ఫ్లాట్ ఫాం పైన ఎవరో పడిపోయి వున్నారు.ఒంటిపై బట్టలు నల్లగా మాసి,చిరిగిపొయివున్నాయి.గడ్డం,
బాగాపెరిగి,కాకి గూడులా రేగిపోయివున్నది.
ఒళ్లంతా మురికి పట్టి చాలా అసయ్యంగా
వున్నది.
ఆ దారిన వెళ్ళే వాళ్లంతా,ఆతన్ని చూస్తూ..."ఏదైనా..?వాహనం గుద్దిచావలేదు కదా?"అన్న అనుమానంతో...దగ్గరగా వెళ్ళి చూస్తూ వున్నారు.
అతను ఊపిరి తీస్తువుండగా...పొట్ట పైకి ఉబుకుతూ...కిందికిపోతున్నది."అం
అతను ఏవాహనం గుద్ది చావ లేదన్న మాట? మరెందుకు,ఇలా...ప్లాట్ ఫాంపై పడిపోయాడు.?"అని కొందరు అనుకుంటూ...వున్నారు.
ఇంకొందరు,దగ్గరగా వెళ్ళి చూస్తూ...వుండగా,ఆతని నోట్లో నుండి గుప్పు మని మందు వాసన ముక్కు పుటలు
పగిలి పోయేలా వస్తున్నది.ఆ వాసన భరించలేని వారు దూరంగాజరిగి,"తాగు బోతు నాయాలు!పొద్దున్నే ,పీకల దాకా తాగి
నడవలేక,ప్లాట్ ఫాంపై పడిపోయాడు కాబోలు! చీ... చీ!సిగ్గు లేని బతుకు ఎందుకు బతుకు తున్నాడో..?"తిట్టు కుంటున్నారు.
"అడుగడగునా...మందుదుకాణాలేనాయే!
ప్రభుత్వం ప్రజల సౌకర్యార్థం సూపర్ మార్కెట్లు,కిరాణా షాపుల్లోమందుఅమ్మించాలనిఅనుకుం
అక్కడేపడుకేస్తారుకాబోలు!"ముక్
"ఇంకేం..?మూడు సీసాలు,ఆరు బాటిల్లై పొంగుతుంది మందు!"అని మరికొందరు పెదవి విరిచారు.
"తాగి అతను లోకం తెలియని స్థితిలో జోగుతుంటే...అతని గురించి ఆలోచిస్తూ...ఇక్కడే నిలబడి పోతే...
మన పనులకు వేళ దాటి పోతుంది.పదండి...పదండి"అని కొందరు
అనగానే...అక్కడ నిలబడి మాట్లాడుకుంటున్న వారు,ఎవరి దారిన వాళ్ళు వెళ్లి పోయారు.
పదహారేళ్ళ పవిత్ర అదే దారిలో...స్కూటీ మీద వస్తూ...ప్లాట్ ఫాంపైన పడుకున్న అతన్ని చూసింది.వెంటనే...
స్కూటీ ఆపి ,దిగి ఆతని దగ్గరగా...వెళ్ళి చూసింది.తను, అతన్నిఎక్కడో...చూసినట్లు
గుర్తుకు వచ్చింది."ఎక్కడ చూసానాబ్బా!"
ఆలోచించ సాగింది.వెంటనే...తన హ్యాండ్ బాగు తీసి అందులో వున్న పర్స్ తీసి అందులో వున్న ఫోటో తీసి చూసింది.ఆ ఫోటో లో వున్న వ్యక్తి,అక్కడ పడుకొని వున్న
వ్యక్తి ఒకేలా వున్నారు.పవిత్ర వెంటనే...అటుగా వెళ్తున్న ఆటోను ఆపి అతని సహాయంతో,అతన్ని లేపుకొని, ఆటోలోఎక్కించి,"నావెనకాలే...రా!
బయలు దేరాడు.
***
మధురా నగర్ కాలనీ.తన ఇంటి ముందు స్కూటీ ఆపి దిగింది పవిత్ర. ఆటో డ్రైవర్ కూడా ఆమె వెనకాలే వచ్చి ఆటో ఆపి,దిగాడు.పవిత్ర డ్రైవర్ సహాయంతో...
అతన్ని దింపి లోనికి తీసుకు పోయింది.అతనికి ఏమాత్రం మెళకువ రాలేదు.మత్తులోనే వున్నాడు.అతన్ని హాల్లో వున్న సోఫా పై పడుకో బెట్టింది. ఆటో డ్రైవరుకు డబ్బులు ఇచ్చి,"నాకు సహాయం చేసినందుకు ధన్యవాదాలు!"నమస్కరించింది.
ఆటో డ్రైవర్ డబ్బులు అందుకుంటూ..."ఇలాంటి కేసులు మామూలే...మేడమ్!ఐనా..? ఆ తాగేదేదో...ఇంట్లోనే...ఏర్పాటు చేయం డి.లేనిచో...తాగి తూలుతూ... ఏ వాహనం కింద నైనా..?పడిపోతే...చాలా కష్టం.వస్తాను."తను వెళ్ళి పోయాడు.
పవిత్ర తను వెళ్ల వలసిన పనిని వాయిదా వేసుకుంది.బాత్ రూమ్ లోనికి వెళ్లి బకెట్లో నీళ్ళు తెచ్చి , ఈటర్ పెట్టి, ఆన్ చేసింది.వంటింట్లోకి వెళ్ళి భోజనం
వండు తుంది.
"దాహం...దాహం!"సోఫా మీద పడుకున్న అతను అరుస్తున్నాడు.అతని అరుపులు విన్న పవిత్ర మంచి నీళ్ళ బాటిల్
పట్టుకొని వచ్చి,"ఇదిగో...మంచి నీళ్ళు. లేచి
తాగండి "అతనికి అందించింది.
అతను లేవలేక,అలానే...నోరు తెరిచాడు.పవిత్ర అతని మెడ కింద ఎడమ
చెయ్యి వేసి,కాస్త పైకి లేపి,కుడి చేత్తో బాటిల్
నోట్లో పెట్టి మెల్లగా ... తాగిస్తుంది.అతను కడుపు నిండా నీళ్లు తాగి",బ్రేవ్"మని తిరిగి
పడుకొని పోయాడు.
"మీరిప్పుడు పడుకోకూడదు.లేవండి.స్నానం చేసి భోజనం చేసి పడుకుందురు."
"నా వల్ల కాదు?దయచేసి నన్ను పడుకోనివ్వు"
"అదేం...కుదరదు?ఒళ్లంతా నీచు కంపు కొడుతోంది.లేచి స్నానం చెయ్యి.నీళ్ళు కూడా మరిగి పోతున్నాయి. పదా?"అని గట్టిగా చెప్పే సరికి అతను ఏమి మాట్లాడ కుండా పైకి లేచి నిలబడ లేక ,తూలి పడిపోయాడు.పవిత్ర అతన్ని గట్టిగా పట్టుకుని,నెమ్మదిగా లేపి,బాత్ రూమ్ లోనికి
తీసుకుపోయింది.స్టూల్ పైన కూర్చో బెట్టి,తలకు షాంపుతో రుద్దికడిగింది.ఒళ్లంతా సబ్బుతో రుద్ది ,శుభ్రంగా స్నానం చేయించి,"ఇదిగో... నేను బయిటికి వెళుతున్నాను. ఆ ప్యాంట్ ఇడ్చి శుభ్రంగా కడుక్కోవాలి!తెలిసిందా?"
ఆతను"ఆ... ఆ...!"తల ఊపాడు.
పవిత్ర బయిటికి వచ్చి తలుపు దగ్గరకు
వేసి వంటింట్లోకి వెళ్ళింది.
ఆతను స్నానం చేసి టవల్ కట్టుకొని
బయిటికి వచ్చాడు.
పవిత్ర ఒక లుంగీ,టీషర్ట్ తెచ్చి అతనికి ఇచ్చింది.అతనుఅవి తీసుకొని,కట్టుకున్నాడు.
"రా...రా!భోజనం వడ్డిస్తాను."
"అలాగే"వచ్చి టేబుల్ ముందు కూర్చున్నాడు.
పవిత్ర అతనికి భోజనం వడ్డించింది.అతను కలుపుకొని,తింటున్నాడు."ఏ కన్న తల్లి బిడ్డవో..! తాగి రోడ్ మీద పడితే...తీసుకొని వచ్చి శుభ్రంగా...తల స్నానం చేయించి,కట్టు
కోవడానికి బట్టలు ఇచ్చి,కడుపు నిండా కమ్మని భోజనం వడ్డించావు. పది కాలాల పాటు చల్లగా ఉండాలి తల్లి!"రెండు చేతులు
పైకి లేపి దండం పెట్టాడు.అప్పుడు అతని కళ్ళల్లో నీళ్ళు జల,జల రాలి పడిపోతున్నాయి.
"పెద్ద వాళ్ళు చిన్న వాళ్లకు దండం పెట్ట
కూడదు.ఊరుకోండి.అన్నం తింటూ... ఏ డవ కూడదు."
"అలాగే తల్లి!"కళ్ళు ఎడమ చేతితో
తుడ్చుకొని,కడుపు నిండా తిని,చెయ్యి కడుక్కొని ,వచ్చి సోపాపై కూర్చున్నాడు.
అతని చూపులు ఎదురుగా... వున్న గోడపై,
దండ వేసి వేళ్ళాడుతున్న ఫోటో పై పడిపోయాయి."ఈపోటోలో వున్న ఆవిడను ఎక్కడో... చూసినట్లు వున్నది.ఎక్కడబ్బా?"అని గుర్తు చేసుకో సాగాడు.
***
సుశీల!సాప్ట్ వేర్ కంపెనీలో ఉద్యోగం చేస్తుంది.ఆమెకు అదే కంపెనీలో,మోహనతో
పరిచయం ఏర్పడింది. ఆ పరిచయం స్నేహంగా మారింది! ఆ స్నేహం ప్రేమగా మొగ్గ తొడిగింది!దాంతో...ఇద్దరు ఒకర్నొకరు
చూడకుండా వుండలేక పోయారు.సమయం
చిక్కిన ప్పుడల్లా సినిమాలు,షికార్లు, షాపింగ్,పబ్బులంటు..కాలం గడుపుతూ...ఎంజాయ్ చేస్తూ...వున్నారు.
"మోహన్!ఇలా...ఎంత కాలం దొంగ చాటుగా...ప్రేమ పేరుతో కలిసి తిరుగు తాం?ఎవరైనా...చూస్తే ఏమనుకుంటారు?
మన ఇంట్లో వాళ్ళకి మన ప్రేమ విషయం
చెప్పి వాళ్ళను ఒప్పించి,వాళ్ళ సంక్షంలో
పెళ్లి చేసుకొని,హాయిగా...కాపురం చేసుకుందాం!జీవితాన్ని హాయిగా..ఎంజాయ్ చేద్దాం!ఏమంటావు?"
పెళ్లి ప్రస్తావన ముందుకు తెచ్చింది.
"పెళ్ళా..!పెళ్లెందుకు?నువ్విం
పాత తరం లోనే వున్నావు సుశీ!ఈ తరం
సహజీవన సంస్కృతి!మనం కూడా సహజీవనం చేద్దాం!జీవితం హాయిగా...వుంటుంది.ఎవరి ఈ రష్యా ద్వేషాలకు ఇబ్బంది రాదు?ఇద్దరం హాయిగా
ఎంజాయ్ చేద్దాం!సరేనా?"తన మనసులో
మాట ఆమె ముందు పెట్టాడు.
"మోహన్!సహజీవనం అనేది,వేశ్యా
ప్రవృత్తి లాంటిది.పెళ్లి అనేది,గౌరవ ప్రదమైన
జీవన యానం!ఇద్దరి మధ్య కుదుర్చుకునే
ఒప్పందం!కష్ట సుఖాలు కలిసి పంచుకునే
అనుబంధం!సహజీవన మనే మాట మర్చిపోయి,మన పెళ్ళి గురించి ఆలోచించు?"
"పెళ్లి..పెళ్లి...పెళ్లి?అది కోరి తెచ్చుకొనే జీవిత ఖైది! నేను ఆ జైలు జీవితం గడపలేను సుశీ! నా మాటవిను.
సుశీ! సహజీవనమే మనకు శ్రేయస్కరం!
ఎవరి స్వేచ్ఛను సారం వాళ్ళు హాయిగా..
జీవించ వచ్చు!ఒకరిపై ఒకరు పెత్తనం చెలాయించే,కట్టు దిట్టమైన కట్టు బాట్లు
వుండవు! ఐన దానికి,కాని దానికి చీటికి ,మాటికి గొడవలు పడే వీలుండదు సుశీ!"
తిరిగి అదే చెప్పాడు.
"సరే...మోహన్!పశు సంస్కృతి సహజీవనమే,మేలు అని నువ్వు భావిస్తే
అది చక్కగా కలకాలం సాగుతుందని,నువ్వు
హామీ ఇవ్వగలవా?పుట్ట బోయే పిల్లల భవిష్యత్ కు ఎవరు బాధ్యత వహించాలో
నువ్వు చెప్ప గలవా?"ఆవేశంగా అడిగింది.
"అదిగో...నువ్వు మళ్ళీ మొదటికే వచ్చావు?అక్కడికి , నేను చెబుతూనే...వున్నాను. ఒప్పందాలని, బాధ్య తలని,ఎలా?పైచేయి సాధించటానికి
చూస్తున్నావో... చూడు?సుశీ!స్వెచ్చామయ
జీవితం గురించి ఆలోచించు?"తిరిగి అదే...
వాదన.
"మోహన్!రెండు జీవితాలు కలిసి సాగాలంటే,కట్టు దిట్టమైన నమ్మకం ఉండాలి కదా?ఒకరిపై ఒకరికి నమ్మకం లేనప్పుడు, అది సహజీవన మైనా?పెళ్లి ఐనా!వ్యర్థమే కదా?నన్ను విడిచి నువ్వు
నిన్ను విడిచి నేను ఎలా...?జీవనం సాగించ
గలం?అలా...ఐతే..?జంతువులకు,మనకు
తేడా...ఏముంది? అలాంటి జీవితం మనకు
అవసరమా?ఒక సారి ఆలోచించు మోహన్?"తిరిగి వివరంగా చెప్పింది.
"సుశీ!నీ వాదన నీదే... కాని, నా మాట
వినిపించు కునేలా లేవు?ఇలా...ఐతే...మనం కలిసి సాగటం చాలా కష్టం?ఇక... ఎవరి దారి వాళ్ళు చూసు కోవటం మంచిది."నిర్మొహమాటం లేకుండా చెప్పాడు.
"మోహన్! నా కిప్పుడు, మూడో నెల!మనం పెళ్లి చేసుకుంటున్నాము అనే నమ్మకంతో...కలిసి సుఖం పంచు కున్నాం!
ఇప్పుడు, ఎవరి దారివారిదే...అంటే,ఎలా?"
కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరుగు తుండగా...అసలు
విషయం చెప్పింది.
"సుశీ! నేను నిన్ను కాదనటం లేదు.సహజీవనం చెద్దామంటున్నాను.దానికి నువ్వు ఒప్పుకోవటం లేదు. నేను ఏం చేయాలి?"
"పెళ్లి చేసుకోవాలి"
"అది మాత్రం కుదురదు?"
"కడుపు వచ్చిన తరవాత కాదంటే...
ఎలా?"
"తాపం ఆపుకోలేక,ఇద్దరం కలిసి
కాలు జారాం!నీకు ఇష్టం లేక పోతే,ఎబార్షన్
చేయించుకో? నేను కాదనను?పెళ్లి మాత్రం
చేసుకో...అని అడిగకు? సహజీవానికి నేను
ఎప్పుడు సిద్ధమే!"
"ఓ... హొ...అలాగా...మోహన్?ఈ కడుపుకు కారణ మైన నిన్ను చట్ట పరంగా
శిక్షించి ,నిన్ను పెళ్లి చేసుకో వచ్చు.కాని,నువ్వనట్టు ఇందులో నా తప్పుకూడా వుంది.కాబట్టి,నిన్ను ఏమిచేయకుండా,వదిలి పెడుతున్నాను.
పెళ్లి అనేది ఎందుకో...నీకు జీవితంలో
తెలిసి వచ్చేలా చేస్తాను.చూడు!"అని అతన్నిహెచ్చరించి,కోపంగా...వెళ్
ఏమాత్రం కూడా బాధ్యత,బాధ లేని
మోహన్ అక్కడ నుండి వెళ్ళి పోయాడు.
***
గోడ మీద వెలాడు తున్న ఫోటో నుచూస్తూ...ఆమెను గుర్తు చేసుకున్న అతను,ఆవిడ గుర్తుకు రాగానే...ఈ లోకం
వచ్చిన అతను, ఇమే...సుశీల!అవును...
సుశీ!ఆమెకు ఏమైంది. ఆ ఫోటో ఇక్కడెందుకు వున్నది?అన్న సందేహం వచ్చి,"ఏం తల్లి!ఈ ఫోటోలో ఉన్న ఆవిడ
పేరు సుశీల కదు?"పవిత్రను అడిగాడు.
"అవును"తల ఊపింది.
"ఆవిడ ఎలా...చనిపోయింది. తల్లీ?"
"యాక్షిడెంట్ లో..."
"అలాగా...!ఆవిడ నీకు ఏమవుతుంది. తల్లీ!"ఎడమ చేత్తో కళ్ళ నీళ్లు
తుడ్చుకున్నాడు.
"ఆమె నా కన్న తల్లీ!"ఉద్వేగానికి లోనైన పవిత్ర ఎడవ సాగింది.
" నన్ను క్షమిచు తల్లీ! నేను మహా పాపిని!మీ అమ్మకు ద్రోహం చేసిన మనిషిని
నేనే? నా పేరు మోహన్ తల్లీ!"తను కూడా
వెక్కి వెక్కి ఎడవ సాగాడు.వంగి పవిత్ర కాళ్ళ మీద పడి పోయాడు.
"మీరు... నా కన్న తండ్రి.కాబట్టే...రోడ్ మీద పడి పోయిన నిన్ను గుర్తు పట్టి ఇంటికి తీసుకొని వచ్చాను.
లేవండి...లేవండి"పైకి లేపి,కూర్చో బెట్టింది.
"చూడు నాన్నా!మీరు మీ తప్పు తెలుకున్నారు పశ్చ త్తాపంతో,కుమిలి పోతూ...వున్నారు.అదేచాలు.మా అమ్మ కోరిక ఎలా...? నెరవేరుతుందని,చాలా బాధ
పడుపోయేదాన్ని .ఇన్నాళ్లకు మా అమ్మ కోరిక నెర వెరినందులకు చాలా సంతోషంగా
ఉన్నది.మీరు ఆడదానిలా ఎందుకు ఏడుస్తున్నారు?ఊరుకోండి."అతన్ని ఓదార్చింది.
మోహన్ ఏడుపు మాని దోషిలా సిగ్గుతో.... పవిత్రముందు మౌనంగా...నిలబడి పోయాడు.
అతని పరిస్థితిని గమనించిన పవిత్ర
"చూడు నాన్నా!మనిషి తప్పు చేయటం సహజము!కాని, ఆ తప్పును సరిదిద్దుకున్న
ప్పుడే ఉత్తమ వ్యక్తి కాగలడు. ఆలాంటి మనిషి,ముందు తరాలకు మార్గదర్శిగా...మిగిలి పోతాడు.మీరు ప్రేమ
పేరుతో....మోసం చేశారని అమ్మ ,ఎప్పుడు బాధ పడిపోలేదు నేనెందుకు మోహవేశంలోపడి పొయి,అతనితో...సంగమించాను. ఆ ఫలితమే ఈగర్భం కదా?తప్పు నాది కూడా
వుంది కాబట్టి తలదించు కున్నాను.చేసిన తప్పును సరి దిద్దుకుని,తల ఎత్తు కొని నలుగురిలో గౌరవంగా...బతకాలి!అనే...పట్టు దలతో... తల్లీ దండ్రులు,బంధువులు,ఇరుగు,పొరుగు వారు
నువ్వు ఎబార్షన్ చేయించుకో...అన్నా...మరో, పెళ్లి చేసుకో...ఎంతో,ఒత్తిడి తెచ్చినా...కాకుల్లా పొడుచుకు తిన్నా...స్త్రీ అనుభవం అనేది ఒకరుతోనే పంచుకోవాలి!
నలుగురితో...పంచుకుంటే,అది ఉత్తమ వ్యక్తిత్వం ఎలా..?అవుతుంది? తెలిసో,తెలియకో...తప్పు చేశాను . ఆ ఫలితం నేనే... అనుభవిస్తాను.అని,మరో పెళ్లి మాట ఎత్తకుండా... అమ్మ ,నన్ను కని,పెంచి,విద్యాబుద్ధులు నేర్పించి,నన్ను ప్రయెజకు రాలిగా తీర్చిది ద్దింది.నలుగురిలో...గౌరవంగా...
గుర్తు వచ్చేలా చేయాలని,తపిస్తూ...వుండేది. ఆ ఆలోచనే
ఆవిడ మనసులో అలజడి రేపుతూ...కుదురుగా...వుండనిచ్చే
ఓరోజు పొద్దున్నే... మార్కెట్ కి వెళ్ళింది.మీ ధ్యాసలో పడి రోడ్ దాటుతూ...వుండగా...లారీ వచ్చి కుద్దేసింది. అంతే ఎగిరి దూరంగా పడి పోయిందట.తలకు బలమైన గాయం అయిన కారణంగా...రక్త స్రావం జరు గు తుండ గానే,అక్కడ వున్న వాళ్ళు అమ్మను హాస్పటల్లో చేర్చారు. ఆవిషం తెలియగానే,నేను పరుగె త్తుకోని,వెళ్లే సరికి ,అమ్మ చావు బతుకుల మధ్య కొట్టు మిట్టాడుతూ వుంది. నేను బోరుమని ఎడవగానే,
ఎడవకు తల్లి.నేను ఎలాగూ...బతకలేను.కాని, నా
చివరి కోరిక తీరకుండానే,వెళ్లి పోవడం,నాకుచాలా బాధగా వుంది.అని బోరుమని ,ఎడవసాగింది. నువ్వు ఎడవకమ్మ.నిన్ను బతికించుకుంటాను.అని,ధైర్యం చెప్పాను. "నేను
బతక లేను తల్లి.కాని,నువ్వు నాకు ఒక సహాయం
చెయ్యాలి తల్లి.ఇదిగో...అంటూ తన పరుసులో వున్న ఒక ఫోటో తీసి, నా చేతిలో పెడుతూ...ఇతనే తల్లి మీ నాన్న! ఆయన ఎక్కడ,ఎప్పుడు కనిపించిన ,ఆతనికి పెళ్లెందుకో...
గుర్తు వచ్చేలా చెయ్యాలి!అతను చేసిన తప్పుకు
సిగ్గుతో తల దించుకునే లా చెయ్యాలి?అప్పుడే నా ఆత్మ శాంతి స్తుంది. నా చావు గురించి ఎలాంటి పోలీస్ కేసులు పెట్టకు తల్లి".అంటూ... ఈ లోకం విడిచివెళ్ళింది.
"ఆమె లేని లోటు ఒక ప్రక్క నన్ను బాధించు
తున్నా... అమ్మ అనుభవమే నాకు కొండంత
ధైర్యాన్ని ఇచ్చింది. ఆ ధైర్యంతో నేను ఉద్యోగం సంపాదించుకొని, నా కాళ్ళ మీద నేను నిలబడ గలిగాను.మీకు కూతురిగా...పుట్టినందుకు, నా బాధ్యతను, విధి ధర్మాన్ని నిర్వహించాను.ఇప్పుడు మా
అమ్మ ఆత్మ ఎంతో సంతోషిస్తుంది."
కళ్ళ నుండి ఆనంద భాష్పాలు జల జల రాలగా విన్న వించింది.
"చూడు... తల్లీ! పెళ్లెందుకో...? నాకు ఇప్పుడు అర్థమైంది! ఏ బంధం లేక,కన్న పిల్లలు లేకపోతే...మనిషి బతుకు వీధి కుక్క లాగే...వుంటుంది! నా కళ్ళు తెరిపించి,నన్ను
మనిషిని చేశావు.నువ్వు నా లాంటి వాడికి ఆదర్శంగానిలిచావు." పవిత్రను ఆలింగనం చేసుకుని, ఆమె తల ఆప్యాయంగా...నిముర సాగాడు. జైహింద్.
ఆకుల.రాఘవ..
No comments:
Post a Comment