కొట్టాడు.
  "అమ్మా"అంటూ...రవి అక్కడ నుండి పరుగు తీశాడు.
  ఆ వార్తలు పోలీసులకు చేరిపోయాయి. పోలీసు బలగాలు, సైరన్ మ్రో తలతో "రయ్యి...రయ్యిన "వచ్చి చేరాయి.
అల్లరి మూకల చెదర గొడుతువున్నాయి. రెచ్చి పోయిన అల్లరి మూకలు పోలీసుల పై
రాళ్లు రువ్వారు.ఆ రాళ్ళతో పోలీసులకు గాయాలు అయ్యాయి.పోలీసులు వెంటనే
లాఠీలకు పనిచెప్పారు.ఐనా...? అల్లరి మూకలు అదరలేదు.బెదరలేదు.తిరగబడి
రాళ్లు రువ్వుతూనే వున్నారు.
  పోలీసులు ఏమాత్రం ఆలస్యం చెయ్యకుండా టియర్ గ్యాస్ ప్రయోగించారు. ఐనా...?ఫలితం లేదు.వెంటనే పోలీసులు కాల్పులు జరిపారు.ఆ కాల్పుల్లో అల్లరి మూకలు కొందరు చనిపోయారు.ఆ భయంతో మిగితా
వారు తలో దిక్కుగా పారిపోతున్నారు.
  ఏం...జరుగు తుందో అర్థం కాని,రవి తన వైపు పరుగెత్తుకొని వస్తున్న ఒకరిని "అసలు
అల్లరికి కారణం ఏమిటి"అడిగాడు.
  "ఒక ప్రముఖ నాయకుడిని ఎవరో అత్య చేశారు.ఆ కోపంతో తన అనుచరులు ఈ
విధ్వం సానికి పాలు పడ్డారు.పోలీసులు కాల్పులు జరుపు తున్నారు.ఆ కాల్పుల్లో
కొందరు మరణించారు. పద... పదా"అంటూ
అతను పరుగెడుతూ...వెళ్ళాడు.
  రవి వైపు కొందరు పోలీసులు ఏకే 47పట్టుకొని పరుగెడుతూ...వస్తున్నారు.
వారిని చూడగానే రవి భయంతో, పరుగెత్తి
ఆ ప్రక్కనే వున్న పబ్లిక్ టాయ్ లెట్ లో దాక్కున్నాడు.
  పోలీసులు మైక్ లో "కనిపిస్తే కాల్చి వేత ఉత్తర్వులు జారీ అయ్యాయి.ఎవరు రోడ్ పై
కనిపించకూడదు?"చెప్పుకుంటూ...వెళ్తున్నారు.
  అది నాలుగు రోడ్ల కూడలి అయినందున
ఓ నలుగురు పోలీసులు ఏకే47గన్నులు పట్టుకొని కాపలాగా వున్నారు.ఎవరైనా కని
పిస్తే చాలు పిట్టను కాల్చి చంపినట్లు,కాల్చి
చంపాలన్నట్లు ఉన్నాయి వారి చూపులు.
*****
టాయ్ లెట్ లో దాక్కున్న రవి ఒక సారి బయటకు తొంగి చూసాడు.అక్కడ వున్న 
పోలీసులను చూడగానే,"వామ్మో...ఇప్పుడు
నేను అడుగు బయట పెడితే బతక గాలనా?వాళ్ళ తుపాకి తూటాలకు ఒళ్ళు
జల్లెడ తూట్లు పడినట్లు పడిపోదు. ఏం...?
ఉద్యోగం...ఉద్యోగం?నా ప్రాణం మీదికి వచ్చి
పడింది?"బాధపడి పోతూ...లోనికి వెళ్లి నిల్చున్నాడు.
  ఐదు నిమిషాలకు ఒక సారి పెట్రోలింగ్ వాహనం సైరన్ మోతలతో,తిరుగుతూ...
"వన్ పార్టీ సెక్షన్ విధించ బడింది.కనిపిస్తే కాల్చి వేత ఉత్తర్వులు ఉన్నాయి.ఎవ్వరూ..
రోడ్ మీదకు రాకూడదు."మైక్ లో హెచ్చ రిస్తూ...తిరుగు తున్నారు.
  ఆమాటలు విన్న రవి గుండె జారిపోయింది."ఇక్కడ నుండి ఎప్పుడు బయట పడాలిరా బాబు?అసలే...పబ్లిక్
టాయ్ లెట్!కంపు కొడుతున్నది.ముక్కు పుటలు పగిలి పోయేలా వున్నాయి?పగ వాడికి కూడా ఇలాంటి పరిస్థితి రాకూడదు."
అనుకుంటూ...నిల్చున్నాడు.
  పొద్దున కాస్త తిని బయలు దేరాడు రవి.
ఇప్పుడు రాత్రి అయిపోయింది.ఆకలితో కడుపు మండి పోతుంది.ఏం చేయాలో అర్థం కాక తల్లడిల్లి పోతున్నాడు.ఒక ప్రక్క
దుర్గంధం వాసన భరించ లేక,ముక్కులు జేబు రుమాలుతో మూసుకున్నాడు.ఐనా...
ఏం లాభం?కడుపులో దేవినట్లు అయ్యి భళ్ళున వాంతి చేసుకున్నాడు. నోరు కడుక్కుందా మంటే టాయ్ లెట్ లో నీళ్ళు
రావడం లేదు.బయిటికి వెళ్లే అవకాశం లేదు. అసలే కంపు అంటే,పైగా వాంతి చేసుకున్న వాసన.రెండు కలిసి కంపు కొడుతున్నవి.
  నిలబడి నిలబడి కాళ్ళు మొద్దు బారీ తిమ్మిరి పట్టాయి.నిలువలేక,మోకాళ్ళ మీద
కూర్చున్నాడు.
  బయటపోలీస్ వాహనం సైరన్ మ్రోతలతో
తిరుగుతూనే...వుంది.
  కాపల వున్న పోలీసులు నిద్ర పోకుండా ,
కాపల కాస్తున్నారు.
  కాళ్ళ మీద కూర్చున్న రవి కునికి పాట్లు పడుతున్నాడు.
  తెల...తెల వారుతుంది. కాపలవున్న ఒక పోలీసు టాయ్ లెట్ కు వచ్చాడు.బూట్ల చప్పుడుకు ఉలిక్కిపడిన రవి పోలీసును
చూడగానే,భయంతో లేచి బయటికి పరుగు తీశాడు.
  ఆ హఠాత్ పరిణామానికి పోలీస్ అతను
భయపడి,"దొంగ...దొంగ"అని అరిచాడు. బయటకాపల కాస్తున్న మరో పోలీస్ ఆ అరుపులు విని అటుగా చూశాడు.అతనికి
పరుగెడుతున్న రవి కనిపించాడు.వెంటనే తుపాకి రవి వైపు గురిపెట్టి కాల్చాడు.
  బుల్లెట్స్ రవి వీపు భాగం లోంచి దూరి గుండె లోంచి బయటికి దూసుకు వచ్చాయి.రవి దబాల్న నేల మీద పడి పోయాడు.గాయాలోంచి రక్తం చిమ్మి నేల మీద కారుతుంది.
  తూర్పున సూర్యుడు ఎర్రగా మెరుస్తున్నాడు.నేల మీద పడి కారుతున్న
రవి రక్తం ఆ ఎరుపులో కలిసి , మిల.. మిల 
మెరుస్తుంది!
జైహింద్.   


Friday, 19 June 2020

పెళ్లెందుకు?

ఫ్లాట్ ఫాం పైన ఎవరో పడిపోయి వున్నారు.ఒంటిపై బట్టలు నల్లగా మాసి,చిరిగిపొయివున్నాయి.గడ్డం,జుట్టు,
బాగాపెరిగి,కాకి గూడులా రేగిపోయివున్నది.
ఒళ్లంతా మురికి పట్టి చాలా అసయ్యంగా
వున్నది.
ఆ దారిన వెళ్ళే వాళ్లంతా,ఆతన్ని చూస్తూ..."ఏదైనా..?వాహనం గుద్దిచావలేదు కదా?"అన్న అనుమానంతో...దగ్గరగా వెళ్ళి చూస్తూ వున్నారు.
అతను ఊపిరి తీస్తువుండగా...పొట్ట పైకి ఉబుకుతూ...కిందికిపోతున్నది."అంటే...
అతను ఏవాహనం గుద్ది చావ లేదన్న మాట? మరెందుకు,ఇలా...ప్లాట్ ఫాంపై పడిపోయాడు.?"అని కొందరు అనుకుంటూ...వున్నారు.
ఇంకొందరు,దగ్గరగా వెళ్ళి చూస్తూ...వుండగా,ఆతని నోట్లో నుండి గుప్పు మని మందు వాసన ముక్కు పుటలు
పగిలి పోయేలా వస్తున్నది.ఆ వాసన భరించలేని వారు దూరంగాజరిగి,"తాగు బోతు నాయాలు!పొద్దున్నే ,పీకల దాకా తాగి
నడవలేక,ప్లాట్ ఫాంపై పడిపోయాడు కాబోలు! చీ... చీ!సిగ్గు లేని బతుకు ఎందుకు బతుకు తున్నాడో..?"తిట్టు కుంటున్నారు.
"అడుగడగునా...మందుదుకాణాలేనాయే!తాగుడుకు అలవాటు పడిన వాళ్ళు పీకల దాకా తాగి,రోడ్ మీదపడకుండా...ఎలా?ఉంటారు?"
ప్రభుత్వం ప్రజల సౌకర్యార్థం సూపర్ మార్కెట్లు,కిరాణా షాపుల్లోమందుఅమ్మించాలనిఅనుకుంటుందిగా,ఇక...మత్తుగా...తాగి,
అక్కడేపడుకేస్తారుకాబోలు!"ముక్కులమీదవేళ్ళువేసుకుంటున్నారు.
"ఇంకేం..?మూడు సీసాలు,ఆరు బాటిల్లై పొంగుతుంది మందు!"అని మరికొందరు పెదవి విరిచారు.
"తాగి అతను లోకం తెలియని స్థితిలో జోగుతుంటే...అతని గురించి ఆలోచిస్తూ...ఇక్కడే నిలబడి పోతే...
మన పనులకు వేళ దాటి పోతుంది.పదండి...పదండి"అని కొందరు
అనగానే...అక్కడ నిలబడి మాట్లాడుకుంటున్న వారు,ఎవరి దారిన వాళ్ళు వెళ్లి పోయారు.
పదహారేళ్ళ పవిత్ర అదే దారిలో...స్కూటీ మీద వస్తూ...ప్లాట్ ఫాంపైన పడుకున్న అతన్ని చూసింది.వెంటనే...
స్కూటీ ఆపి ,దిగి ఆతని దగ్గరగా...వెళ్ళి చూసింది.తను, అతన్నిఎక్కడో...చూసినట్లు
గుర్తుకు వచ్చింది."ఎక్కడ చూసానాబ్బా!"
ఆలోచించ సాగింది.వెంటనే...తన హ్యాండ్ బాగు తీసి అందులో వున్న పర్స్ తీసి అందులో వున్న ఫోటో తీసి చూసింది.ఆ ఫోటో లో వున్న వ్యక్తి,అక్కడ పడుకొని వున్న
వ్యక్తి ఒకేలా వున్నారు.పవిత్ర వెంటనే...అటుగా వెళ్తున్న ఆటోను ఆపి అతని సహాయంతో,అతన్ని లేపుకొని, ఆటోలోఎక్కించి,"నావెనకాలే...రా!"అంటు,తను స్కూటీ మీద ముందు బయలు దేరింది.ఆటో డ్రైవర్ కూడా ఆమె వెనకాలే
బయలు దేరాడు.
***
మధురా నగర్ కాలనీ.తన ఇంటి ముందు స్కూటీ ఆపి దిగింది పవిత్ర. ఆటో డ్రైవర్ కూడా ఆమె వెనకాలే వచ్చి ఆటో ఆపి,దిగాడు.పవిత్ర డ్రైవర్ సహాయంతో...
అతన్ని దింపి లోనికి తీసుకు పోయింది.అతనికి ఏమాత్రం మెళకువ రాలేదు.మత్తులోనే వున్నాడు.అతన్ని హాల్లో వున్న సోఫా పై పడుకో బెట్టింది. ఆటో డ్రైవరుకు డబ్బులు ఇచ్చి,"నాకు సహాయం చేసినందుకు ధన్యవాదాలు!"నమస్కరించింది.
ఆటో డ్రైవర్ డబ్బులు అందుకుంటూ..."ఇలాంటి కేసులు మామూలే...మేడమ్!ఐనా..? ఆ తాగేదేదో...ఇంట్లోనే...ఏర్పాటు చేయం డి.లేనిచో...తాగి తూలుతూ... ఏ వాహనం కింద నైనా..?పడిపోతే...చాలా కష్టం.వస్తాను."తను వెళ్ళి పోయాడు.
పవిత్ర తను వెళ్ల వలసిన పనిని వాయిదా వేసుకుంది.బాత్ రూమ్ లోనికి వెళ్లి బకెట్లో నీళ్ళు తెచ్చి , ఈటర్ పెట్టి, ఆన్ చేసింది.వంటింట్లోకి వెళ్ళి భోజనం
వండు తుంది.
"దాహం...దాహం!"సోఫా మీద పడుకున్న అతను అరుస్తున్నాడు.అతని అరుపులు విన్న పవిత్ర మంచి నీళ్ళ బాటిల్
పట్టుకొని వచ్చి,"ఇదిగో...మంచి నీళ్ళు. లేచి
తాగండి "అతనికి అందించింది.
అతను లేవలేక,అలానే...నోరు తెరిచాడు.పవిత్ర అతని మెడ కింద ఎడమ
చెయ్యి వేసి,కాస్త పైకి లేపి,కుడి చేత్తో బాటిల్
నోట్లో పెట్టి మెల్లగా ... తాగిస్తుంది.అతను కడుపు నిండా నీళ్లు తాగి",బ్రేవ్"మని తిరిగి
పడుకొని పోయాడు.
"మీరిప్పుడు పడుకోకూడదు.లేవండి.స్నానం చేసి భోజనం చేసి పడుకుందురు."
"నా వల్ల కాదు?దయచేసి నన్ను పడుకోనివ్వు"
"అదేం...కుదరదు?ఒళ్లంతా నీచు కంపు కొడుతోంది.లేచి స్నానం చెయ్యి.నీళ్ళు కూడా మరిగి పోతున్నాయి. పదా?"అని గట్టిగా చెప్పే సరికి అతను ఏమి మాట్లాడ కుండా పైకి లేచి నిలబడ లేక ,తూలి పడిపోయాడు.పవిత్ర అతన్ని గట్టిగా పట్టుకుని,నెమ్మదిగా లేపి,బాత్ రూమ్ లోనికి
తీసుకుపోయింది.స్టూల్ పైన కూర్చో బెట్టి,తలకు షాంపుతో రుద్దికడిగింది.ఒళ్లంతా సబ్బుతో రుద్ది ,శుభ్రంగా స్నానం చేయించి,"ఇదిగో... నేను బయిటికి వెళుతున్నాను. ఆ ప్యాంట్ ఇడ్చి శుభ్రంగా కడుక్కోవాలి!తెలిసిందా?"
ఆతను"ఆ... ఆ...!"తల ఊపాడు.
పవిత్ర బయిటికి వచ్చి తలుపు దగ్గరకు
వేసి వంటింట్లోకి వెళ్ళింది.
ఆతను స్నానం చేసి టవల్ కట్టుకొని
బయిటికి వచ్చాడు.
పవిత్ర ఒక లుంగీ,టీషర్ట్ తెచ్చి అతనికి ఇచ్చింది.అతనుఅవి తీసుకొని,కట్టుకున్నాడు.
"రా...రా!భోజనం వడ్డిస్తాను."
"అలాగే"వచ్చి టేబుల్ ముందు కూర్చున్నాడు.
పవిత్ర అతనికి భోజనం వడ్డించింది.అతను కలుపుకొని,తింటున్నాడు."ఏ కన్న తల్లి బిడ్డవో..! తాగి రోడ్ మీద పడితే...తీసుకొని వచ్చి శుభ్రంగా...తల స్నానం చేయించి,కట్టు
కోవడానికి బట్టలు ఇచ్చి,కడుపు నిండా కమ్మని భోజనం వడ్డించావు. పది కాలాల పాటు చల్లగా ఉండాలి తల్లి!"రెండు చేతులు
పైకి లేపి దండం పెట్టాడు.అప్పుడు అతని కళ్ళల్లో నీళ్ళు జల,జల రాలి పడిపోతున్నాయి.
"పెద్ద వాళ్ళు చిన్న వాళ్లకు దండం పెట్ట
కూడదు.ఊరుకోండి.అన్నం తింటూ... ఏ డవ కూడదు."
"అలాగే తల్లి!"కళ్ళు ఎడమ చేతితో
తుడ్చుకొని,కడుపు నిండా తిని,చెయ్యి కడుక్కొని ,వచ్చి సోపాపై కూర్చున్నాడు.
అతని చూపులు ఎదురుగా... వున్న గోడపై,
దండ వేసి వేళ్ళాడుతున్న ఫోటో పై పడిపోయాయి."ఈపోటోలో వున్న ఆవిడను ఎక్కడో... చూసినట్లు వున్నది.ఎక్కడబ్బా?"అని గుర్తు చేసుకో సాగాడు.
***
సుశీల!సాప్ట్ వేర్ కంపెనీలో ఉద్యోగం చేస్తుంది.ఆమెకు అదే కంపెనీలో,మోహనతో
పరిచయం ఏర్పడింది. ఆ పరిచయం స్నేహంగా మారింది! ఆ స్నేహం ప్రేమగా మొగ్గ తొడిగింది!దాంతో...ఇద్దరు ఒకర్నొకరు
చూడకుండా వుండలేక పోయారు.సమయం
చిక్కిన ప్పుడల్లా సినిమాలు,షికార్లు, షాపింగ్,పబ్బులంటు..కాలం గడుపుతూ...ఎంజాయ్ చేస్తూ...వున్నారు.
"మోహన్!ఇలా...ఎంత కాలం దొంగ చాటుగా...ప్రేమ పేరుతో కలిసి తిరుగు తాం?ఎవరైనా...చూస్తే ఏమనుకుంటారు?
మన ఇంట్లో వాళ్ళకి మన ప్రేమ విషయం
చెప్పి వాళ్ళను ఒప్పించి,వాళ్ళ సంక్షంలో
పెళ్లి చేసుకొని,హాయిగా...కాపురం చేసుకుందాం!జీవితాన్ని హాయిగా..ఎంజాయ్ చేద్దాం!ఏమంటావు?"
పెళ్లి ప్రస్తావన ముందుకు తెచ్చింది.
"పెళ్ళా..!పెళ్లెందుకు?నువ్వింకా...
పాత తరం లోనే వున్నావు సుశీ!ఈ తరం
సహజీవన సంస్కృతి!మనం కూడా సహజీవనం చేద్దాం!జీవితం హాయిగా...వుంటుంది.ఎవరి ఈ రష్యా ద్వేషాలకు ఇబ్బంది రాదు?ఇద్దరం హాయిగా
ఎంజాయ్ చేద్దాం!సరేనా?"తన మనసులో
మాట ఆమె ముందు పెట్టాడు.
"మోహన్!సహజీవనం అనేది,వేశ్యా
ప్రవృత్తి లాంటిది.పెళ్లి అనేది,గౌరవ ప్రదమైన
జీవన యానం!ఇద్దరి మధ్య కుదుర్చుకునే
ఒప్పందం!కష్ట సుఖాలు కలిసి పంచుకునే
అనుబంధం!సహజీవన మనే మాట మర్చిపోయి,మన పెళ్ళి గురించి ఆలోచించు?"
"పెళ్లి..పెళ్లి...పెళ్లి?అది కోరి తెచ్చుకొనే జీవిత ఖైది! నేను ఆ జైలు జీవితం గడపలేను సుశీ! నా మాటవిను.
సుశీ! సహజీవనమే మనకు శ్రేయస్కరం!
ఎవరి స్వేచ్ఛను సారం వాళ్ళు హాయిగా..
జీవించ వచ్చు!ఒకరిపై ఒకరు పెత్తనం చెలాయించే,కట్టు దిట్టమైన కట్టు బాట్లు
వుండవు! ఐన దానికి,కాని దానికి చీటికి ,మాటికి గొడవలు పడే వీలుండదు సుశీ!"
తిరిగి అదే చెప్పాడు.
"సరే...మోహన్!పశు సంస్కృతి సహజీవనమే,మేలు అని నువ్వు భావిస్తే
అది చక్కగా కలకాలం సాగుతుందని,నువ్వు
హామీ ఇవ్వగలవా?పుట్ట బోయే పిల్లల భవిష్యత్ కు ఎవరు బాధ్యత వహించాలో
నువ్వు చెప్ప గలవా?"ఆవేశంగా అడిగింది.
"అదిగో...నువ్వు మళ్ళీ మొదటికే వచ్చావు?అక్కడికి , నేను చెబుతూనే...వున్నాను. ఒప్పందాలని, బాధ్య తలని,ఎలా?పైచేయి సాధించటానికి
చూస్తున్నావో... చూడు?సుశీ!స్వెచ్చామయ
జీవితం గురించి ఆలోచించు?"తిరిగి అదే...
వాదన.
"మోహన్!రెండు జీవితాలు కలిసి సాగాలంటే,కట్టు దిట్టమైన నమ్మకం ఉండాలి కదా?ఒకరిపై ఒకరికి నమ్మకం లేనప్పుడు, అది సహజీవన మైనా?పెళ్లి ఐనా!వ్యర్థమే కదా?నన్ను విడిచి నువ్వు
నిన్ను విడిచి నేను ఎలా...?జీవనం సాగించ
గలం?అలా...ఐతే..?జంతువులకు,మనకు
తేడా...ఏముంది? అలాంటి జీవితం మనకు
అవసరమా?ఒక సారి ఆలోచించు మోహన్?"తిరిగి వివరంగా చెప్పింది.
"సుశీ!నీ వాదన నీదే... కాని, నా మాట
వినిపించు కునేలా లేవు?ఇలా...ఐతే...మనం కలిసి సాగటం చాలా కష్టం?ఇక... ఎవరి దారి వాళ్ళు చూసు కోవటం మంచిది."నిర్మొహమాటం లేకుండా చెప్పాడు.
"మోహన్! నా కిప్పుడు, మూడో నెల!మనం పెళ్లి చేసుకుంటున్నాము అనే నమ్మకంతో...కలిసి సుఖం పంచు కున్నాం!
ఇప్పుడు, ఎవరి దారివారిదే...అంటే,ఎలా?"
కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరుగు తుండగా...అసలు
విషయం చెప్పింది.
"సుశీ! నేను నిన్ను కాదనటం లేదు.సహజీవనం చెద్దామంటున్నాను.దానికి నువ్వు ఒప్పుకోవటం లేదు. నేను ఏం చేయాలి?"
"పెళ్లి చేసుకోవాలి"
"అది మాత్రం కుదురదు?"
"కడుపు వచ్చిన తరవాత కాదంటే...
ఎలా?"
"తాపం ఆపుకోలేక,ఇద్దరం కలిసి
కాలు జారాం!నీకు ఇష్టం లేక పోతే,ఎబార్షన్
చేయించుకో? నేను కాదనను?పెళ్లి మాత్రం
చేసుకో...అని అడిగకు? సహజీవానికి నేను
ఎప్పుడు సిద్ధమే!"
"ఓ... హొ...అలాగా...మోహన్?ఈ కడుపుకు కారణ మైన నిన్ను చట్ట పరంగా
శిక్షించి ,నిన్ను పెళ్లి చేసుకో వచ్చు.కాని,నువ్వనట్టు ఇందులో నా తప్పుకూడా వుంది.కాబట్టి,నిన్ను ఏమిచేయకుండా,వదిలి పెడుతున్నాను.
పెళ్లి అనేది ఎందుకో...నీకు జీవితంలో
తెలిసి వచ్చేలా చేస్తాను.చూడు!"అని అతన్నిహెచ్చరించి,కోపంగా...వెళ్ళి పోయింది.
ఏమాత్రం కూడా బాధ్యత,బాధ లేని
మోహన్ అక్కడ నుండి వెళ్ళి పోయాడు.
***
గోడ మీద వెలాడు తున్న ఫోటో నుచూస్తూ...ఆమెను గుర్తు చేసుకున్న అతను,ఆవిడ గుర్తుకు రాగానే...ఈ లోకం
వచ్చిన అతను, ఇమే...సుశీల!అవును...
సుశీ!ఆమెకు ఏమైంది. ఆ ఫోటో ఇక్కడెందుకు వున్నది?అన్న సందేహం వచ్చి,"ఏం తల్లి!ఈ ఫోటోలో ఉన్న ఆవిడ
పేరు సుశీల కదు?"పవిత్రను అడిగాడు.
"అవును"తల ఊపింది.
"ఆవిడ ఎలా...చనిపోయింది. తల్లీ?"
"యాక్షిడెంట్ లో..."
"అలాగా...!ఆవిడ నీకు ఏమవుతుంది. తల్లీ!"ఎడమ చేత్తో కళ్ళ నీళ్లు
తుడ్చుకున్నాడు.
"ఆమె నా కన్న తల్లీ!"ఉద్వేగానికి లోనైన పవిత్ర ఎడవ సాగింది.
" నన్ను క్షమిచు తల్లీ! నేను మహా పాపిని!మీ అమ్మకు ద్రోహం చేసిన మనిషిని
నేనే? నా పేరు మోహన్ తల్లీ!"తను కూడా
వెక్కి వెక్కి ఎడవ సాగాడు.వంగి పవిత్ర కాళ్ళ మీద పడి పోయాడు.
"మీరు... నా కన్న తండ్రి.కాబట్టే...రోడ్ మీద పడి పోయిన నిన్ను గుర్తు పట్టి ఇంటికి తీసుకొని వచ్చాను.
లేవండి...లేవండి"పైకి లేపి,కూర్చో బెట్టింది.
"చూడు నాన్నా!మీరు మీ తప్పు తెలుకున్నారు పశ్చ త్తాపంతో,కుమిలి పోతూ...వున్నారు.అదేచాలు.మా అమ్మ కోరిక ఎలా...? నెరవేరుతుందని,చాలా బాధ
పడుపోయేదాన్ని .ఇన్నాళ్లకు మా అమ్మ కోరిక నెర వెరినందులకు చాలా సంతోషంగా
ఉన్నది.మీరు ఆడదానిలా ఎందుకు ఏడుస్తున్నారు?ఊరుకోండి."అతన్ని ఓదార్చింది.
మోహన్ ఏడుపు మాని దోషిలా సిగ్గుతో.... పవిత్రముందు మౌనంగా...నిలబడి పోయాడు.
అతని పరిస్థితిని గమనించిన పవిత్ర
"చూడు నాన్నా!మనిషి తప్పు చేయటం సహజము!కాని, ఆ తప్పును సరిదిద్దుకున్న
ప్పుడే ఉత్తమ వ్యక్తి కాగలడు. ఆలాంటి మనిషి,ముందు తరాలకు మార్గదర్శిగా...మిగిలి పోతాడు.మీరు ప్రేమ
పేరుతో....మోసం చేశారని అమ్మ ,ఎప్పుడు బాధ పడిపోలేదు నేనెందుకు మోహవేశంలోపడి పొయి,అతనితో...సంగమించాను. ఆ ఫలితమే ఈగర్భం కదా?తప్పు నాది కూడా
వుంది కాబట్టి తలదించు కున్నాను.చేసిన తప్పును సరి దిద్దుకుని,తల ఎత్తు కొని నలుగురిలో గౌరవంగా...బతకాలి!అనే...పట్టు దలతో... తల్లీ దండ్రులు,బంధువులు,ఇరుగు,పొరుగు వారు
నువ్వు ఎబార్షన్ చేయించుకో...అన్నా...మరో, పెళ్లి చేసుకో...ఎంతో,ఒత్తిడి తెచ్చినా...కాకుల్లా పొడుచుకు తిన్నా...స్త్రీ అనుభవం అనేది ఒకరుతోనే పంచుకోవాలి!
నలుగురితో...పంచుకుంటే,అది ఉత్తమ వ్యక్తిత్వం ఎలా..?అవుతుంది? తెలిసో,తెలియకో...తప్పు చేశాను . ఆ ఫలితం నేనే... అనుభవిస్తాను.అని,మరో పెళ్లి మాట ఎత్తకుండా... అమ్మ ,నన్ను కని,పెంచి,విద్యాబుద్ధులు నేర్పించి,నన్ను ప్రయెజకు రాలిగా తీర్చిది ద్దింది.నలుగురిలో...గౌరవంగా...తల ఎత్తు కొని బతికింది.కాని, ఆమె ఎప్పుడూ...మీగురుంచే ఆలోచిస్తూ...అతనికి పెళ్లెందుకు?అనే మాట
గుర్తు వచ్చేలా చేయాలని,తపిస్తూ...వుండేది. ఆ ఆలోచనే
ఆవిడ మనసులో అలజడి రేపుతూ...కుదురుగా...వుండనిచ్చేది కాదు?ప్రతి పని ఆవిడే చేస్తూ...వుండేది.నన్ను ఏపని చేయనిచ్చేది కాదు.
ఓరోజు పొద్దున్నే... మార్కెట్ కి వెళ్ళింది.మీ ధ్యాసలో పడి రోడ్ దాటుతూ...వుండగా...లారీ వచ్చి కుద్దేసింది. అంతే ఎగిరి దూరంగా పడి పోయిందట.తలకు బలమైన గాయం అయిన కారణంగా...రక్త స్రావం జరు గు తుండ గానే,అక్కడ వున్న వాళ్ళు అమ్మను హాస్పటల్లో చేర్చారు. ఆవిషం తెలియగానే,నేను పరుగె త్తుకోని,వెళ్లే సరికి ,అమ్మ చావు బతుకుల మధ్య కొట్టు మిట్టాడుతూ వుంది. నేను బోరుమని ఎడవగానే,
ఎడవకు తల్లి.నేను ఎలాగూ...బతకలేను.కాని, నా
చివరి కోరిక తీరకుండానే,వెళ్లి పోవడం,నాకుచాలా బాధగా వుంది.అని బోరుమని ,ఎడవసాగింది. నువ్వు ఎడవకమ్మ.నిన్ను బతికించుకుంటాను.అని,ధైర్యం చెప్పాను. "నేను
బతక లేను తల్లి.కాని,నువ్వు నాకు ఒక సహాయం
చెయ్యాలి తల్లి.ఇదిగో...అంటూ తన పరుసులో వున్న ఒక ఫోటో తీసి, నా చేతిలో పెడుతూ...ఇతనే తల్లి మీ నాన్న! ఆయన ఎక్కడ,ఎప్పుడు కనిపించిన ,ఆతనికి పెళ్లెందుకో...
గుర్తు వచ్చేలా చెయ్యాలి!అతను చేసిన తప్పుకు
సిగ్గుతో తల దించుకునే లా చెయ్యాలి?అప్పుడే నా ఆత్మ శాంతి స్తుంది. నా చావు గురించి ఎలాంటి పోలీస్ కేసులు పెట్టకు తల్లి".అంటూ... ఈ లోకం విడిచివెళ్ళింది.
"ఆమె లేని లోటు ఒక ప్రక్క నన్ను బాధించు
తున్నా... అమ్మ అనుభవమే నాకు కొండంత
ధైర్యాన్ని ఇచ్చింది. ఆ ధైర్యంతో నేను ఉద్యోగం సంపాదించుకొని, నా కాళ్ళ మీద నేను నిలబడ గలిగాను.మీకు కూతురిగా...పుట్టినందుకు, నా బాధ్యతను, విధి ధర్మాన్ని నిర్వహించాను.ఇప్పుడు మా
అమ్మ ఆత్మ ఎంతో సంతోషిస్తుంది."
కళ్ళ నుండి ఆనంద భాష్పాలు జల జల రాలగా విన్న వించింది.
"చూడు... తల్లీ! పెళ్లెందుకో...? నాకు ఇప్పుడు అర్థమైంది! ఏ బంధం లేక,కన్న పిల్లలు లేకపోతే...మనిషి బతుకు వీధి కుక్క లాగే...వుంటుంది! నా కళ్ళు తెరిపించి,నన్ను
మనిషిని చేశావు.నువ్వు నా లాంటి వాడికి ఆదర్శంగానిలిచావు." పవిత్రను ఆలింగనం చేసుకుని, ఆమె తల ఆప్యాయంగా...నిముర సాగాడు. జైహింద్.
ఆకుల.రాఘవ..

Thursday, 9 January 2020

ఇడుపు కాయితం..!

"గుఱ్ఱం జాషువ కథల పోటీ లో బహుమతి పొందిన కథ"
_____________________________________________

"అంబటాల్లైంది.గట్ల బిగుసుకొని,వాకిట్లో
కూసుంటే,ఎలా...?బావ!అక్కా నువ్వు గూడా గట్ల కూసుంటే,ఎట్లా..?మీతో పాటు
నా అల్లుడు,అచ్చిన పెద్దమనుషులు
ఎంత సేపని మోకాళ్ళ మీద కూసుంటరు?
కాళ్ళు తిమ్మిరిఎక్కుతై! జరలెండ్లి. కాళ్ళు సేతులు మొఖాలు కడుకొండ్లి.కల్లో సల్లో
కడుపుల సల్ల బడ్డంక,మాట్లాడు కుందాం.
లెండ్లి, లెండ్లీ."తన వియ్యంకుడిని,వియ్యపు
రాలు రెక్కలు పట్టుకొని, బతిమి లాడు
తున్నాడు మల్లయ్య.
"మేము కడుపులు కడుక్కోడానికి నీ ఇంటికిరాలేదు?నీ బిడ్డ చేసిన పని కి ఏ మొఖం పెట్టుకొని,నీ గడప దాటాలే?నీ బిడ్డ దొంగనాత్రి లేసి,సెంబడక పోతననీ గుడుజెంబునిండా నీళ్లు పట్టుకొని, బయిటి కొచ్చింది.
ఇగ రాదు? అగరాదు?ఎడబోయిందొనని,
ఏబాయిలోపడిందొనని, తెల్లందాకఎతకరాని
సోటు లేదు?నువ్వు మనిషిని తోలి మా పిల్ల
మా ఇంటి కొచ్చిందని, తెలిపి నావు కాబట్టి
సరిపోయింది!లేకపోతే...?నీ బిడ్డ కోసం మేమంతా గాయి,గాయి తిరిగిఆగమయ్యే
టోల్లం!నీ బిడ్డ చేసిన పని కి మా ఇజ్జత్
బోయింది?నీ బిడ్డనే మైనా...?కొట్టినమా?
తిట్టినమా?కడుపు నిండా బువ్వ పెడ్త లేమా?నాలుగేండ్ల పిల్లని నా కొడుకుకు
చేసుకొని,కంట్లో పెట్టుకొని,గోగు రెప్పోలే
పెంచిన!పిల్ల తోట కూర లెక్క ఎదిగింది.
సమర్త అయింది గప్పుడు ఏమన్నా..? తక్కువ జేసిన్నా .?ఫలహారాలు జేసి పెట్టిన
మంచిగ ఓడినింపిన!ఏదో... నాత్రి మంచి
రోజువుందని,పంతులుసేపితే,పిల్లను,పిలగాన్ని ఒకటి సేసిన!గా నాత్రి నా కొడుక్కు చెయ్యి ఇయ్యకుండా, వాడి మీద పడి కోతి లెక్క బర, బర గీకి పెట్టింది ఇదిగో...!సూడుండ్లి. గోర్ల గీతలు.ఎట్ల పడ్డయ్యో!"తన కొడుకు ఒంటిపై అంగి ఇడిపించి,అక్కడున్న వాళ్లకు చూపించింది.చంద్రమ్మ.
అక్కడ వున్న వాళ్ళందరూ చూశారు.
తిరిగి చంద్రమ్మ చెప్పటం మొదలు పెట్టింది.
"మగ పిలగాడు.కాయ కష్టం చేసేటోడు!కాబట్టి,పిలగాడు దాని లెక్క లావుగా,ఎత్తుగా ఎదగలేదు!కొద్దిగా నలక
పడిపోయాడు.అంత మాత్రాన మొగుడు
గాకుండా పోతాడా? అది వాడికి పెండ్లాం
గాకుండా పోతుందా?ఏం..?పిలగాడు కన్ను
గొట్టి నట్లులేడా?ఎంతపని జేసింది?కాపుదనపు పుట్టుక పుట్టలేదా?ఇలా...
దెంక్కొచ్చి మా పరువు మంట గలిపింది!
ఏదో...పిల్ల ఎర్రగా, బర్రగా వున్నదని,పని
బాగా చేస్తదని,సంబారపడ్డం!ఇంత పని
చేస్తదని,కలలో కూడా ఊహించలేదు!ఇదిగో"
ప్రక్కనున్న చెట్టు ఆకులు తెంపి,నెత్తి మీద
పెట్టుకొని,"ఈ పచ్చనాకుల సాక్షిగా పమానం
చేసి సెపుతాన. నీ పిల్లకు,మాకు సరిపోయింది!ఇగ తాడో,పేడో తెలిపోవాలి!
ఎందయ్య?గట్ల గూసున్నవు? అవుతల వరి
కోసి, మెదల మీద వున్నది గా పెద్దమనుషుల తోటి ఇడుపు కాయితం
చెయ్యమని చెప్పు?"మొగుడిని తొందర
పెట్టింది. చంద్రమ్మ.
ఆ పుక్కిటి పురాణమంతా వాకిళ్ళలో నిల
బడి వింటున్న చుట్టు పక్కల ఇండ్లల్లో వాళ్ళు మల్లయ్య వాకిట్లోనికి వచ్చి గుమి
గూడి పోయారు.
"అక్కా..!గట్ల తొందర పడితే,ఎట్లనే?ఏదో..
చిన్న పిల్ల!అజ్ఞానంలో వుంది. నేను సముదాయించి,మంచిగ బుదుగరించి,నీ ఇంటికి తోలు తానులే!వాకిట్లో లొల్లి సెయ్య
కుండా ఇంటిలోనికి రాండ్లీ.గిప్పటికే అందరూ
వచ్చి,వాకిట్లో చేరి ఈ బాగోతం ఇంటున్నారు!"తిరిగి బతుమి లాడుతున్నాడు.మల్లయ్య.
"ఏందమ్మ..?మీ అన్న గంతగనం బతిమిలడుతుంటె,ససేమిరా అంటున్నవు?
ఏదో...పిల్ల ఎడ్డితనంలో, అట్ల జేసింది. గంత
మాత్రాన తొందర పడితే ఎలా?అత్త గల్ల ఇల్లు జర సంజాయించు కోవాలే?బుద్ధి జ్ఞానం జెప్పు కోవాలి?పిల్ల సమర్తయి పది
హేను రోజులు కాలేదు?గప్పుడే ఏం... తొందర అచ్చింది? పిలగాడే మన్న గోడలు
దూకు తాండా?గుడ్లకొచ్చిన కోడి పెట్ట కాళ్ళకు నులక దారం కట్టి,పుంజు ముందర
ఇసిరినట్లు ఇసిరితే,ఎట్లా?చిన్న పిల్ల జడుసు
కోదా?నాలుగు రోజులు ఓపిక పడితే ఏమై
తాంది?తాడో...?పేడో..?ఆటో, ఇటో తేలి పో
వాలి. ఇడుపు కాయితం కావాలి, అని లొల్లి
లొల్లి జెత్తానవు?తెంపి ముడి వేస్తే కుర్చ కాదా? గీ బుద్ధి జ్ఞానం నాలుగేండ్ల పిల్లని
జేసుకున్నప్పుడు ఏమైంది? లెండ్లి,లేండ్లి.మీ
అన్న మాట ఇని ,ఇంట్లకు పోండ్లి.కడుపుల
సల్ల బడ్డంక మీ పిల్లను మీరు తీసుకు పొండ్లి."అక్కడికి వచ్చిన ఓ పండు ముసలావిడ అన్నది.
"ఏం దమ్మ నువు సెప్పొచ్చేది?కాపురం అంటే ఒక్క రోజుతో పోయ్యేదా?వందెండ్ల
బంధం! మాటి,మాటికి గిట్లైతే, బాగనే?"మూతి మూడు వంకర్లు తిప్పుతూ
దబాయించింది చంద్రమ్మ.
వచ్చిన వాళ్లంతా తల ఒకరకంగా,సమాధానం చెబుతున్నారు.కొందరు"ఏంది గీ పిల్ల గిట్ల జేసింది? కన్నొడి పేరు, కొన్నొడి పేరు
వాకిట్లో అమ్ముతాంది? ఓ...మల్లయ్య!నీ
బిడ్డను జర బయిటికి పిల్వరాదు.అసలు
సంగతేందో....తెలుసుకుందాం."అన్నారు
కొందరు పెద్ద మనుషులు.
వాళ్ళ మాటలకు మల్లయ్య ఇంటిలోనికి
వెళ్ళాడు."ఓ...రమక్క!వాకిట్లో గా లొల్లి ఏం
దే?నువ్వు గిట్ల, నిట్యాడుకు కాలు నిర్ర దన్ను
కొని,నిల్చుంటే...ఎట్లా?జర వాకిట్లో నికి వచ్చి
ఏం జరిగిందో...సెప్పు?"అడిగాడు మల్లయ్య.
"ఏం సెప్పుడో...సెప్పుడు."తన మనసులో
అనుకుంటూ... వెక్కి,వెక్కి ఏడుస్తుంది.ఏడ్చి,
ఏడ్చి కళ్ళు ఎర్రబడ్డాయి.కళ్ళల్లో నీళ్ళు ధారలా
కారుతూనే వున్నాయి.మనసు అదోలా ...అయిపోయి,గత జ్ఞాపకాలను గుర్తు చేసుకుంటుంది.
*****
"మూడేండ్ల పిల్ల ముంత కాసరన్నట్లు!సెప్పిన పని సిటికిలో సేసిన.పోసిన గంజి తాగిన. నా పని సురుకు దననం సూసిన నా
మేనత్త నన్ను కోడలుగా అడగటం.కాదంటే,
ఆస్తి ఎక్కడ పోతుందో...నని,మా నాయిన
ఆస్తులకు ఆశపడి,నాలుగేండ్ల పిల్లని సూడకుం
డా,నన్ను కట్ట బెట్టి ,ఒంటరి పక్షి లెక్క అత్త
గల్ల అడివిలో ఇడిసి పెట్టిండు!ఆడుకునే, వయసు!పాడుకునే మనసు! ఓ ఆట లేదు?
ఓ పాట లేదు?కాకి గూట్లో కోయిల పిల్లనైన!
నన్ను కాకిలాగ పొడుస్తూ...రాచి రంపాన పెట్టింది.ఎన్నో పనులు చేయించింది.చెయ్య
కుంటే,అవ్వగారింటికి చెడ్డ పేరు అత్తదని అన్ని పనులు చేసిన అన్ని కష్టాలు భరించిన.ఒక్కనాడు చెంబెడు నీళ్ళు పెయ్యి
మీద పొయ్య లేదు?తల సిక్కులు దీసి నూనె రాసి జడ ఏసింది లేదు?నాలుగేండ్లు
ముడ్డికింద బెట్టుకొని నాకు సెప్పుతావే?అని
గదిరించేది.గిప్పుడు పచ్చనాకులు పట్టి ఎట్ల
సెప్పుతాందో... సూడు!పుట్టి నేర్చిందో..లేక,
పుట్టక నేర్చిందో...? ఆటగోలు పిలగాండ్లం!
అప్పుడప్పుడు పిలగాడు నేను కలిసి ఆడు
కుంటు...పాడుకుంటూ...పనులు చేసేది.
మంచిగ ముచ్చట్లు పెట్టుకునేది!కథలు సెప్పుకుంట మురిసేది!గవ్వి జూసి చిన్న పిల
గాండ్లు ఆడుకుంట, పాడుకుంటపని జేస్తున్నరని మెచ్చుకోవాలి. గానీ, ఏమే..?
గప్పుడేపిలగాడు వయసొడై పోయినట్లు!
వాడితో సయ్యట్లు ఆడుతానవు?నలుగురు
సూత్తే ఏమనుకుంటారు?సమర్త అయ్యే
దాక ఆగలేవా?మొన్న పిలగాడు కాడెట్ల కట్టు కొని,చేను కాడికి పోతాంటే,సద్ది గంప
నెత్తిన ఎత్తుకొని,వాడి ఎనకాల వాడి కొంకులు దొక్కుకుంట పోయినవట? మీద,
మీద పడి ఇగిలిచ్చుకుంట నవ్విన వట?గదంతా మీ ఎన్కాల అత్తున్న పక్కింటి
మల్లమ్మ సూసిందట. ఏం...పిల్ల !ఏం...
కాలమో!అని,నాతోపాటు ఊరంతా... గీ...
ఇషయం ఊదింది!అందరూ...గిదేం ఇచ్చిత్రం!ముక్కుల మీద ఏలు ఏసుకొని,
నన్ను వైనం బెట్టిండ్లు!నాలుగు ముద్దలు
తినంగనే,కావుర మొచ్చిందా? గింత లేవు.
పిలాగాని కొంక్కులు తొక్కుతవా? ఇగిలిచ్చు
కుంట సయ్యట్లు ఆడుతవా?"బెదిరించి, ఇద్దర్ని ఆమడ దూరం వుంచింది. అమ్మ మాటకు భయపడిన పిలగాడు,నేను ఇంట్లో
వుంటే,అతను బయట. నేను బయట వుంటే,అతను ఇంట్లో!పిల్లదాన్ని తోడు లేక,
మాట్లాడే వాళ్ళు లేక,ఎంతలా...బెంగ పడి
పోయిన!
ఒక్కదాన్నే, పెండ తట్ట ఎత్తుకొలేక కింద పడి పోయిన. చేద బాయి నీళ్ళు తోడ లేక,
కడువతో మోయలేక, చేతులన్ని పొక్కులచ్చి,పుండ్లై ఎడువ లేక సచ్చిన.గీక ష్టం పడలేక,నాయిన ఎప్పుడు అత్తడని ఎదురు సూసి,ఎదురు సూసి కండ్లు కాయలు
కాసినై!రోజు గోడ మీద కర్రబొగ్గుతో గీతలు గీసి, నేను అచ్చి ఎన్ని రోజులైంది అని లెక్క
పెట్టుకునేది!నెలలు గడుస్తున్నా...నాయిన
రాకపోయేది.ఏదో...పదక్కో,పబ్బానికో నాయిన తీసుకు పోవడానికి అత్తే, "ఏం దన్నా!గిట్లొచ్చినవు? నేను పరాయిదాన్నా?
నా ఇంట్లో నలుగురున్నరా?ఇక్కడ చాన పని
వున్నది.నీ బిడ్డను మంచిగానే అరుసుకుంటున్న! దసరా పండుక్కి, సంక్రాంతి పండుక్కి మాత్రమే తోలుతాను.
మధ్యలో అత్తే తోలను."అని బుద్గరించి నాయినను తిప్పి పంపించేది. గిప్పుడుసూడు సిల్కపలుకులు ఎలా పలుకుతాందో...!
గా నాత్రీ పిలాగాన్ని పిలిచి బిడ్డా!నీ పెండ్లాం
సమర్తయింది!గిప్పుడు నువ్వు ఒంటరిగా,
పండుకో కూడదు.నీ పెండ్లాంతో కలిసి పండుకోవాలి! లేండ్లి... లేండ్లి.గా అర్రల పండు కోండ్లి. ఇద్దరిని లేపి అర్రలకు పొమ్మన్నది.
పిలగాడు నేను కలిసి మాట్లాడితేనే తప్పంటివి?ఊరంతా...నిన్ను వైనం బెట్టిండ్లని తిట్టి దూరంగా వుంచితివి.గిపుడు
కలిసి పండు కొండ్లి అంటే,ఊరంతా వైనం
బెట్టరా? అని అడగగానే...
ఏందే సమర్తగాంగానే, పెద్దదానివి అయినట్లు నామాటలు నాకే అజెప్పుతు...
నన్నే దెప్పి పొడుత్తానవు?రాజన్నా! సూ త్తాన వెంది బిడ్డా?దాన్ని రెక్క పట్టి అర్రలకు
లాక్క పో... బిడ్డా! అనగానే...పిలగాడు "ఏం
దే...?మా అమ్మ నే దెప్పి పోడు త్తానవు?"
రెక్క పట్టి అర్రలకు లాగిండు! నేను నా రెక్క
విదిలించుకొని,దూరంగా... తోసిన. నేను
సిన్నప్పుడు నీకొంకులు తొక్కిన్నట!మీద,మీద
పడి ఇగిలిచ్చుకుంటా సయ్యట్లు ఆడిన్నట!
ఊరంతా మీ అమ్మను వైనం బెట్టిండ్లట! గిప్పుడు నీతో అర్రల బంటే వైనం బెట్టరా?
అనగానే...
"ఈ డొచ్చిన కోడి ఇల్లేక్కి కూసినట్లు! సమర్త
గాంగానే దెప్పి పోడుత్తాంది? ఏంది బిడ్డా దానికి భయపడుతానవు? గది నీ పెండ్లాం
గదా?దాని మెడలో నువ్వు తాళి కట్ట లేదా?
పట్టు అని ఇద్దరు కలిసి నన్ను అర్ర లోనికి
గొడ్డును లాక్క పోయినట్లు, లాక్కుని పోయిండ్లు!అత్త జెప్పున బయిటికి ఎల్లి గెడేసింది.
పిలగాడు"రావే"అని మంచం మీదకి లా గిండు. నేను రానని మొరాయించిన.కోపంతో నన్ను కొట్టిండు.
నేను తిరగబడి కొట్టిన గంతే!"అమ్మా, అమ్మా!తలుపు తియ్యివే "పిలిచాడు."ఏంది
బిడ్డా!"అని అమ్మ వచ్చి తలుపు తియ్యంగానే,"దాని పాడుగాను.అది ఎంతకు
చెయ్యి ఇయ్యటం లేదు!ససేమిరా దగ్గరికి రానివ్వడం లేదు.సిన్నప్పుడు నువ్వు అన్న
మాటలు మనసులో పెట్టు కుంది."బుర్ర,బుర్ర
ఎల్లి గడంచేవాల్చుకొని పన్నడు!
"బిడ్డా...రాజన్నా!నువ్వు గిప్పుడుదాన్ని లొంగ దీసుకోక పోతే,అది రేపు నిన్ను కోతిని
ఆడించినట్లు ఆడిస్తది!దాన్ని చూసి భయప డ్తవా బిడ్డా?ఉడుత తాటి చెట్టు బాకటం లేదు!గిది గంతే... బిడ్డా!లే...లే."అంది.
"ఏందమ్నా!మనసు లేనిదానితో ఎట్లా ఏడ్చేది?"అన్నాడు.
"నువ్వు గిట్లనే అనుకుంట సూసి న వానుకో?రేపు నీకు మగతనం లేదని ఊరంతా చెప్పి ఉడాయిస్తది!లే బిడ్డా!లే,లే
వెళ్ళి దాన్ని మంచానికి కట్టేసి ఆకార్యమేదో..
కానియ్యి!"పెద్ద తాడు తెచ్చి ఇచ్చింది.పిలగాడు తాడుతో అర్రలకు రాంగనే,నాకు ఎక్కడ లేని భయం ఏసింది.
నేను సేంబడక పొయ్యి అత్తనని,బయిటికి
అచ్చిన.గుడుజెంబు నిండా నీళ్లు ముంచుకుని,చీకట్లో పెరట్లోనికి ఎల్లిన.
"ఏంది బిడ్డా! గదిగట్ల చెంబు పట్టుకొని పోతాంది"అడిగింది.
"గాదా..!గది గీతాడు సూడంగనే, సెంబడక
అచ్చింది! సెంబడక పొయ్యత్తదట!పొయ్యి రానియ్యి దాని సంగతి చెప్తా"అన్నాడు.
ఇక నేను ఏమాత్రం ఆలస్యం చెయ్యకుండా
గా నాత్రే మా ఇంటికి అచ్ఛిన.మనసునర్తతం
చేసుకొని దాని ఇంట్లో ఉండడం దండగని,మాటలతో చంపే దాని ఇంట్లో క్షణం కూడా ఉండ కూడా దని నిర్ణయించుకున్న.చిన్న పిల్లను చేసుకొని, ఆ
పిల్ల మనసు అర్థం చేసుకొనే దానింట్లో ఎట్లా
నెగ్గేది?అవసరమైతే,నాలుగు తన్నినా పడ్తా!
మాటలతో చంపితే ఎట్లా?పైగా నన్ను తాడు
తో మంచానికి కట్టేసి ఆ కార్యం చెయ్యమంటదా?ఇప్పుడు చూడు వాకిట్లో
కోసోని,ఎలా...?సెప్పుతుందో సూడు." వెక్కి,
వెక్కి ఏడ్వసాగింది.
*****
"అరె...ఏందే..?ఎంత సేపని మొత్తు కోవాలి?జర బయిటికి అచ్చి నోరిప్పే"రమ రెక్క పట్టి గట్టిగా లాగాడు మల్లయ్య.
రమ కుడికాలు నిట్యాడుకు నిర్ర దన్ని రెండు చేతులు వెనక్కి గట్టిగా పట్టుకుని వున్నందున,ఎంత లాగినా రావడం లేదు.
"దీని మీద మన్ను పొయ్య!ఎంత లాగినా
రావటం లేదు.నోరు విప్పి పల్లెత్తు మాట
మాట్లాడక పాయే?అచ్చినోళ్లకు ఏమని సమాధానం చెప్పాలి?వాకిట్లో ఇజ్జతికి ఎట్ల
సచ్చేది?"రెండు చేతులతో నొసలు మీద
కొట్టుకో సాగాడు.
"ఎందయ్యా..!దాన్నేమో, మెల్లగ బుడ్గరిత్తానవు?అది నీ లాగం దొబ్బింది!గిపుడు నీ మాట ఎట్ల ఇంటది?నలుగుర్ని
పిలిచి,దాన్ని లాక్కుని పోయి కాళ్ళు,రెక్కలు
కట్టి కావడికి తగిలించుకొని,మోసుకొని వెళ్ళ
మని చెప్పు!గప్పుడు గాని ఊరంతా...తూ అని ఉమ్మి ఎత్తే,దానికి సిగ్గత్తది!మల్లెప్పుడు
దెంకరాదు!"సలహా ఇచ్చింది.భార్య లచ్చమ్మ.
"ఇప్పటికే...రెండు సార్లు దెంకొస్తే,ఒక్కసారి
రెక్కలు పట్టి లాక్క పోయిరి.మరోసారి బండ్లో
కట్టుకు పోయిరి. గిప్పుడు కావడికి ఏసుకు
పోతే... సిగ్గత్తదా?అది నలుగురి ముందు
నోరు ఇప్పితే,ఏదైనా..?మాట్లాడ వచ్చు.దాని
పీనుగెళ్ల!నోరు విప్పి పల్లెత్తు మాట మాట్లాడక పాయె. నేను ఎట్ల సచ్చేది?"
కళ్ళ నీళ్ళు పెట్టుకున్నాడు మల్లయ్య.
"అరె...అది వేరు ఇదివేరు! నేను చెప్పినట్లు
చెయ్యరాదు.దెబ్బకు దాని తిక్క కుదురు తుంది."తిరిగి అదే మాట గుర్తు చేసి సింది.
లచ్ఛమ్మ.
"సరే...గట్లనే చేద్దాం."బిన, బిన వాకిట్లో నికి
వచ్చి ," అక్కా,బావ! నాది తప్పిపోయింది. ఇ డుపు కాయితం అద్దు.ఏమద్దు.దాన్ని లాక్కుని వచ్చి కాళ్ళు ,రెక్కలు కట్టి కావడికి
ఎత్తు కొని పోండ్లి! గప్పుడుగాని,దాని ఇజ్జత్
బోయి జన్మలో ఇగ దెంక రాదు!"అక్క,బావ
అల్లుడి ,వచ్చిన పెద్ద మనుషుల కాళ్ళు మొక్కి,దోషిగా నిలబడిపోయాడు మల్లయ్య.
మల్లయ్య అలా చెప్పగానే,వచ్చిన పెద్ద మనుషులు,"చంద్రక్క!మీ అన్న చెప్పింది
బాగానే వున్నది.గీసారికి,మాట ఇను.మళ్లీ
ఇంకోసారి ఏదైనా జరిగితే... గప్పుడు,నువ్వు
అన్నట్లు ఇడుపు కాయితం చేద్దాం."నలుగురు పెద్దమనుషులు నచ్చ చెప్పారు.
"సరే...మీరంతా గట్ల సెప్పినంక నేనేమీ చేసేది? గట్లనె కానియ్యిండ్లి."అంది చంద్రమ్మ.
"ఓ...రాజన్న!దా...నువ్వెళ్ళి నీ పెండ్లాం రెక్క పట్టి లాగు .తరువాత మేము లాక్కొని
వత్తం.ముందు నువ్వు రెక్క పట్టక పోతే,మా
మీద తప్పు అత్తది.రా...రా...తొందరగా"
అన్నాడు ఓ పెద్ద మనిషి.
రాజన్న లేచి ముందుగా ఇంటిలోనికి వెళ్తుంటే,అతని వెనకాల నలుగురు యువకులు వెళ్లారు.
రాజన్న రమ రెక్క పట్టి"రావే మన ఇంటికి
పోదాం."అని లాగగానే, అతని వెనకాల వెళ్ళిన నలుగురు యువకులు రమ రెక్కలు
కాళ్ళు పట్టుకొని,బయటికి ఎత్తుకొని వచ్చారు.చేతులు, కాళ్లకు తాడుతో,గట్టిగా
కట్టి,పెద్ద కర్రకు తగిలించుకొని,అటు వైపు ఒక ఇద్దరు,ఇటు వైపు ఒక ఇద్దరు ఎత్తుకొని
బయలు దేరారు.
రమ "వామ్మో..!వాయ్యే..!"అని గట్టిగా అరుస్తూ...ఎడవసాగింది.రమ ఏడుపులు
ఎవరు పట్టించుకునే వారే లేరు.
ఊరంతా... ఈ వార్త పాకింది.చిన్న పిల్లాడి
నుండి పండు ముసలి వరకు రమను చూ
డ డానికి వచ్చారు.
"దీని పాడుగాను!బుద్ధిగా వచ్చిన మొగడి
తో వెళ్తే బాగుండేది కదా? గిప్పుడుసూడు
సచ్చిన గొడ్డును కర్రకు కట్టి తగిలించు కొని
వెళ్లినట్లు ఉన్నది!"నవ్వుతూ...ఎగతాళి చేస్తూ..వున్నారు.
మరి కొందరు "గిప్పుడు దీని ఇజ్జత్ బోయింది!ఇగ సచ్ఛిన అవ్వాగారింటికి, దెంక
రాదు!మంచి గైంది,మంచి గైంది. నవ్వుతున్నారు.
మరి కొందరు "కన్నోడి పేరు, కొన్నోడి పేరు,
మన ఊరు పేరు మంట గలిపె గదరా!దొంగ
ముండ సిగ్గులేకుండా,ఎలా...? ఏడు తాందో...సూడు!"అని కోప గించు కొంటున్నారు.
రమను కావడితో మోసుకొని వెళ్తుంటే,వెనకాల ఆమె తల్లిదండ్రులు,అత్త
మామలు,మొగుడు,ఊరిలో కొందరు జనం
వెళ్లుతున్నారు.
వాళ్ళు ఊరి పొలిమేర దాటారు.ఏడుస్తున్న
రమ ఏడుపు ఆపి,"నాకు సెంబడక,ఒంటెలుగు అత్తాంది.కావడి దించి,
కట్లు ఇప్పుండ్లి."అని చెప్పింది.
గా మాటలు విన్న అత్త చంద్రమ్మ "దాని మాటలు నమ్మ కండి.దాన్ని దించి కట్లు ఇప్పారో...జింక పిల్ల లెక్క తుర్రున ఎగిరి గంతేసి,ఉరుకు తుంది!"అని అన్నది.
"గట్లైతే... నేను గీచీరలోనే పోత."అని అన్నది రమ.
"చీ...చీ..!దీని పాడుగాను! గిది అన్నంత
పనె చేసే తట్టుంది. గట్ల జెత్తే,మన మానం
పొద్ది!రేపు లోకమంతా మన మొఖాల మీద
ఉమ్మి ఎత్తరు.దించుండ్లి... దించుండ్లి."అని
ఒకడు అనగానే,మిగితా వాళ్ళు వెంటనే కావడి దించి,"చంద్రక్కా..!దీని కట్లు ఇపుతానం.జర దీని రెక్క పట్టుకొని,గా చెట్టు
చాటుకు తీసుకొనిపో."అని,కట్లు విప్పదీసారు. చంద్రమ్మ రమ రెక్క పట్టి ఒక
పొదచాటుకు తీసుకు పోతుంది.
రమ వెళ్తూ...వెళ్తూ... ఒక్క సారే అదను చూసి,చంద్రమ్మను తోసి,పరుగు అందుకుంది.
"అయ్యే... అయ్యో..!ఎంత పని జేసింది. నేను అక్కడికి చెపుతూనే వున్నాను. నా
మాట ఇన్నరు గదు?అది ఎట్ల ఉరుకుతాందో
సీడుండ్లి.అది ఆడదా..?అడివిలో బుట్టిన
సింహమా!ఉరుకుండ్లి...ఊరుకుండ్లి."అని చెప్పుతూ...క్రింది నుండి లేచి,"అమ్మా..!దీని
కడుపు కాల!నడుం ఇరిగినట్లుంది."ఆయాసంతో రొప్పుతూ నిల్చుంది.
నలుగురు యువకులు రమ వెనక పడి
పరుగు అందుకున్నారు.
రమ జింకలా పరుగు దీస్తుంటే,ఆమె వెనకాల యువకులు సింహల్లా పరుగు దీస్తున్నారు!
తన వెనకాల వాయు వేగంతో,వస్తున్న యువకులను చూసిన రమ,"అమ్మో..!వీళ్ళు
నన్ను వదిలేలా లేరు"అని అనుకున్న రమ
వెంటనే,కనిపించిన గడ్డివాం చాటుకు దూరి
తన చీర,జాకెట్ విప్పి బయిటికి విసిరి వేసింది!
ఊహించని హఠాత్ పరిణామానికి, యువకుల మతి పోయినంత పనైంది.వెంటనే,ఆగి పొయి వంగి మోకాళ్లు
పట్టుకొని,ఊపిరి తీస్తూ... వుండి పోయారు.
రమ ఊహించని రీతిలో అలా... ప్రవర్తించిన నందులకు,అందరూ..నిర్ఘాంత
పోయి శిలా విగ్రహాల లాగా నిలబడి పోయారు.
"గిట్ల భరితెగించిన దాంతో ఎవ్వడు ఎగుతాడు? నేను ఇడుపు కాయితం చెయ్యంటే, ఇనక పోతిరి. గిప్పుడు మానం
పోయింది. గీమచ్చఊరికనే పొద్దా?"
లబో...దిబో అని ఆరవ సాగింది.చంద్రమ్మ.
ఎవవ్వరు ఏం మాట్లాడకుండా మౌనంగా నిలబడి,ఏం చేయాలో అర్థం కాక దిక్కులు
చూస్తూ... వుండి పోయారు.
ఇంతలో చేను కాడి నుండి ఇంటికి వస్తున్న
పెద్దమనిషి రామస్వామి విషయం తెలుసు
కొని,"ఎంత పని చేశారు?లోకం పుట్ట నున్నది. పెరుగనున్నది. సచ్చిన గొడ్డుని
కావడి కి కట్టు కొని వెళ్తున్నట్లు, వయసులో
వున్న ఆడ దాన్ని కావడికి కట్టు కొని వెళ్తే ఎట్ల?అందుకే,అది ఇలాంటి నిర్ణయం తీసుకుంది.అసలు దాని మనసులో మాట
తెలుసుకొని,అందుకు అనుగుణంగా ప్రవర్తిస్తే బాగుండేది? సచ్చిన గొడ్డుకు వేసినట్లు శిక్ష వేశారు.బాల్యంలో పెళ్లి చేస్తే పరిస్తితి ఇలాగే
వుంటుంది.దాని మనసు ఎప్పుడో విరిగి పోయింది.ఇప్పుడు నగ్నంగా,గడ్డి వాము చాటుకు కూర్చోని సభ్య సమాజాన్ని తల
దించుకునెలా చేసింది.ఇప్పుడు ఆమె తల్లిదండ్రులు,అత్త మామలు ఆమె వద్దకు వెళ్లగలరా?మొగుడే వెళ్ళి తీసుకు రాగలడు.
కాని, ఆ అర్వత మొగుడు ఎప్పుడో...కోల్పోయాడు!మనసు విరిగిన చోట మనిషి మనలేడు!దీన్ని ఇంకా పొడిగించ కుండా ఇడుపు కాయితం చేసుకోవటమే ఇద్దరికి మంచిది."అని తన
అభిప్రాయం చెప్పాడు.
"మీరు చెప్పింది నిజమే.మీ సూచనలు మేము శిరసా వహిస్తాము."ఇరువురు ఒప్పు
కున్నారు.
వెంటనే వచ్చిన పెద్ద మనుషుల తోటి ఆ పెళ్లి రద్దు అయినట్లు ఇడుపు కాయితం రాయించి,ఇరువురి సంతకాలు చేయించాడు.
ఇంతలో ఓ ముసలావిడ రమకు చీర జాకెట్ కట్టించుకొని తీసుకోని వచ్చింది. రమ
చేత కూడా ఆ ఇడుపు కాయితం మీద సంత
కం చేయించారు.ఎవరి కాగితాలు వాళ్లకు
ఇచ్చారు.
ఇప్పుడు రమ మనసు పంజరం లోనుండి
బయిటికి ఎగిరిన పక్షిలా వున్నది.
భర్త రాజన్నకు, అతని తల్లదండ్రులకు తల
తీసినట్లు వున్నది.
పెద్ద మనిషి రామస్వామి"గ్రామస్తులారా!
బాల్య వివాహాల వలన ఎలాంటి పరిస్థితులు తలెత్తు తాయే చూశారు కదా?
ఇకనైనా..?బాల్యవివాహాలు చెయ్యమని,
ప్రమాణం చెయ్యండి"అని చెప్పగానే, అందరూ "ఇక మీదట మేమెవ్వరం బాల్య
వివాహాలు చేయ్యం.మేము మా ప్రమాణ
పూర్వకంగా చెప్పు తానం!"అని ప్రమాణం
చేశారు.
జైహింద్.
ఆకుల.రాఘవ.
ఇది నలభై సంవత్సరాల క్రితం మా గ్రామంలో జరిగిన
యధార్థ సంఘటనకు అక్షర రూపం ఈ కథానిక.


Tuesday, 7 January 2020

వింత కాపురం..!


వింత కాపురం..!
**************
  ప్రపంచంలో ఈయన లాంటి మనిషి ఎక్కడైనా...ఉంటాడా? ఏమో..? నాకైతే ఎక్కడ తారసపడలేదు. ఇప్పుడు మాత్రం
నేను ఈయనతో అనుభవిస్తున్నాను.
  అతనితో నా పెళ్లి జరిగే వరకు ఆయనేంటో
నా కెలాతెలుస్తుంది? అతని చిన్న నాటి జీవితం ఎలావుందో...కాని,పెళ్లి అయిన తరువాత తెలిసి వచ్చింది!ఎప్పుడు ఎలా
ఉంటారో?ఎప్పుడు ఎలా మారుతారో?ఆయనను సృష్టించిన ఆ బ్రహ్మ దేవుడుకి కూడాతెలియదు కాబోలు! నేను మాత్రం
ప్రత్యక్షంగా చూడటం ఆయనకు భార్యగా
అయిన నాటి నుండి.
  ఆయన అంత కటినాత్ముడా?ప్రతి రోజు
కొట్టి చంపుతున్నాడా? లేదే? మరి ఎందుకు
ఆయన గురించి ఇలా వాపోతున్నాను.
ఆయన మౌ నాన్నీ భరించ లేక పోతున్నాను. ఆ నిశబ్దం మహా విస్పోటనం
లా తోస్తుంది! అది భరుంచటం నావల్ల కావట్లేదు?కాపురం అన్నప్పుడు,ఏవో...చిన్న,
చిన్న గొడవలు.మాటకు మాట అనుకోవటం
జరుగుతుంది. అంత మాత్రాన అలిగి కూర్చుండి పోతాడా?ఎంత బతిమి లాడినా?
తినడా? పచ్చి మంచి నీళ్ళు కూడా ముట్టుకోకుండా ఉంటాడా? ఓ మూడు రోజులు పస్తు లుండి,నాలుగు రోజుల తరువాత తనకు తాను వండుకొని తినడం.
తన పనులు తాను చేసుకోవటం,చివరికి
తన బట్టలు కూడా తానే ఉతుక్కొనిఆరేసుకుంటాడు.ఇక పల్లెత్తు మాట కూడా మాట్లాడకుండా మౌనంగా
 ఉండి పోతాడు.ఒక పొయ్యి రెండు వంటలు.పోని, నా తరుపు వాళ్లకు, ఆయన తరుపు వాళ్లకు చెప్పుకుంటాడా, అంటే అది
వుండదు.అది నాలుగు గోడల మధ్య నే ఉండి పోవాలి!ఇరుగు,పొరుగు వాళ్లకు కూడా తెలియదు.ఆయన,నేను లోకానికి
చూడ ముచ్చటగా ఉండి పోతాం!కాని, నా
అంతరంగంలో రగిలే జ్వాల ఎవరికి తెలుసు? ఇది అప్పుడే అయి పోయే
బాగోతం కాదులే!ముడి వేసుకున్నాక తప్పుతుందా? అనుకొని అలవాటు పడి
పోయాను! మౌనం సరే..!పక్క విషయానికి
వస్తే ...అది మాత్రం జరిగి పోవలసిందే!పోని
ఆప్పుడన్నా పెదవి విప్పి నాలుగు మాటలు
మాట్లాడు తాడా అంటే... అది లేదు? నిశబ్ద
రతి సమరమే! ఆ అనుభవాల్లో కూడా ఆనంద మయ అనుభూతే! ఆ ఒక్క దానికే
నేను బానిస నయ్యను కాబోలు!లేక పోతే
ముడి విప్పి ముఖాన కొట్టి వెళ్ళే దాన్ని.అయినా. ?తెంపి ముడి వేస్తే కురుచే 
కదా?ఇతనే ఇలా ఉన్నాడు అనుకొంటే...మరొకడు ఎలా ఉంటాడో?
ఒకర్ని విడిచి ఒకర్ని కట్టు కోవటం అంటే...
వేశ్యకు నాకు ఉన్న తేడా ఏమిటి? ఆ శీలమే
నన్ను అతనితో...కాపురం చేసేలా చేస్తుంది!
ఇక తను మౌనం వీడితే మహా రాజే!కాని,అతని గుణం ఎందుకిలా మారుతుందో
అర్థం కావటం లేదు.
  అతను కూడా తన మానసిక పరిస్థితి గురించి ఆలోచించడు. నేను అడిగినా...
చెప్పడు.పిల్లలు లేరు కాబట్టి సరిపోయింది.
ఇప్పుడు పిల్లలు పుట్టారు. ఐనా..?ఆయన
పద్ధతి మారలేదు.
  పిల్లలు పెరిగి పెద్ద వాళ్ళు అయిపోయారు.
కాని,ఆయనలో ఎలాంటి మార్పు రాలేదు.
పిల్లలు కూడా నాలాగే అలవాటు పడి పోయారు."ఆయన అంతేలే!మనలను బాగానే చూసుకుంటున్నారు కదా? మనతో
ఆయనేప్పడు గొడవ పడింది లేదు.అడగ
కుండానే అన్ని సమకూర్చి పెడుతున్నాడు.
ఎంతోప్రేమగాచూసుకుంటున్నాడు.చాలాచక్కగా చదివిస్తున్నాడు".అనుకుంటున్నారు.
తప్ప అమ్మకు, మీకు ఈ గొడవ ఎందుకు?
నీ మౌన సంగ్రహమెంటి?మా ముందేమీరు
ఇలా ప్రవర్తించటం బావుందా?ఎందుకు
అలుగి పోతారు.మా ముందే వేరుగా ఉండి,
అలా ఎందుకు వండుకు తింటారు?మీ పనులు మీరెందుకు చేసుకుంటారు?అని,
ఒక్కనాడు అడిగింది లేదు.ఆయన అలిగితే
బతిమిలాడి ఇంత తినిపించింది లేదు.
  పిల్లలు ఆలిగితే, తట్టుకునేవాడు కాదు!
దానికి కారణం తెలుసుకొని,క్షణంలో తీర్చేవాడు.ఇప్పుడు పిల్లలకు పెళ్ళిలు అయి
పోయాయి.వాళ్లకు పిల్లలు కలిగారు.వాళ్ళ 
బతుకు వాళ్ళు బతుకు తున్నారు.ఐనా..?
మా ఆయనలో ఎలాంటి మార్పు రాలేదు.
అదే పద్ధతి అదే దోరణి!
  కాలంలో ఎన్నో రకాల మార్పులు!ఈ తరంలో ఎన్నో రకాల మార్పులు!ప్రపంచం
గుప్పిట్లో ఒదిగి పోయింది!సాంకేతిక విప్లవం
తో... పరుగులిడుతుంది!కాని,ఆయన గుణంలో మార్పు రాలేదు.
  పిల్లల కాపురాలు వెరయ్యాయి.ఆస్తులు
పంపకాలు జరిగాయి.ఇప్పుడు మేమిద్దరం.
మాలో మాకు వేరు కుంపటి తప్పటం లేదు!
ఇన్నాళ్లు కొట్టుకున్నామో? తిట్టు కున్నామో?
ఎప్పుడు వీధికి ఎక్కింది లేదు మాలో మేమే
సర్దుకు పోయాము.ఎవ్వరూ ఓదార్చింది
లేదు.దగ్గరకు చేర్చింది లేదు.కాని,ఈ వయసులో... నేను ఆయన మౌనాన్ని భరించలేక పోతున్నాను.పిల్లలతో సహా
వాళ్లకు పుట్టిన పిల్లలు ఆయన్నే కలవరిస్తారు. తాత...తాత!అని,ప్రేమ కురిపిస్తారు!
  పోనీ... ఇతన్ని వదిలేసి పిల్లలతో ఉండి
పోదాం అనుకుంటే,ఈయనే ఇప్పుడు
పిల్లవాడై పోయే?!ఇన్నాళ్లు ఆయన మౌ న
విస్పోటనాన్ని భరించిన దాన్ని ఇప్పుడు 
భరించ లేనా..?భూదేవికి వున్నంత ఓపిక
స్త్రీకి ఉందంటారు!అది ఇదే కాబోలు!
జైహింద్.
ఆకుల.రాఘవ.


Friday, 3 January 2020

పెళ్లెందుకు..?


ఫ్లాట్ ఫాం పైన ఎవరో పడిపోయి వున్నారు.ఒంటిపై బట్టలు నల్లగా మాసి,చిరిగిపొయివున్నాయి.గడ్డం,జుట్టు,
బాగాపెరిగి,కాకి గూడులా రేగిపోయివున్నది.
ఒళ్లంతా మురికి పట్టి చాలా అసయ్యంగా
వున్నది.
ఆ దారిన వెళ్ళే వాళ్లంతా,ఆతన్ని చూస్తూ..."ఏదైనా..?వాహనం గుద్దిచావలేదు కదా?"అన్న అనుమానంతో...దగ్గరగా వెళ్ళి చూస్తూ వున్నారు.
అతను ఊపిరి తీస్తువుండగా...పొట్ట పైకి ఉబుకుతూ...కిందికిపోతున్నది."అంటే...
అతను ఏవాహనం గుద్ది చావ లేదన్న మాట? మరెందుకు,ఇలా...ప్లాట్ ఫాంపై పడిపోయాడు.?"అని కొందరు అనుకుంటూ...వున్నారు.
ఇంకొందరు,దగ్గరగా వెళ్ళి చూస్తూ...వుండగా,ఆతని నోట్లో నుండి గుప్పు మని మందు వాసన ముక్కు పుటలు
పగిలి పోయేలా వస్తున్నది.ఆ వాసన భరించలేని వారు దూరంగాజరిగి,"తాగు బోతు నాయాలు!పొద్దున్నే ,పీకల దాకా తాగి
నడవలేక,ప్లాట్ ఫాంపై పడిపోయాడు కాబోలు! చీ... చీ!సిగ్గు లేని బతుకు ఎందుకు బతుకు తున్నాడో..?"తిట్టు కుంటున్నారు.
"అడుగడగునా...మందుదుకాణాలేనాయే!తాగుడుకు అలవాటు పడిన వాళ్ళు పీకల దాకా తాగి,రోడ్ మీదపడకుండా...ఎలా?ఉంటారు?"
ప్రభుత్వం ప్రజల సౌకర్యార్థం సూపర్ మార్కెట్లు,కిరాణా షాపుల్లోమందుఅమ్మించాలనిఅనుకుంటుందిగా,ఇక...మత్తుగా...తాగి,
అక్కడేపడుకేస్తారుకాబోలు!"ముక్కులమీదవేళ్ళువేసుకుంటున్నారు.
"ఇంకేం..?మూడు సీసాలు,ఆరు బాటిల్లై పొంగుతుంది మందు!"అని మరికొందరు పెదవి విరిచారు.
"తాగి అతను లోకం తెలియని స్థితిలో జోగుతుంటే...అతని గురించి ఆలోచిస్తూ...ఇక్కడే నిలబడి పోతే...
మన పనులకు వేళ దాటి పోతుంది.పదండి...పదండి"అని కొందరు
అనగానే...అక్కడ నిలబడి మాట్లాడుకుంటున్న వారు,ఎవరి దారిన వాళ్ళు వెళ్లి పోయారు.
పదహారేళ్ళ పవిత్ర అదే దారిలో...స్కూటీ మీద వస్తూ...ప్లాట్ ఫాంపైన పడుకున్న అతన్ని చూసింది.వెంటనే...
స్కూటీ ఆపి ,దిగి ఆతని దగ్గరగా...వెళ్ళి చూసింది.తను, అతన్నిఎక్కడో...చూసినట్లు
గుర్తుకు వచ్చింది."ఎక్కడ చూసానాబ్బా!"
ఆలోచించ సాగింది.వెంటనే...తన హ్యాండ్ బాగు తీసి అందులో వున్న పర్స్ తీసి అందులో వున్న ఫోటో తీసి చూసింది.ఆ ఫోటో లో వున్న వ్యక్తి,అక్కడ పడుకొని వున్న
వ్యక్తి ఒకేలా వున్నారు.పవిత్ర వెంటనే...అటుగా వెళ్తున్న ఆటోను ఆపి అతని సహాయంతో,అతన్ని లేపుకొని, ఆటోలోఎక్కించి,"నావెనకాలే...రా!"అంటు,తను స్కూటీ మీద ముందు బయలు దేరింది.ఆటో డ్రైవర్ కూడా ఆమె వెనకాలే
బయలు దేరాడు.
***
మధురా నగర్ కాలనీ.తన ఇంటి ముందు స్కూటీ ఆపి దిగింది పవిత్ర. ఆటో డ్రైవర్ కూడా ఆమె వెనకాలే వచ్చి ఆటో ఆపి,దిగాడు.పవిత్ర డ్రైవర్ సహాయంతో...
అతన్ని దింపి లోనికి తీసుకు పోయింది.అతనికి ఏమాత్రం మెళకువ రాలేదు.మత్తులోనే వున్నాడు.అతన్ని హాల్లో వున్న సోఫా పై పడుకో బెట్టింది. ఆటో డ్రైవరుకు డబ్బులు ఇచ్చి,"నాకు సహాయం చేసినందుకు ధన్యవాదాలు!"నమస్కరించింది.
ఆటో డ్రైవర్ డబ్బులు అందుకుంటూ..."ఇలాంటి కేసులు మామూలే...మేడమ్!ఐనా..? ఆ తాగేదేదో...ఇంట్లోనే...ఏర్పాటు చేయం డి.లేనిచో...తాగి తూలుతూ... ఏ వాహనం కింద నైనా..?పడిపోతే...చాలా కష్టం.వస్తాను."తను వెళ్ళి పోయాడు.
పవిత్ర తను వెళ్ల వలసిన పనిని వాయిదా వేసుకుంది.బాత్ రూమ్ లోనికి వెళ్లి బకెట్లో నీళ్ళు తెచ్చి , ఈటర్ పెట్టి, ఆన్ చేసింది.వంటింట్లోకి వెళ్ళి భోజనం
వండు తుంది.
"దాహం...దాహం!"సోఫా మీద పడుకున్న అతను అరుస్తున్నాడు.అతని అరుపులు విన్న పవిత్ర మంచి నీళ్ళ బాటిల్
పట్టుకొని వచ్చి,"ఇదిగో...మంచి నీళ్ళు. లేచి
తాగండి "అతనికి అందించింది.
అతను లేవలేక,అలానే...నోరు తెరిచాడు.పవిత్ర అతని మెడ కింద ఎడమ
చెయ్యి వేసి,కాస్త పైకి లేపి,కుడి చేత్తో బాటిల్
నోట్లో పెట్టి మెల్లగా ... తాగిస్తుంది.అతను కడుపు నిండా నీళ్లు తాగి",బ్రేవ్"మని తిరిగి
పడుకొని పోయాడు.
"మీరిప్పుడు పడుకోకూడదు.లేవండి.స్నానం చేసి భోజనం చేసి పడుకుందురు."
"నా వల్ల కాదు?దయచేసి నన్ను పడుకోనివ్వు"
"అదేం...కుదరదు?ఒళ్లంతా నీచు కంపు కొడుతోంది.లేచి స్నానం చెయ్యి.నీళ్ళు కూడా మరిగి పోతున్నాయి. పదా?"అని గట్టిగా చెప్పే సరికి అతను ఏమి మాట్లాడ కుండా పైకి లేచి నిలబడ లేక ,తూలి పడిపోయాడు.పవిత్ర అతన్ని గట్టిగా పట్టుకుని,నెమ్మదిగా లేపి,బాత్ రూమ్ లోనికి
తీసుకుపోయింది.స్టూల్ పైన కూర్చో బెట్టి,తలకు షాంపుతో రుద్దికడిగింది.ఒళ్లంతా సబ్బుతో రుద్ది ,శుభ్రంగా స్నానం చేయించి,"ఇదిగో... నేను బయిటికి వెళుతున్నాను. ఆ ప్యాంట్ ఇడ్చి శుభ్రంగా కడుక్కోవాలి!తెలిసిందా?"
ఆతను"ఆ... ఆ...!"తల ఊపాడు.
పవిత్ర బయిటికి వచ్చి తలుపు దగ్గరకు
వేసి వంటింట్లోకి వెళ్ళింది.
ఆతను స్నానం చేసి టవల్ కట్టుకొని
బయిటికి వచ్చాడు.
పవిత్ర ఒక లుంగీ,టీషర్ట్ తెచ్చి అతనికి ఇచ్చింది.అతనుఅవి తీసుకొని,కట్టుకున్నాడు.
"రా...రా!భోజనం వడ్డిస్తాను."
"అలాగే"వచ్చి టేబుల్ ముందు కూర్చున్నాడు.
పవిత్ర అతనికి భోజనం వడ్డించింది.అతను కలుపుకొని,తింటున్నాడు."ఏ కన్న తల్లి బిడ్డవో..! తాగి రోడ్ మీద పడితే...తీసుకొని వచ్చి శుభ్రంగా...తల స్నానం చేయించి,కట్టు
కోవడానికి బట్టలు ఇచ్చి,కడుపు నిండా కమ్మని భోజనం వడ్డించావు. పది కాలాల పాటు చల్లగా ఉండాలి తల్లి!"రెండు చేతులు
పైకి లేపి దండం పెట్టాడు.అప్పుడు అతని కళ్ళల్లో నీళ్ళు జల,జల రాలి పడిపోతున్నాయి.
"పెద్ద వాళ్ళు చిన్న వాళ్లకు దండం పెట్ట
కూడదు.ఊరుకోండి.అన్నం తింటూ... ఏ డవ కూడదు."
"అలాగే తల్లి!"కళ్ళు ఎడమ చేతితో
తుడ్చుకొని,కడుపు నిండా తిని,చెయ్యి కడుక్కొని ,వచ్చి సోపాపై కూర్చున్నాడు.
అతని చూపులు ఎదురుగా... వున్న గోడపై,
దండ వేసి వేళ్ళాడుతున్న ఫోటో పై పడిపోయాయి."ఈపోటోలో వున్న ఆవిడను ఎక్కడో... చూసినట్లు వున్నది.ఎక్కడబ్బా?"అని గుర్తు చేసుకో సాగాడు.
***
సుశీల!సాప్ట్ వేర్ కంపెనీలో ఉద్యోగం చేస్తుంది.ఆమెకు అదే కంపెనీలో,మోహనతో
పరిచయం ఏర్పడింది. ఆ పరిచయం స్నేహంగా మారింది! ఆ స్నేహం ప్రేమగా మొగ్గ తొడిగింది!దాంతో...ఇద్దరు ఒకర్నొకరు
చూడకుండా వుండలేక పోయారు.సమయం
చిక్కిన ప్పుడల్లా సినిమాలు,షికార్లు, షాపింగ్,పబ్బులంటు..కాలం గడుపుతూ...ఎంజాయ్ చేస్తూ...వున్నారు.
"మోహన్!ఇలా...ఎంత కాలం దొంగ చాటుగా...ప్రేమ పేరుతో కలిసి తిరుగు తాం?ఎవరైనా...చూస్తే ఏమనుకుంటారు?
మన ఇంట్లో వాళ్ళకి మన ప్రేమ విషయం
చెప్పి వాళ్ళను ఒప్పించి,వాళ్ళ సంక్షంలో
పెళ్లి చేసుకొని,హాయిగా...కాపురం చేసుకుందాం!జీవితాన్ని హాయిగా..ఎంజాయ్ చేద్దాం!ఏమంటావు?"
పెళ్లి ప్రస్తావన ముందుకు తెచ్చింది.
"పెళ్ళా..!పెళ్లెందుకు?నువ్వింకా...
పాత తరం లోనే వున్నావు సుశీ!ఈ తరం
సహజీవన సంస్కృతి!మనం కూడా సహజీవనం చేద్దాం!జీవితం హాయిగా...వుంటుంది.ఎవరి ఈ రష్యా ద్వేషాలకు ఇబ్బంది రాదు?ఇద్దరం హాయిగా
ఎంజాయ్ చేద్దాం!సరేనా?"తన మనసులో
మాట ఆమె ముందు పెట్టాడు.
"మోహన్!సహజీవనం అనేది,వేశ్యా
ప్రవృత్తి లాంటిది.పెళ్లి అనేది,గౌరవ ప్రదమైన
జీవన యానం!ఇద్దరి మధ్య కుదుర్చుకునే
ఒప్పందం!కష్ట సుఖాలు కలిసి పంచుకునే
అనుబంధం!సహజీవన మనే మాట మర్చిపోయి,మన పెళ్ళి గురించి ఆలోచించు?"
"పెళ్లి..పెళ్లి...పెళ్లి?అది కోరి తెచ్చుకొనే జీవిత ఖైది! నేను ఆ జైలు జీవితం గడపలేను సుశీ! నా మాటవిను.
సుశీ! సహజీవనమే మనకు శ్రేయస్కరం!
ఎవరి స్వేచ్ఛను సారం వాళ్ళు హాయిగా..
జీవించ వచ్చు!ఒకరిపై ఒకరు పెత్తనం చెలాయించే,కట్టు దిట్టమైన కట్టు బాట్లు
వుండవు! ఐన దానికి,కాని దానికి చీటికి ,మాటికి గొడవలు పడే వీలుండదు సుశీ!"
తిరిగి అదే చెప్పాడు.
"సరే...మోహన్!పశు సంస్కృతి సహజీవనమే,మేలు అని నువ్వు భావిస్తే
అది చక్కగా కలకాలం సాగుతుందని,నువ్వు
హామీ ఇవ్వగలవా?పుట్ట బోయే పిల్లల భవిష్యత్ కు ఎవరు బాధ్యత వహించాలో
నువ్వు చెప్ప గలవా?"ఆవేశంగా అడిగింది.
"అదిగో...నువ్వు మళ్ళీ మొదటికే వచ్చావు?అక్కడికి , నేను చెబుతూనే...వున్నాను. ఒప్పందాలని, బాధ్య తలని,ఎలా?పైచేయి సాధించటానికి
చూస్తున్నావో... చూడు?సుశీ!స్వెచ్చామయ
జీవితం గురించి ఆలోచించు?"తిరిగి అదే...
వాదన.
"మోహన్!రెండు జీవితాలు కలిసి సాగాలంటే,కట్టు దిట్టమైన నమ్మకం ఉండాలి కదా?ఒకరిపై ఒకరికి నమ్మకం లేనప్పుడు, అది సహజీవన మైనా?పెళ్లి ఐనా!వ్యర్థమే కదా?నన్ను విడిచి నువ్వు
నిన్ను విడిచి నేను ఎలా...?జీవనం సాగించ
గలం?అలా...ఐతే..?జంతువులకు,మనకు
తేడా...ఏముంది? అలాంటి జీవితం మనకు
అవసరమా?ఒక సారి ఆలోచించు మోహన్?"తిరిగి వివరంగా చెప్పింది.
"సుశీ!నీ వాదన నీదే... కాని, నా మాట
వినిపించు కునేలా లేవు?ఇలా...ఐతే...మనం కలిసి సాగటం చాలా కష్టం?ఇక... ఎవరి దారి వాళ్ళు చూసు కోవటం మంచిది."నిర్మొహమాటం లేకుండా చెప్పాడు.
"మోహన్! నా కిప్పుడు, మూడో నెల!మనం పెళ్లి చేసుకుంటున్నాము అనే నమ్మకంతో...కలిసి సుఖం పంచు కున్నాం!
ఇప్పుడు, ఎవరి దారివారిదే...అంటే,ఎలా?"
కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరుగు తుండగా...అసలు
విషయం చెప్పింది.
"సుశీ! నేను నిన్ను కాదనటం లేదు.సహజీవనం చెద్దామంటున్నాను.దానికి నువ్వు ఒప్పుకోవటం లేదు. నేను ఏం చేయాలి?"
"పెళ్లి చేసుకోవాలి"
"అది మాత్రం కుదురదు?"
"కడుపు వచ్చిన తరవాత కాదంటే...
ఎలా?"
"తాపం ఆపుకోలేక,ఇద్దరం కలిసి
కాలు జారాం!నీకు ఇష్టం లేక పోతే,ఎబార్షన్
చేయించుకో? నేను కాదనను?పెళ్లి మాత్రం
చేసుకో...అని అడిగకు? సహజీవానికి నేను
ఎప్పుడు సిద్ధమే!"
"ఓ... హొ...అలాగా...మోహన్?ఈ కడుపుకు కారణ మైన నిన్ను చట్ట పరంగా
శిక్షించి ,నిన్ను పెళ్లి చేసుకో వచ్చు.కాని,నువ్వనట్టు ఇందులో నా తప్పుకూడా వుంది.కాబట్టి,నిన్ను ఏమిచేయకుండా,వదిలి పెడుతున్నాను.
పెళ్లి అనేది ఎందుకో...నీకు జీవితంలో
తెలిసి వచ్చేలా చేస్తాను.చూడు!"అని అతన్నిహెచ్చరించి,కోపంగా...వెళ్ళి పోయింది.
ఏమాత్రం కూడా బాధ్యత,బాధ లేని
మోహన్ అక్కడ నుండి వెళ్ళి పోయాడు.
***

గోడ మీద వెలాడు తున్న ఫోటో నుచూస్తూ...ఆమెను గుర్తు చేసుకున్న అతను,ఆవిడ గుర్తుకు రాగానే...ఈ లోకం
వచ్చిన అతను, ఇమే...సుశీల!అవును...
సుశీ!ఆమెకు ఏమైంది. ఆ ఫోటో ఇక్కడెందుకు వున్నది?అన్న సందేహం వచ్చి,"ఏం తల్లి!ఈ ఫోటోలో ఉన్న ఆవిడ
పేరు సుశీల కదు?"పవిత్రను అడిగాడు.
"అవును"తల ఊపింది.
"ఆవిడ ఎలా...చనిపోయింది. తల్లీ?"
"యాక్షిడెంట్ లో..."
"అలాగా...!ఆవిడ నీకు ఏమవుతుంది. తల్లీ!"ఎడమ చేత్తో కళ్ళ నీళ్లు
తుడ్చుకున్నాడు.
"ఆమె నా కన్న తల్లీ!"ఉద్వేగానికి లోనైన పవిత్ర ఎడవ సాగింది.
" నన్ను క్షమిచు తల్లీ! నేను మహా పాపిని!మీ అమ్మకు ద్రోహం చేసిన మనిషిని
నేనే? నా పేరు మోహన్ తల్లీ!"తను కూడా
వెక్కి వెక్కి ఎడవ సాగాడు.వంగి పవిత్ర కాళ్ళ మీద పడి పోయాడు.
"మీరు... నా కన్న తండ్రి.కాబట్టే...రోడ్ మీద పడి పోయిన నిన్ను గుర్తు పట్టి ఇంటికి తీసుకొని వచ్చాను.
లేవండి...లేవండి"పైకి లేపి,కూర్చో బెట్టింది.
"చూడు నాన్నా!మీరు మీ తప్పు తెలుకున్నారు పశ్చ త్తాపంతో,కుమిలి పోతూ...వున్నారు.అదేచాలు.మా అమ్మ కోరిక ఎలా...? నెరవేరుతుందని,చాలా బాధ
పడుపోయేదాన్ని .ఇన్నాళ్లకు మా అమ్మ కోరిక నెర వెరినందులకు చాలా సంతోషంగా
ఉన్నది.మీరు ఆడదానిలా ఎందుకు ఏడుస్తున్నారు?ఊరుకోండి."అతన్ని ఓదార్చింది.
మోహన్ ఏడుపు మాని దోషిలా సిగ్గుతో.... పవిత్రముందు మౌనంగా...నిలబడి పోయాడు.
అతని పరిస్థితిని గమనించిన పవిత్ర
"చూడు నాన్నా!మనిషి తప్పు చేయటం సహజము!కాని, ఆ తప్పును సరిదిద్దుకున్న
ప్పుడే ఉత్తమ వ్యక్తి కాగలడు. ఆలాంటి మనిషి,ముందు తరాలకు మార్గదర్శిగా...మిగిలి పోతాడు.మీరు ప్రేమ
పేరుతో....మోసం చేశారని అమ్మ ,ఎప్పుడు బాధ పడిపోలేదు నేనెందుకు మోహవేశంలోపడి పొయి,అతనితో...సంగమించాను. ఆ ఫలితమే ఈగర్భం కదా?తప్పు నాది కూడా
వుంది కాబట్టి తలదించు కున్నాను.చేసిన తప్పును సరి దిద్దుకుని,తల ఎత్తు కొని నలుగురిలో గౌరవంగా...బతకాలి!అనే...పట్టు దలతో... తల్లీ దండ్రులు,బంధువులు,ఇరుగు,పొరుగు వారు
నువ్వు ఎబార్షన్ చేయించుకో...అన్నా...మరో, పెళ్లి చేసుకో...ఎంతో,ఒత్తిడి తెచ్చినా...కాకుల్లా పొడుచుకు తిన్నా...స్త్రీ అనుభవం అనేది ఒకరుతోనే పంచుకోవాలి!
నలుగురితో...పంచుకుంటే,అది ఉత్తమ వ్యక్తిత్వం ఎలా..?అవుతుంది? తెలిసో,తెలియకో...తప్పు చేశాను . ఆ ఫలితం నేనే... అనుభవిస్తాను.అని,మరో పెళ్లి మాట ఎత్తకుండా... అమ్మ ,నన్ను కని,పెంచి,విద్యాబుద్ధులు నేర్పించి,నన్ను ప్రయెజకు రాలిగా తీర్చిది ద్దింది.నలుగురిలో...గౌరవంగా...తల ఎత్తు కొని బతికింది.కాని, ఆమె ఎప్పుడూ...మీగురుంచే ఆలోచిస్తూ...అతనికి పెళ్లెందుకు?అనే మాట
గుర్తు వచ్చేలా చేయాలని,తపిస్తూ...వుండేది. ఆ ఆలోచనే
ఆవిడ మనసులో అలజడి రేపుతూ...కుదురుగా...వుండనిచ్చేది కాదు?ప్రతి పని ఆవిడే చేస్తూ...వుండేది.నన్ను ఏపని చేయనిచ్చేది కాదు.
ఓరోజు పొద్దున్నే... మార్కెట్ కి వెళ్ళింది.మీ ధ్యాసలో పడి రోడ్ దాటుతూ...వుండగా...లారీ వచ్చి కుద్దేసింది. అంతే ఎగిరి దూరంగా పడి పోయిందట.తలకు బలమైన గాయం అయిన కారణంగా...రక్త స్రావం జరు గు తుండ గానే,అక్కడ వున్న వాళ్ళు అమ్మను హాస్పటల్లో చేర్చారు. ఆవిషం తెలియగానే,నేను పరుగె త్తుకోని,వెళ్లే సరికి ,అమ్మ చావు బతుకుల మధ్య కొట్టు మిట్టాడుతూ వుంది. నేను బోరుమని ఎడవగానే,
ఎడవకు తల్లి.నేను ఎలాగూ...బతకలేను.కాని, నా
చివరి కోరిక తీరకుండానే,వెళ్లి పోవడం,నాకుచాలా బాధగా వుంది.అని బోరుమని ,ఎడవసాగింది. నువ్వు ఎడవకమ్మ.నిన్ను బతికించుకుంటాను.అని,ధైర్యం చెప్పాను. "నేను
బతక లేను తల్లి.కాని,నువ్వు నాకు ఒక సహాయం
చెయ్యాలి తల్లి.ఇదిగో...అంటూ తన పరుసులో వున్న ఒక ఫోటో తీసి, నా చేతిలో పెడుతూ...ఇతనే తల్లి మీ నాన్న! ఆయన ఎక్కడ,ఎప్పుడు కనిపించిన ,ఆతనికి పెళ్లెందుకో...
గుర్తు వచ్చేలా చెయ్యాలి!అతను చేసిన తప్పుకు
సిగ్గుతో తల దించుకునే లా చెయ్యాలి?అప్పుడే నా ఆత్మ శాంతి స్తుంది. నా చావు గురించి ఎలాంటి పోలీస్ కేసులు పెట్టకు తల్లి".అంటూ... ఈ లోకం విడిచివెళ్ళింది.
"ఆమె లేని లోటు ఒక ప్రక్క నన్ను బాధించు
తున్నా... అమ్మ అనుభవమే నాకు కొండంత
ధైర్యాన్ని ఇచ్చింది. ఆ ధైర్యంతో నేను ఉద్యోగం సంపాదించుకొని, నా కాళ్ళ మీద నేను నిలబడ గలిగాను.మీకు కూతురిగా...పుట్టినందుకు, నా బాధ్యతను, విధి ధర్మాన్ని నిర్వహించాను.ఇప్పుడు మా
అమ్మ ఆత్మ ఎంతో సంతోషిస్తుంది."
కళ్ళ నుండి ఆనంద భాష్పాలు జల జల రాలగా విన్న వించింది.
"చూడు... తల్లీ! పెళ్లెందుకో...? నాకు ఇప్పుడు అర్థమైంది! ఏ బంధం లేక,కన్న పిల్లలు లేకపోతే...మనిషి బతుకు వీధి కుక్క లాగే...వుంటుంది! నా కళ్ళు తెరిపించి,నన్ను
మనిషిని చేశావు.నువ్వు నా లాంటి వాడికి ఆదర్శంగానిలిచావు." పవిత్రను ఆలింగనం చేసుకుని, ఆమె తల ఆప్యాయంగా...నిముర సాగాడు. జైహింద్.
ఆకుల.రాఘవ..